Vandaag is het dan echt Vaderdag. En hoewel ik eerder al beschreef dat dit een dag is met een groot gat in mijn hart van gemis en verlies, kan ik inmiddels ook eerlijk zeggen dat het gat elke keer opnieuw opgevuld wordt.
Door het gedrag en de opvoedstijl van mijn adoptievader heb ik lange tijd een totaal verkeerd beeld van God als Vader gehad. Voor mij was God die altijd beoordelende vader. Ik was bang voor God, ik heb jarenlang bijna elke avond in bed al mijn (mogelijk) verkeerde dingen beleden, zodat ik hopelijk niet naar de hel zou gaan later. De laatste standaardzin van mijn avondgebed was ‘Mocht ik iets vergeten zijn Here God, vergeef me die zonde en vergeef me dat ik het me niet kan herinneren’. Ik hoopte dat ik daarmee alles gedekt had.
Tijdens mijn studententijd ontdekte ik pas dat God liefde is. Sterker nog, dat Hij aan onvoorwaardelijke liefde doet. Hij houdt van ons, van mij, precies zoals ik ben. Laatst benadrukte iemand nog, terwijl we de maaltijd van de HEER vierden dat God van ons allemaal evenveel houdt. Hij doet niet aan gradaties, Hij meet Zijn liefde niet af aan wat ik of jij presteert, denkt of zegt. Dat kwam binnen; God houdt van mij net zoveel als van jou.
Dat is zoiets wonderlijks, dat kan ik niet bevatten en zeker niet beredeneren!
Met het karakter ‘vader’ had ik absoluut niet de associatie liefde. Lange tijd heb ik dat stukje van God ook niet begrepen, ik weigerde te geloven dat God als een Vader voor je zou willen zijn.
Als God liefde is, kan Hij niet ook ‘vader’ zijn. In technisch opzicht wil ik het nog wel aannemen. Mijn adoptievader is op papier mijn vader. Zoals al eerder gedeeld, is dat papier rechtsgeldig en betekende dat concreet dat mijn adoptievader verantwoordelijkheden had bijvoorbeeld in financieel opzicht. Doordat hij mijn vader werd en ik zijn kind, kreeg hij een verplichting ten opzichte van mij. Voor mijn gevoel kon ik bij mijn adoptievader zijn liefde verdienen door goed gedrag. Ik leerde enigszins inschatten wat goed en fout was. De beste manier om hem tevreden te houden was niet laten merken dat je er was, tenzij hij me iets vroeg. Meestal ging het er dan om dat ik iets moest laten zien wat ik heel goed kon.
Mijn beeld van het vaderschap was een verwrongen aards beeld. Het klopte totaal niet met hoe Gods beeld van een vader is. God heeft het vaderschap nooit bedoeld als veroordelend of voorwaardelijk.
Toen ik zelf moeder werd ontdekte ik hoe groot de liefde voor je kind kan zijn. Voor mij was mijn eigen kind de mooiste, de knapste en de liefste. Daar was ik voor de volle honderd procent van overtuigd. Toen ik dat gevoel bij mijzelf ontdekte begon ik te beseffen hoeveel meer en hoeveel beter Gods liefde voor mij zou moeten zijn.
Ik begon in de bijbel te zoeken naar hoe God als Vader zou moeten zijn. Ik heb ook aan God gevraagd of Hij mij wilde laten zien hoe Hij voor mij Vader zou willen zijn. Ik las over de liefde tussen Jezus en de Vader. Ik las over de zorg en bescherming van de Vader. Ik leerde dat, doordat ik Jezus mijn broer mag noemen, God mijn Vader is en ik me Zijn kind mag noemen. Die wetenschap is bizar en ongelofelijk, tegelijk is dat een anker waar ik me aan vasthou.
Vandaag vier ik Vaderdag, maar liever stilletjes en alleen. Het is voor mij niet automatisch een leuke dag. En ik weet zeker dat velen dit met mij zo ervaren. Al heeft ieder zo zijn eigen redenen. Het liefst besteed ik er geen aandacht aan. Ik krijg er nog steeds een wat angstig gevoel van en juist op deze dag ben ik vatbaarder voor afwijzing en boosheid van anderen.
Maar het helpt me om me te richten op God mijn Vader. Om te beseffen hoe Hij als volmaakte Vader onvoorwaardelijk van mij houdt. Hij wordt niet boos. Hij zal mij nooit in de steek laten. Hij zal altijd, als een volmaakte liefdevolle Vader op Zijn perfecte manier voor mij blijven zorgen. Niet omdat dit nu eenmaal een verplichting voor Hem is, maar juist vanuit Zijn diepe Vaderliefde voor mij. Hij wil zo graag dat gapende gat in mij vullen met Zijn onvoorwaardelijke liefde.
Op deze Vaderdag nodig ik Hem opnieuw uit om Zichzelf als Vader aan mij te laten zien. Ik heb het verlangen om Zijn liefdevolle armen om me heen te voelen. Om te weten wat het is om als kind op de Vaderschoot te klimmen en me te koesteren in Zijn onvoorwaardelijke liefde. Soms heb ik het gevoel het te kunnen pakken. Dat zijn de momenten dat ik met een oprecht hart durf te zeggen ‘Abba Vader’. Dan durf ik te geloven dat Vaderschap gepaard gaat met onvoorwaardelijke liefde en dat Hij net zoveel van mij houdt als van al mijn broertjes en zusjes. Dan is Vaderdag ook voor mij een feestelijke dag met het grootste en mooiste kado. Dit keer niet een kado voor de Vader, maar voor mij, namelijk verlossing, bevrijding en een heleboel liefde.
Het Boetje 