Afgelopen zondag tijdens onze samenkomst startten we de ochtend met een kleine activatie. We kregen de uitnodiging om in tweetallen met elkaar te delen wat het meest intense moment van je leven was. Dit hoefde niet per se met God te maken te hebben.

Direct kwam er iets in mij op wat ik nog maar met weinig mensen gedeeld heb. Terwijl we tweetallen vormden vroeg ik God nog, hoezo dat moment? Waarop God antwoordde ‘deel over Mijn aandeel daarin. Dit is wat Ik voor al mijn kinderen verlang’!

Ik geloof dat dit ook is waarom God wil dat ik het hier en nu deel.

Zoals de meesten wel weten ben ik opgegroeid in een onveilige gezinssituatie. Er was veel onbegrip, ruzie, geschreeuw en regelmatig ontaardde dat in geweld. Ik heb denk ik het meest last gehad van de continue dreiging dat er altijd iets ergs kon gebeuren. Ik ontwikkelde een levenshouding waar ik altijd alert en gespannen af zat te wachten tot er ergens iets explodeerde. Men dacht vroeger dat ik rustig en bedachtzaam was. Ten diepste was ik alert, angstig en altijd op het ergste voorbereid. Ik hield me rustig om niks uit te lokken. Uiteindelijk ontving ik het label van Post Traumatische Stres Stoornis, waar nog best goed mee te leven was. Tot ik als gevolg hiervan in een burn out raakte.

Hoe dan ook, toen ik een jaar of 8 was en ik boven was, werd ik geroepen door mijn vader. Ik weet niet meer welk dagdeel dit was, ik weet wel dat ik boven op mijn kamer was omdat mijn ouders beneden weer eens ruzie maakten. Slaande ruzie met veel geschreeuw. Toen werd ik geroepen. Ik stond vrijwel direct boven aan de trap. Ik wist wel beter dan mijn vader te lang te laten wachten…

Onderaan de trap stond mijn vader met een mes in zijn handen en hij hield mijn moeder vast. Terwijl hij riep ‘kijk hoe ik jullie moeder ga vermoorden’, riep mijn moeder continu ‘ga naar je kamer’. Dat was de situatie die mij nachtmerries heeft opgeleverd, maar waar ik nu in alle rust over kan delen. Omdat ik weet dat dit niet het eindpunt was.

Terwijl ik dit typ springen de tranen in mijn ogen. Niet omdat ik het pijnlijk of heftig vind om deze herinnering op te halen. Maar omdat ik weet dat er zoveel kinderen zijn die dit soort situaties regelmatig meemaken. Bovendien zijn er ook veel volwassenen die te kampen hebben met dit soort traumatische herinneringen. Ik geloof dat dit roof van de vijand is en ik voel de verbolgenheid en de woede van de Heer hierover. Zo heeft God gezinnen nooit bedoeld, thuis zou geen plek van onheil, wanorde en onrust moeten zijn.

Naast Gods woede over dit onrecht, ervaar ik ook hoop. Omdat ik weet dat God recht maakt daar waar onrecht lijkt te heersen. Hij zorgt voor vrede en orde daar waar het tegenovergestelde plaatsvindt. Hij herstelt volkomen door het bloed van Jezus. Jezus deed dat in mijn leven, in mijn herinneringen. Hij genas mijn angst en mijn kapotte gevoelens heeft Hij geheeld, toen Hij voor mij aan het kruis hing en de losprijs betaalde. Hierdoor kan ik nu in alle vrijheid en volkomen geheeld leven.

Jarenlang heb ik gepraat over de dingen van vroeger, ik heb verschillende therapieën en EMDR gehad voor deze traumatische ervaring(en). Het hielp een beetje. Het hielp me omgaan met wat ik had meegemaakt. Het haalde de scherpe kantjes af van de intense momenten. Maar, ik voelde me nooit echt veilig of volkomen ontspannen.

Tot ik anderhalf jaar geleden een week verbleef in Glasgow, als onderdeel van de opleiding Raising Prophets die ik in die tijd volgde. Één van de sessies ging over innerlijke heling. Vanuit Gods woord ontvingen we onderwijs over de kracht, de noodzaak en de mogelijkheid van volkomen innerlijk geheeld zijn.

Aan het eind van die sessie werden we uitgenodigd om aan God te vragen op welk gebied of van welke traumatische gebeurtenis Hij ons wilde helen. Ik vroeg God waar Hij me op dat moment van zou willen genezen. En direct moest ik aan de hierboven beschreven situatie denken. Tijdens de sessie werden we uitgenodigd om in gedachten naar het moment dat God aanwees te gaan. En op dat moment ervoer ik dat Jezus Zelf mij bij de hand pakte en mij beloofde dat Hij de hele tijd bij me zou zijn. En daar in die zaal met 180 andere studenten stond ik zomaar ineens weer bovenaan de trap en hoorde ik mijn ouders schreeuwen.

En ja, dat was eng, maar deze keer had ik Jezus vast. En terwijl iedereen in zijn eigen bubbel was, werden we uitgenodigd om aan God te vragen waar Hij op dat moment was. Dus ik keek Jezus in de ogen en vroeg aan Hem ‘Waar was U Heer?’ En Hij wees me die plek aan. En in gedachten liep mijn kleine ik naar die plek toe en kroop ik bij Jezus op schoot en huilde en huilde. Ik huilde van opluchting want daar op Zijn schoot voelde ik me voor het eerst volkomen veilig.

Ik geloof dat ik daar op de vloer in die zaal in Glasgow voor het eerst echt ontspannen gezeten heb. Mijn Jezus is echt mijn Heiland, mijn Verlosser, mijn Heler. Jezus is mijn veiligheid. Altijd.

Halleluja. Alle eer en glorie aan God!

Vandaag laat God me zien hoe bepaalde dingen die een mens meemaakt impact hebben (gehad) op hoe het leven vervolgens geleid wordt. Sommige situaties, sommige leugens, sommige beelden kunnen je denken zomaar beïnvloed hebben waardoor foute denkpatronen (bolwerken), bepaalde angsten of zorgen zijn ontstaan. Niet eens bewust. Het is niet zo dat ik zelf die keuze gemaakt heb. Ik geloof dat de vijand dit heeft bedacht en uitgevoerd. Hij heeft die keuze voor mij gemaakt.

Maar… ikzelf heb wel een keuze hoe ik hier mee omga. Op het moment dat God het inzicht geeft dat er ergens iets mis is gegaan, dat er verkeerde ideeën zijn binnen geslopen waardoor er foute denkpatronen zijn ontstaan, dan kan ik en wil ik ervoor kiezen om hier afstand van te doen. En met verkeerd bedoel ik niet dat ik het verkeerd heb gedaan. Maar wel dat het verkeerd is voor mijn leven, omdat het niet Gods plan is. De impact ervan op mijn manier van leven is verkeerd. Ik mag hier Gods waarheid tegenover zetten. En zo mijn denken vernieuwen. Precies wat de Bijbel zegt in 2 Korintiërs 10:3-5.

Ik kan verschillende dingen bedenken uit mijn leven die dit bewijzen. Bijvoorbeeld het feit dat ik ooit mijn vader tegen mijn meester heb horen zeggen dat het voor mij als vrouw niet echt nodig is om te studeren. Ik zou er toch voor gemaakt zijn om te trouwen en kinderen te krijgen en een huishouden te runnen. That’s it. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik lange tijd gedacht heb dat alleen dit mijn roeping was. Ik heb me hierdoor altijd stil gehouden.

Inmiddels weet ik dat dit niet het enige pad was dat God had voorbewerkt. Hij had en heeft nog zoveel meer aan goede werken voor mij klaarliggen. Om die goede werken uit te kunnen voeren heb ik het nodig om af te rekenen met alle verkeerde bolwerken. Dit betekent zuivering op zuivering, mezelf compleet op het altaar zodat Gods heilige vuur al het verkeerde in mij, dat wat mij uit Gods plan houdt, weg te branden. Misschien klinkt je dit heftig in de oren, soms is dat zuiveringsproces ook heftig. Maar ik voel er nooit veroordeling van God bij, ik weet het is altijd ten goede en ik verlang er ook echt naar omdat ik weet dat ik zo steeds meer tot mijn recht kom. Precies zoals God mij heeft bedoeld, zodat ik steeds meer wordt hoe Hij mij heeft bedoeld.

Vandaag stelt God me de vraag waar Zijn dochter is. Hij laat me weten dat ik niet alleen Zijn werknemer ben. Maar op de allereerste plaats Zijn geliefde dochter. Heel eerlijk, ik weet niet echt wat ‘dochter zijn’ is. Althans, ik realiseer me nu dat het beeld van dochter zijn dat ik had, gebaseerd is op het natuurlijke. Dat wat ik zelf hier in mijn eigen leven heb meegemaakt. God liet me zien dat dit niet het juiste beeld is. Dit is typisch zoiets wat de vijand vertroebeld heeft. De vijand heeft er een soort sluier overheen gegooid waardoor ik een vertekend beeld heb ontwikkeld.

Bij mij is het bolwerk ontstaan dat een dochter het perfect moet doen. Zolang ze altijd alles goed regelt, wanneer ze te vertrouwen is, niet faalt en goed voor iedereen zorgt dan is ze goed bezig. Misschien mag er van die dochter dan gehouden worden. Misschien mag die dochter dan gezien worden. Misschien mag die dochter dan blijven…

En zomaar ineens ben ik dan weer terug bij een stukje angst van vroeger. De angst van een ter vondeling gelegde baby. Gekregen, maar afstand van gedaan, weggelegd. Wie zegt mij dat mij dit nooit weer zal overkomen?

Oh wat zit dit diep. Eerlijk gezegd word ik hier zo moe van. Ik weet de waarheid, Gods waarheid. Toch probeert de vijand me weer in dat oude patroon te trekken. Het is opnieuw een nieuwe diepere laag die blootgelegd en aangeraakt wordt. En geloof me, het doet vreselijk pijn.

Toch klinkt er, tussen alle huilbuien en de momenten dat ik op de grond in foetushouding lig de stem van de Vader. Hij roept me.

‘Dochterlief, waar ben je?’

En ik? Ik roep het uit naar Jezus, mijn Broer. In mijzelf zit nog een stukje angst om naar de Vader te gaan en Zijn dochter te zijn. Ik weet gewoon niet zeker wat dat inhoudt, wat Hij van mij verlangt, wat ik moet doen. Ik weet dat mijn Broer Jezus de Vader volkomen compleet kent. Ik weet dat Hij het weet. Jezus wijst naar onze Vader. Ooit heb ik ervoor gekozen om Jezus in alles te volgen. Vandaag kies ik hier opnieuw voor. Jezus herinnert mij eraan dat Hij al alles hersteld heeft tussen mij en de Vader. Er is geen reden voor een verstoorde relatie vanuit Zijn kant. Jezus biedt mij Zijn hand aan. En ik zie de littekens. De herinnering aan wat Hij deed voor mij. Ik kies ervoor om op die waarheid te vertrouwen. Ik kies ervoor om mijn angsten achter me te laten. Samen met mijn Broer loop ik naar de Vader.

En in de troonzaal laat ik de hand van Jezus los. Ik voel hoe het kleine meisje in mij naar de Vader rent. Ik weet het is goed.

Ik heb nog een proces te gaan. Mijn denken te vernieuwen, nieuwe gewoontes aan te leren, maar dat komt wel goed. De Geest is bezig. Ik weet dat het denken van Christus in mij is. Dus de waarheid zal, ook in mij, overwinnen. Altijd. Halleluja.

Het laatste beeld wat ik zie is een kleine ik, al huppelend tussen God mijn Vader en Jezus mijn Broer in…

2 Korinthe 10:4-5, 1 Korinthe 2:16, Johannes 6:38.

Het zal de meesten niet ontgaan zijn welke beslissing er deze week in Nederland genomen is rondom abortus tussen de 22ste en 24ste week. Ziekenhuizen die een proef nemen op abortussen uitvoeren op sociale indicatie. 

Deze week mocht ik een klanktaalweek initiëren. God riep me vorige week hiertoe op en het thema was ‘stromen van levend water’. Elke dag ging het wel over ‘leven’. Leven is wat God wil. Zijn Geest stroomt door ons heen met levendmakend water. God is dé God van leven, hét Zoë Leven heeft Jezus voor ons vrijgezet. God creëert, Hij is de grote Schepper, door Hem is er leven, door Jezus is hét leven beschikbaar voor elk mens. 

De hele afgelopen week ben ik al een beetje van slag, ik zag de posts voorbijkomen over deze abortus-‘proef’. Als moeder-zijnde raakt alles wat met zwangerschap te maken heeft me wel een beetje. Maar dit…

Hierbij voel ik zo Gods verdriet, Zijn woede en verbolgenheid over het onrecht dat de mens uitvoert. Elk leven dat Hij maakt, en Hij maakt al het leven, is prachtig en mooi. Wanneer het erop lijkt dat een kindje niet gezond geboren gaat worden, of wanneer de verwachting is dat de natuurlijke omgeving voor een kindje niet goed gaat zijn, dan zouden wij daarop moeten inspreken. Juist daar woorden van leven over moeten uitspreken. 

Als vondeling zijnde weet ik zo goed als niks van mijn biologische ouders. Mijn allereerste blog begon ooit met de zin ‘Men vond mij als baby voor het kindertehuis. Ik was bont en blauw… te vondeling gelegd’. Je zou kunnen stellen dat mijn sociale omgeving niet echt positief of kindvriendelijk zal zijn geweest. Op ‘sociale indicatie’ zou mijn biologische moeder hier in Nederland in deze tijd in een ziekenhuis een abortus hebben mogen plegen. Maar oh wat ben ik mijn geboortemoeder dankbaar dat zij geen abortus heeft uitgevoerd. De vijand heeft op meerdere manieren mijn leven proberen te roven. Tevergeefs, halleluja. Alle eer en glorie aan God.

Tijdens de klanktaaltijd sprak God 

‘Spreek leven uit, spreek Mijn leven uit over situaties die voor het oog hopeloos lijken. 

Nog te weinig hoor Ik Mijn woorden over de aarde weerklinken. Nog te weinig zie ik de scheppingskracht die Ik in Mijn kinderen heb gelegd. 

Besef mensenkind, de kracht van wat je spreekt. 

Ik heb je een stem gegeven. 

Stop met zwijgen en spreek met kracht!’

God hield mij vannacht wakker en toen ik eindelijk toegaf aan Zijn roep om eruit te gaan en op mijn knieën te gaan, herinnerde Hij me aan deze woorden. Dit is wat we moeten doen. Wanneer ik naar het journaal kijk, de kranten lees, dan krijg ik het gevoel van hopeloosheid. Dan realiseer ik me weer hoe onze tijd te vergelijken is met de tijd van Noach.Goddeloos en op zichzelf gericht.

Toch klinkt er vanuit God geen hopeloosheid. Juist hoop! Hij roept ons op om door het leven te gaan als Zijn kinderen mét autoriteit. Zijn erfgenamen hebben ook Zijn stem gekregen om te spreken met scheppingskracht. Wij mogen leven uitspreken waar dood lijkt te heersen. Wij mogen herstel uitspreken waar zoveel gebrokenheid is. Wij mogen vrijheid bewerken waar zoveel gebondenheid het leven vasthoudt. 

Ik hoor Gods roep om Zijn stem te zijn. En ik roep jou op om op jouw plek Zijn stem te zijn. Bid en proclameer Gods waarheid en leven uit over deze gruwelijke ontwikkeling in de Nederlandse maatschappij. 

Kijk niet langer weg. Stop met zwijgen en spreek met kracht!

Vandaag viert onze zoon Timon zijn eerste Vaderdag. Als moeder vind ik dat best wel een mijlpaal. Terwijl ik hierover mijmer realiseer ik me hoe door de generaties heen het vaderschap in onze families veranderd is. Eerder vandaag las ik een blog van mij terug die over Vaderdag ging (blog 17). Over hoeveel moeite ik toen nog had met het feit dat God mijn Vader is. Omdat ik zo’n slecht voorbeeld als aardse vader heb gehad. Nu, vijf jaar later zie ik hoe God geheeld en hersteld heeft.

Allereerst in de relatie met mijn aardse vader. Vergeving heeft plaatsgevonden. En tegenwoordig heb ik een relatie met mijn aardse vader waarbij wederzijds respect en liefde de boventoon voert. De relatie tussen Timon en Rombout heeft ook zeer moeilijke periodes gekend. Er was zoveel veroordeling, boosheid en onmacht. Als moeder heb ik getwijfeld of het ooit goed zou komen, ik hield me vast aan Gods goedheid en trouw voor ons gezin. En God heeft me niet beschaamd. Uiteraard niet. Ook hier heeft vergeving plaatsgevonden. En voert liefde, respect én humor de boventoon.

Na Rombouts wedergeboorte is er in ons gezin nogal al wat veranderd. Maar ook in mijn hart heeft God een helend werk gedaan. In blog 56 lees je hier meer over, hoe ik van weesgeest overstapte naar het kindschap en ik vol overgave de Here God eindelijk Abba, mijn papa durfde en kon noemen.

Oh wat ben ik God dankbaar dat Hij mij ook dit stuk van Zijn karakter heeft laten zien. Als aardse ouders kunnen we zo vaak en zo makkelijk tekortschieten en missen we hierdoor wat onze kinderen ten diepste nodig hebben. Godzijdank, God mijn Vader schiet nooit tekort. Sterker nog, bij Hem is er overvloed. Dankzij het offer en het bloed van Jezus mag ik altijd als kind bij de Vader op schoot klimmen. Hij wijst mij nooit af. Hij veroordeelt niet. Zijn roep klinkt altijd. ‘Kom tevoorschijn Mijn geliefde kind!’

Wanneer ik terugdenk aan Timon als peuter en hoe hij met zijn Quetzalcoatlus (spreek uit als Kwetzalkoatlus) door de winkelpaden heen rende, dan krijg ik weer een dikke smile op mijn gezicht. Aan willekeurige volwassenen vertelde hij wat de spanwijdte van zo’n beest was en wanneer hij leefde… Ik zie nog voor me hoe hij met zijn gezellige kletspraatjes iedere hart veroverde.

Zijn hele leven zorgde hij al trouw voor anderen. Timon was iemand die altijd het beste in een ander probeerde te zien en dat naar boven wilde halen. Nog steeds. Ik zie die liefdevolle zorg en dat trouwe van zijn karakter, opnieuw tot uiting komen in zijn vaderschap. Altijd zorgzaam, het beste voor zijn zoontje willen en (bijna) nooit te moe om te spelen.

Deze week vieren we ook de eerste verjaardag van zijn zoon, onze kleinzoon. Ook weer zo’n mijlpaal. Moeilijk meer voor te stellen dat we een leven hadden voor Mika;). Ik vind het prachtig om te zien hoe mijn zoon is gegroeid in zijn vaderschap. Het verrast me en tegelijk ook niet. En dat is eigenlijk wel hoe het bij God als Vader ook zo vaak gaat.

Als kind van de allerhoogste en perfecte Vader kan ik altijd bij Hem terecht. Hij zorgt, Hij troost en Hij tilt mij boven mijn omstandigheden uit. Hij is zo goed en laat mij keer op keer van Zijn liefde weten. Dat verrast me regelmatig en tegelijk ook niet. Want ik weet dat God betrouwbaar is.

Hoewel ik Vaderdag altijd wat ongemakkelijk heb gevonden, ervaar ik nu een vreugde over het vaderschap. Zowel die van het aardse vaderschap bij Rombout en Timon, als ook de hemelse Vaderschap van God mijn Vader. Ik geloof dat deze nieuwe generatie in onze bloedlijn bevrijd is van onderdrukking en liefdeloosheid. God heeft hersteld en alles ten goede gekeerd. God heeft ons getrokken uit de macht van de duisternis en overgezet in het Koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde. En dat merken we, ook in ons gezin.

Lieve Papa, dank U wel voor herstel. Dank U wel voor Uw Vaderliefde voor ons. Bevrijd en zegen ieder weeskind. Zodat steeds meer mensen van harte ‘Abba Vader’ tegen U kunnen zeggen.

Terwijl de workshop van Gery waarover ik in mijn vorige blog schreef voortduurde, was ik in mijn eigen bubbel met God. Terwijl ik zo met God in gesprek was stroomde mijn hart over van dankbaarheid. Het leven wat ik nu leid met God is goed, ik geniet er elk moment van. Ook als het spannend is, buiten mijn comfortzone is of als ik in discussie ben met God. Ik geniet ervan omdat ik weet dat God mij nooit zal teleurstellen. Zijn liefde voor mij is onderdeel van Zijn verbondstrouw. Een verbond waarvan God besloot om met mij aan te gaan. Hij was het die mij riep, mij uitkoos en voor mij koos. Al voordat Hij mij maakte in mijn moeders schoot, had Hij Zijn plan voor mij al klaarliggen. Vanuit dat vertrouwen in mij, kan ik Hem dus ook volkomen vertrouwen. Dat maakt dat ik in vertrouwen durf te zeggen ‘zend mij’. In gehoorzaamheid wil ik gaan en doen wat God van mij vraagt.

Anyway, tijdens die bubbel was ik bezig letters uit te zoeken voor mijn schilderij. Want ook al vind ik schilderen leuk, ik ben en blijf een schrijver. Dus woorden stromen uit mijn binnenste naar buiten. De woorden, de zin ‘vraag Mij’ was vanaf het begin duidelijk. En ineens sprak God ook heel duidelijk ‘Ik vraag jou’. En daar kwam het…

Eerlijk gezegd schrok ik, het was een bevestiging van waar God al eerder over sprak, maar waar ik voor mijn gevoel nog lang niet klaar voor ben. En toen kwam het mooiste, God sprak verder. Ik mag gaan wanneer ik er klaar voor ben. Tegelijk beloofde Hij mij, opnieuw, dat Hij me niet zal dwingen, maar dat we dit proces gewoon samen gaan doorlopen.

Wat een genade en trouw toch weer, ik hou ervan hoe de Heer te werk gaat. Hij ziet mijn hart, Hij zuivert het, Hij schuurt en maakt me klaar. Wanneer ik me beschikbaar stel, wanneer ik gehoorzaam wil zijn dan hoef ik dat niet op eigen kracht te doen. Dan kan ik dat niet eens op eigen kracht doen. Wat God van mij vraagt, dat kan ik. Hij heeft vertrouwen in mij.

Vaak ontbreekt het ons aan zelfvertrouwen, dan sputteren we tegen net als Mozes. Of we zien niet wat God in ons ziet en richten ons (teveel) op het negatieve, net als Gideon deed. Zelf kon ik me vaak verliezen in de onmogelijkheden en zag ik veel te vaak grote beren op de weg. Ik had al gefaald voordat ik überhaupt begonnen was.

Tot het moment dat ik leerde wat het ‘Lech Acharai’ van Jezus toen Hij zijn discipelen riep om Zijn discipel te worden betekende. Jezus zei hiermee ten diepste: ‘Volg Mij, Ik kies jou om Mij te volgen omdat Ik geloof dat jij dat kan. Ik heb vertrouwen in jou’.

Zo werkt dat dus bij God. Hij vraagt mij, Hij vraagt jou omdat Hij weet dat wij kunnen doen wat Hij vraagt. Toen dat echt landde in mijn hart besloot ik om niet langer te zoeken of te verlangen naar vertrouwen in mijzelf. Maar naar het vertrouwen dat God in mij heeft. Ik wil datzelfde vertrouwen, hetzelfde geloof van God. Regelmatig lezen we dat ook in de Bijbel. De vertaling spreekt vaak over ‘het geloof in God’. Maar de grondtekst spreekt dan eigenlijk ‘heb het geloof van God’.

Het gaat niet om mijn geloof, in mijzelf, in de ander, in Gods woord. Het gaat om Gods geloof. Gods geloof dat door Zijn Geest in mij kwam op het moment dat ik wedergeboren werd. Dat is het geloof dat ervoor zorgt dat ik bergen kan verzetten. Dat is het geloof dat ervoor zorgt dat ik alles kan doen wat God van me vraagt. Dat is het geloof dat mij erop doet vertrouwen dat ik zal slagen in de plannen die God voor mij heeft voorbereid. Dat is het geloof wat mij rust en vrede geeft.

Voor welk soort geloof ga jij? Op wie of wat stel jij je vertrouwen? Misschien mag het besef van het geloof van God in jou nog even groeien. Misschien mag je eerst wat twijfels overboord gooien. Of misschien moet je eerst nog wel het geloof van God in jou ontvangen.

Ik nodig je uit om aan de voeten van de Vader te gaan zitten. Zoek Zijn aangezicht, vraag Hem hoe Hij naar je kijkt, wat Hij in je ziet en ga van daaruit verder.

Wees gezegend met Gods zicht, Zijn geloof en Zijn vertrouwen in jou. dit gaat jou een heleboel rust en vrede geven.

Steeds weer raak ik onder de indruk van Gods genade en trouw aan mij.

Eerder deze maand had ik een teambuilding weekend met mijn team van Love God Greatly Nederlands. Wat een feestje was dat. Samen zijn als familie, zussen in de Heer die ik eigenlijk nauwelijks echt kende. Alleen via digitale meetings en het resultaat van het werk wat we achter onze schermen doen.

Tijdens dat weekend hadden we ook een profetische schilder-workshop met Gery van KunstKnipoog. Door de jaren heen heb ik mede door Gery’s manier van werken ontdekt dat mijn kunstwerken niet hoeven te voldoen aan de verwachtingen waarvan ik denk dat de mensen om me heen die hebben (als je begrijpt wat ik bedoel). Maar bij deze kunstwerken gaat het vooral om mijn proces met God op dat moment. Het profetische deel ervan is altijd dat het me richting geeft, verder helpt in mijn wandelen met de Heer. Wanneer ik God laat spreken op dat moment dan spreekt Hij tot mij door mijn bezig zijn. Soms is het direct duidelijk, soms suddert het door de maanden erna nog wat na en begrijp ik een tijd later pas wat God er precies doorheen wilde zeggen.

Terwijl we met de workshop bezig waren hoorde ik heel duidelijk Gods stem die herhaaldelijk zei ‘vraag Mij’. En telkens gaf ik God als tegenvraag ‘wat moet ik vragen Heer? Wat bedoelt U hiermee?’ Maar dan kwam opnieuw de opmerking ‘vraag Mij’. Dus ik raakte een beetje gefrustreerd…

Tot ik me realiseerde dat mijn brein knetterhard bezig was, terwijl de bedoeling van de workshop juist was om verbinding met Gods hart te maken. Én ik realiseerde me dat ik God alles mag vragen wat ik zelf wil vragen. Niet omdat God of iemand anders vindt dat ik het moet vragen.

Dus daar op dat moment stelde ik God de vraag wat ik mocht doen zodat ik ten volle kon pakken wat God mij door de workshop heen wilde geven.

‘Ga uit je hoofd en vertrouw Mij’ klonk het in mijn hoofd. En opgelucht gaf ik mij ter plekke over. Want dat kon ik.

Ja, ik denk veel na. Ja, ik hou van leren, bestuderen, nieuwe dingen ontdekken, nieuwe verbindingen leggen, oorzaak en gevolg uitzoeken. Voorheen kon ik mezelf verliezen in nieuwe onderwerpen, nieuwe wetenschappelijke ontdekkingen, nieuwe methodes of wat ik dan maar voor interessants in boeken, tijdschriften of op het nieuws tegenkwam. Afgelopen jaren heeft God me laten zien dat ik daardoorheen ten diepste vertrouw op mijn intelligentie, mijn brein en de wetenschap. In plaats van op Hem.

Ik ben blij en dankbaar dat ik dingen snel begrijp, dat ik makkelijk leer, nieuwsgierig en kritisch ben. Ik geloof ook dat God mij zo gemaakt heeft. Dus dat dit goed is. Maar ik heb wel geleerd dat dit niet is wat maakt wie ik ben. Net zoals mijn emoties en mijn gevoel niet mijn manier van leven moet bepalen, zo moet ik ook mijn brein en mijn intellect niet laten bepalen welke stap ik vervolgens zet.

God en wat Zijn woord zegt moet over mijn levenswandel heersen. Wanneer God zegt ‘vraag Mij’ betekent dat voor mij dat ik Hem altijd mag vragen wat Hij met mijn leven wil en dat ik dan mag gaan. Sterker nog, als ik als kind van God in de door Hem voorbereidde paden wil wandelen dan moet ik Hem wel vragen stellen, want dan heb ik het juist nodig om Zijn plannen te weten. Zodat ik weet welke stappen ik moet gaan zetten.

Afgelopen jaar heb ik steeds meer geleerd om mee te bewegen met Gods Geest. Dat kan spannend zijn en al is het vooral een prachtig avontuur. Onder leiding en met de begeleiding van Gods Geest leer ik steeds beter om in het moment te doen, te spreken en te gaan wat God op dat moment wil.

Ik geloof dat hier een sleutel in zit voor hoe we in de toekomst moeten gaan leven. Met moeten bedoel ik eigenlijk dat het niet anders kan. Ons leven leiden vanuit God en door God en in gehoorzaamheid aan God zal ervoor zorgen dat we ons leven hier kunnen leiden. De toekomst gaat er voor ons christelijke nederlanders niet makkelijker op worden. Maar dat hoeft ons geen angst aan te jagen. Want, God is genadig en trouw. Hij geeft ons tijd om Hem Zijn stem te leren verstaan. Hij geeft ons tijd om Hem te leren volgen.

God Zelf geeft ons hemelse strategieën. De vraag is, kunnen wij ze ontvangen en durven we ernaar te leven?

Ik wil ze ontvangen, ik wil dit durven. Jij ook? Bid dan met me mee.

Sluit je ogen, focus je op God. Open je handen en open je hart.

Heer, dank U wel voor deze genadetijd. Dank U wel dat U geen God bent die ons maar wat laat ronddwalen, als schapen zonder herder. U blijft trouw aan mij. Dank U Heilige Geest voor Uw leiding, voor Uw stem, voor Uw strategieën. Open mijn geestelijk zicht en mijn geestelijke oren, zodat ik kan ontvangen wat U me wil geven. Ik wil in gehoorzaamheid aan U leven. Alleen aan U.

In Jezus naam. Amen.

Regelmatig vraag ik aan de Heer om inzichten over de kerk, Zijn bruid. Ik geloof dat God Zijn kerk bedoeld heeft als heilig, rein en puur. Dat is Zijn verlangen voor ons als kerk.

Regelmatig laat God me de plannen van de vijand zien. Hoe de vijand stelselmatig probeert om de Bruid van Christus bij  Gods reinheid en heiligheid vandaan te houden. Vervolgens geeft God één of meerdere strategieën hoe Hij wil dat we hiermee omgaan. Waar mogen we ons van bekeren en hoe kunnen we anders kerk zijn. Dit is de manier hoe God werkt, mede door Zijn profeten heen. Ik zie dit ook bij andere profetische bedieningen gebeuren. Dit is krachtig, ik zie hierin hoe God het profetische in samenwerking met het apostolische aan het herstellen is. 

De Bijbel zegt in Efeze 2:19 dat wij medeburgers van de heiligen én huisgenoten van God zijn. Dít is de kerk, samen zijn we de bruid. Vervolgens lezen we in vers 20 dat deze kerk gebouwd is op het fundament van de apostelen en profeten waarvan Jezus Zelf de hoeksteen is. We lezen dit in het Nieuwe Testament. Het is belangrijk om dit te beseffen.

We hebben het dus over profeten die zich laten leiden door de Geest in hen. De Heilige Geest Zelf spreekt in ons en tot ons. Dit kan gebeuren door Gods eigen geschreven woord, door beelden, door dromen of bijvoorbeeld door anderen heen. Zoals ik al eerder geschreven heb, zijn we ook hierover rentmeesters. Met alles wat we ontvangen van de Geest, mogen we ook terug naar de Geest. Terug naar God met de vraag wat we ermee moeten. Wat wil God ons door dit beeld, door deze droom heen zeggen. Wat brengt Hij hiermee onder onze aandacht. Én, hoe mogen we hiermee omgaan? Welke stappen mogen we vervolgens zetten? Voor het zetten van die stappen komt de apostel om de hoek kijken. Dit is waarom er in Efeze staat dat de kerk gebouwd is op apostelen en profeten. Niet omdat zij het belangrijkste zijn, maar omdat zij als eerste aan de bak moeten. Kort gezegd: de profeet ontvangt hemelse visie en strategieën, waar de apostel vervolgens mee aan de slag gaat. Hierbij kan het gaan om restauratie, herbouw of nieuwbouw.

Hier valt natuurlijk nog veel meer over te zeggen, maar waar ik eigenlijk naar toe wil is een woord dat ik vorige week van de Heer ontving over de kerk. 

De Heer liet me namelijk zien wat Zijn diepere bedoeling is van de kerk in Nederland. De kerk zou een leiderspositie in moeten nemen in waarheid en recht. De kerk behoort vanuit Bijbelse waarden en normen de Nederlandse maatschappij te beïnvloeden. 

Maar, sprak de Heer, de kerk in Nederland laat zich afleiden en beheersen door een geest van jaloezie en afgunst die zich uit in een voortdurende concurrentiestrijd. Jullie verliezen tijd en zicht door met elkaar te discussiëren over regeltjes en over wat de ander allemaal wel of niet goed doet. In plaats van elkaar op te bouwen, elkaar te dienen, lijkt het wel alsof jullie de ander willen afbreken, te gronde richten zodat je eigen podium groter wordt. We richten onze aandacht op elkaar en op onze eigen (bouw)plannen maar verliezen daardoor onze aandacht voor God en voor wat Hij door de kerk heen wil doen.

Hierbij voelde ik de verbolgenheid van de Heer, want Hij is een jaloers God. Hij wil dat onze aandacht en focus alleen op Hem is. Niet omdat Hij daar beter van wordt, maar omdat Hij weet dat dit beter is voor ons. Beter voor Nederland. Vanuit Zijn liefde voor ons roept Hij ons op om ons te bekeren. We moeten ons afkeren van onszelf. Als kerken en bedieningen moeten we ons afkeren van onze eigen koninkrijkjes. We moeten ons richten op Gods Koninkrijk. Terug naar het ontzag en vrees voor de Heer. 

In plaats van onszelf gevangen te zetten door zelfbedachte plannen en een visie proberen uit te leven waar we enorm druk mee zijn, mogen we in alle vrijheid aan de voeten van Jezus gaan zitten en hemelse visie en bouwplannen ontvangen. Zo kunnen we wandelen in de goede werken die God voor ons heeft voorbereid. Dit geldt voor ons persoonlijk én voor de kerk. 

Proclamatie gebed:

Ik spreek vrijheid uit over de kerk. Bekering van de geest van afgunst en jaloezie die heerst in kerkelijke gemeenschappen onderling. Deze zorgt voor een negatieve concurrentiestrijd en is een strategie van de vijand om verdeeldheid te veroorzaken.

Ik spreek eenheid uit, nieuwe samenwerkingsverbanden waarbij God de focus is. Bouwen vanuit ontzag en vrees voor de Heer. Samenwerkingen die zich richten op de bouw van Gods Koninkrijk in plaats van eigen koninkrijkjes. 

Heilige Geest, raak onze harten aan. Bouw Uw kerk en richt Uw bruid weer op. Was ons schoon met Uw liefde en laat Uw levend water stromen vanuit ons binnenste.

Het is al een tijdje geleden dat ik mijn laatste blog hier deelde. Eerlijk gezegd wist ik het ook niet zo goed meer. Hoe moest ik verder, welke kant wilde God opgaan met deze serie? Afgelopen anderhalve maand ben ik ook gewoon druk geweest met van alles, waardoor in rust zitten om te ontvangen wat ik mag schrijven niet lukte. Althans, ik heb het geen prioriteit gegeven. 

Afgelopen week heb ik die rust weer vaker gepakt. Ook bij God aangegeven dat ik weer beschikbaar ben, dat het mijn verlangen is om gehoorzaam te zijn om te doen wat Hij me geeft te doen. Direct nodigde Hij me uit om te schrijven over de recente bekering van onze zoon en zijn vriendin. En hoewel ik geloof dat dit tot zegen en inzicht voor velen gaat zijn, is het niet iets waarover ik uit mezelf zou gaan schrijven. 

In januari moedigde God me aan om weer meer voor onze kinderen te gaan bidden. Dit zou een jaar van veranderingen en doorbraak worden. Op meerdere vlakken in ons leven. Ook in de levens van onze kinderen.

Onze jongste zoon en zijn vriendin wonen samen met hun zoontje sinds de zomer bij ons in huis. Dat is heerlijk, we hebben het echt goed als gezin en onze kleinzoon zo vaak te kunnen knuffelen is natuurlijk een vette zegen. Beide hadden tot op dat moment nog niet hun leven aan Jezus gegeven. We hebben het er wel over gehad, maar God sprak telkens dat we alleen maar hoefden te getuigen, ons leven met Hem mochten delen en wanneer ze vragen hadden, konden wij die beantwoorden.

We hebben met name gesprekken gehad over demonen en bevrijding, we zijn daar altijd open en eerlijk over geweest. Maar ook andere topics over geloof konden we met hen bespreken. 

Elke dinsdagavond komen we als huisgemeente bij elkaar in onze woonkamer. Op één van die avonden, terwijl wij net zouden afsluiten, stormde onze zoon de kamer binnen. Hij zei ‘pap, wil je komen, ik heb je nu nodig’. Uiteraard kwamen wij allebei. We hoorden de paniek in zijn stem. In de gang werd al direct duidelijk dat het niet goed ging. Rombout vroeg meteen wat hij gebruikt had. Het bleek 3M te zijn. Een designerdrug waarvan we al wisten dat hij het met regelmaat gebruikt had. Maar nu had hij een ‘slechte trip’ en belandde in een psychose. In het natuurlijke gezien dan. Wij realiseerde ons direct dat de demonen in hem behoorlijk manifesteerden. Ze lieten hem dingen zien en stemmen horen die er niet waren. Ze gaven hem gedachten die niet van hem waren en totaal onlogisch leken. Ze lieten hem schuld en diepe angst voelen. Kortom, het was echt heftig. 

Laat me eerlijk zijn, ik heb inmiddels best wat ervaring en ontmoetingen met demonen gehad. Maar dit zien bij je eigen kinderen is toch wel van een heel ander niveau. En tegelijk ook niet. Ten diepste komt het telkens op hetzelfde neer; het ding moet er gewoon uit. Zo simpel als wat.

Die avond was heftig. Onze zoon heeft zelf afstand gedaan van heel wat dingen. Hij heeft de demonen er zelf uitgekickt. Maar hij wilde zijn leven nog niet aan Jezus geven, niet in deze state of mind, niet onder invloed. Zijn vriendin daarentegen wel. Tijdens de gesprekken zei ze tussen neus en lippen dat zij wel voor Jezus koos. Zij wilde de angst en onrust niet meer. Bij ons in de keuken gaf ze haar leven aan Jezus en direct veranderde haar gelaat. Een uurtje later mochten we haar dopen in onze badkamer. Wat een feest. 

Terwijl wij bij haar de verandering zagen, zag onze zoon ook die verandering. Hij had helaas alleen nog steeds waanideeën. Het duister bij hem werd nog heftiger. Hij durfde en kon zijn vriendin niet eens meer aankijken. In plaats van haar, zag hij telkens andere enge beelden. Hierdoor werd hij angstig als hij naar haar keek. Van die angst werd hij weer bang en kroop hij achter mij weg. Die avond was zowel het licht als het duister zo duidelijk tegelijkertijd aanwezig. 

Nu ik dit zo opnieuw beleef, ervaar ik weer de kracht van Jezus. Hij was zo duidelijk aanwezig, in de keuken en in ons. Die avond ervoeren we letterlijk dat het Licht altijd overwint. Onze zoon wilde en kon die avond bij niemand anders zijn dan bij Rombout of mij. Wij waren de enigen die niet van gelaat veranderden. Wij waren licht, rust en vrede. Precies dat wat Jezus voor ons wil zijn. 

Mijn moederhart brak keer op keer wanneer ik mijn zoon hoorde vragen of ik de stemmen echt niet hoorde, of ik de duistere hoofden echt niet zag, of ik niet bang was… En al die keren dat hij zijn spijt uitte over wat hij ons aandeed op dat moment. 

Tegelijk voelde ik zoveel innerlijke vrede en kracht. Het was de Geest die mij liet zien wat ik moest zien. Ja, ik zag de beelden ook, maar ze joegen mij geen angst aan. De vijand zit onder mijn voeten en dat ervoer ik die avond heel duidelijk. Keer op keer gaf ik dat ook terug aan mijn zoon. 

Achteraf ben ik God zo dankbaar dat Hij afgelopen jaren mijn geestelijke zintuigen weer heeft geopend. Omdat ik weet dat de vijand verslagen is en hij geen enkel recht meer heeft, durf ik hem recht in de ogen te kijken. Ik weet dat hij dan Jezus ziet en elk kwaad moet wijken. 

Die nacht was zwaar. Onze zoon was zo angstig dat hij niet alleen durfde te slapen, dus ging Rombout met hem op de gebedskamer liggen. Ondertussen sliepen wij vrouwen ook op één kamer. 

Die ochtend erna was alles gelukkig een stuk beter. Onze zoon had een paar uurtjes geslapen en werd uitgeput wakker maar zonder waanbeelden. Alleen de herinneringen aan die beelden waren nog aanwezig. Tot halverwege de dag de angst toch weer toesloeg. Dat was het moment dat ook hij er echt wel klaar mee was. Ook hij gaf die dag zijn leven aan Jezus. 

We hadden het bad van de avond ervoor nog laten staan en nog diezelfde middag mochten we hem dopen. Hij liet zijn oude leven en al de bijbehorende zooi achter. Een hele nieuwe zoon stond op uit dat watergraf. 

Wow, wat een feest. Ik ben nog steeds zo onder de indruk hoe God alles liet meewerken ten goede. 

Dit alles is natuurlijk een prachtige getuigenis. Dat alleen al is het waard om te delen. Laat het een aanmoediging zijn om voor je ongelovige geliefden te blijven bidden. 

Laat het daarnaast ook een aanmoediging zijn om je geestelijke zintuigen serieus te nemen. Wanneer je beseft dat God de mens bedacht en geschapen heeft als geest met een ziel en lichaam, zul je ook beseffen dat wij mensen dus ook geestelijke zintuigen hebben. Wanneer deze geestelijke zintuigen zich steeds beter ontwikkelen, zul je hierdoor met nog meer kracht, wijsheid en inzicht kunnen bouwen in Gods Koninkrijk. Door een duidelijker zicht in het geestelijke merk je makkelijker wat de vijand aan het doen is.

En terwijl we beter zicht hebben op wat er gebeurt, kunnen wij door ons te richten op Koning Jezus het verschil maken. Wij kunnen gerichter het duister aanspreken en zo leven en vrijheid uitdelen. 

Laten we met zijn allen hiervoor gaan. De wereld heeft ons nodig!

Een tijdje geleden nodigde God me uit om weer eens bij Hem langs te komen in de tuin. Het was tijdens een moment dat ik eindelijk weer eens in alle rust bij de Heer aan Zijn voeten zat. Ook voor mij is ‘druk zijn’ blijkbaar een valkuil. Overigens gaat het goed hoor, ik heb de gedachten van Christus, dus ook Zijn rust en vrede. Toch betekent dit niet automatisch dat ik in mijn ziel altijd rust en vrede ervaar. Ook ik moet de keuze maken om mijn ziel te laten herstellen van bijvoorbeeld conflicten of intense situaties. Het is voor mij een bewuste keuze om dan bij Jezus te zijn. Bij Jezus zijn is namelijk de allerfijnste plek. 

Vroeger al was dit mijn ‘vluchtplek’ terwijl mijn ouders ruzie maakten en ik het lawaai van beneden hoorde terwijl ik me boven verstopte in de kast. En hoe onveilig ik me ook voelde, daar in die kast voelde ik me veilig, niet zozeer omdat ik de kast van binnenuit op slot kon doen. Maar omdat dat de plek was waar ik Jezus zo dichtbij ervoer en Hij me meestal meenam naar de tuin. In de tuin bij Jezus wist ik mij veilig. 

Lange tijd ben ik die plek uit het oog verloren. Ik ben uitgelachen toen ik hierover vertelde en ik ben gewaarschuwd dat dit niet kon, niet eerbiedig was, onchristelijk en zondig zelfs. Tot tijdens een ministrie gebed een voor mij totaal onbekend iemand het beeld zag van mij, opgekruld in een kast en Jezus die bij mij zat. Dat herinnerde mij weer voorzichtig aan de tuin. 

Afgelopen jaren heb ik Jezus weer vele malen mogen ontmoeten juist op deze veilige, vredige plek. Hier heb ik heling ontvangen en heeft God Zijn plannen voor mijn leven met mij gedeeld. Op deze plek werd ik gezuiverd en ontving ik inzichten en openbaringen. Allemaal van Hem. 

God liet me weten dat ik dit stuk mag delen omdat Hij je wil laten weten dat Hij altijd met jou wil samen zijn. Het is niet zo dat je Zijn aangezicht pas mag zoeken op het moment dat jij een bepaalde christelijke status hebt bereikt. 

Wanneer we praten over zien en ervaren met onze geestelijke zintuigen, dan moet onze focus en ons uitgangspunt altijd God Zelf zijn. Het gaat niet om je eigen ego, het gaat niet om andermans ego, het gaat altijd om God. Wat wil Hij je laten zien, waarom wil Hij dat je dat ziet en wat wil Hij dat jij gaat doen met dat wat je ervaart?

Onze geestelijke zintuigen zijn door God Zelf gemaakt en bedacht. Vanuit Hem en onder Zijn leiding mogen we hier in oefenen. Daarom is het zo belangrijk dat je allereerst weet hoe je dicht bij God moet zijn. Je moet bekend zijn met de vrede en veiligheid om in Gods aanwezigheid te zijn. Je moet weten met een zeker weten wie je bent, wat jouw door God gegeven autoriteit is en hoe Hij naar je kijkt. Vanuit die positie kan je met kracht en overtuiging wandelen in het geestelijke. 

Ik zal je eerlijk zeggen dat ik me regelmatig overweldigd voel door wat ik ervaar in het geestelijke. Tegelijk blijf ik me er naar uitstrekken omdat ik weet dat God mij er iets mee wil laten zien. Dat ‘iets’ zie ik niet altijd direct, dat vraagt dan weer tijd aan de voeten bij de Heer. Zodat ik Zijn visie, Zijn inzicht, Zijn wijsheid kan zoeken en ontvangen. Dit is hoe je met de verantwoordelijkheid die God geeft om zou moeten gaan. 

Wanneer ik me overweldigd voel door alles wat er om me heen gebeurt, of het nou in het natuurlijke is, het geestelijke, of soms zelfs allebei, trek ik me terug in de tuin met Jezus. Voor mij is het inmiddels vrij simpel, ik doe in de geest een tuinhekje open en wandel de tuin in. Noem het een grote verbeelding of fantasie. Maar ik geloof dat ik op dat moment in de tuin met Jezus ben. Daar ben ik veilig, valt alles van me af. Jezus helpt me om alles in het juiste perspectief te zetten, Hij leert me hoe met alles om te gaan, Hij bedient me met vrede én vreugde. Dingen die ik van nature niet zo van mezelf bezit, maar door Jezus in mij juist weer wel!

Jarenlang heb ik me gek, een vreemde eend, apart en vaak niet van deze wereld gevoeld. Ik verlangde zo vaak naar de hemel, omdat ik verwachtte dat dan alles goed zou zijn. 

Jarenlang heb ik op allerlei (ongezonde) manieren geprobeerd om erbij te horen, waar dan ook maar bij. Omdat ik me altijd zo’n buitenstaander voelde.

Jarenlang ervoer ik onrust, een soort onvrede en onmacht. Ergens wist ik ‘dit kan het niet zijn’. 

Inmiddels weet ik dat het anders zit. In de tuin heeft Jezus me zoveel laten zien waardoor ik openbaringen, wijsheid en inzicht heb gekregen. Mede ook door al het onderwijs van mensen, door profetische woorden en wijsheden van mensen die God soms voor een ogenblik, soms voor langere tijd op mijn pad plaatste. 

Enkele weken geleden had ik ook weer last van een bepaalde onrust, onvrede en onmacht, ik zag en ervoer van alles van de duistere kant. Echt niet fijn. En eerlijk gezegd was ik er ook wel een beetje klaar mee. Maar door een blog van iemand anders liet God me zien dat ik stelselmatig stukjes van de door God aan mij gegeven mantel afsneed. Bepaalde verantwoordelijkheden wilde ik wel, andere liever niet. Ik wilde wel door God gebruikt worden, ik wilde wel doen wat Hij van me vroeg, maar dan wel op mijn manier. 

Zo werkt het dus niet. Ik heb me hier van moeten bekeren. Toen we hierover met een broer en zus in gesprek waren, werd ik er ook aan herinnerd dat het juk van Jezus nooit zwaar is. Jezus zegt in de Bijbel: ‘Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.’ (Mat 11:30) Het is Gods woord Die dit spreekt, dus daar houd ik me aan vast, ik kies er voor om vanuit die rust en vrede te leven. 

Ik weet nu wat ik met die gevoelens van onrust mag doen. Terug naar God met het geloof en vertrouwen dat Hij het me wel duidelijk zal maken. 

Het is mijn gebed en mijn verlangen dat ook jij, wanneer jij je steeds meer gaat bewegen in het geestelijke, dit op een verstandige en verantwoorde manier zal doen. Start in elk geval aan de voeten van Jezus en laat je karakter vormen. Om dat wat God je wilt laten zien ook aan te kunnen. 

Ik geloof dat 2026 een jaar van karaktervorming zal zijn. God wil dat Zijn kinderen standvastig in Zijn waarheid zullen blijven standhouden. Ondanks de aanvallen van de vijand blijven we staan op Jezus onze Rots. Dat kan, ten diepste is dat niet eens echt moeilijk. We mogen daarin groeien. Het vraagt alleen telkens het maken van de juiste keuze. Kiezen voor Bijbelse waarheden omdat je erkent dat dit Gods waarheden zijn en dit jouw lamp voor jouw voet is. 

Ik zegen je met Goddelijke wijsheid en hemelse openbaringen, om dit nieuwe jaar met kracht en standvastigheid in te stappen. 

Be blessed.  

Voordat we verder in de geestelijke wereld mogen duiken, liet God me zien dat het nodig is om eerst met wat dingen af te rekenen die in de weg kunnen staan om echt te kunnen zien wat God wil dat je ziet. Je steeds bewuster worden van de bovennatuurlijke dimensie is goed, nodig en mooi. Maar zoals ik al eerder zei, het brengt ook een verantwoordelijkheid met zich mee. 

Ga allereerst eens bij jezelf na of je echt geloof hebt dat de geestelijke wereld echt is. Geloof je werkelijk dat wij geest zijn en dat de geestelijke wereld zichtbaar voor jou kan worden. Sterker nog, dat jij hiervoor gemaakt bent.

Wees hierover eerlijk naar jezelf. Onderzoek je hart en vraag de Heilige Geest om openbaringen en inzicht hierover. Erken wat je werkelijk gelooft en besluit of je geloof wilt bouwen. Als je dit (nog) niet wilt, niet kan of durft of nog te veel twijfelt, is dat ook goed. Ga niets forceren, want dan wordt het zwoegen en proberen te presteren op eigen kracht. 

Wanneer je werkelijk geloof hebt voor de geestelijke wereld dan gaan we een stapje verder. 

Ga bij jezelf na waarom je in de geestelijke wereld zou willen kunnen zien. Waar gaat jouw verlangen naar uit? Wil je engelen kunnen zien omdat het je leuk, interessant en misschien wel stoer lijkt? Want wanneer jouw geestelijke ogen zich ontwikkelen en je geestelijk zicht groeit en steeds duidelijker wordt, dan zul je ook de duistere kant steeds beter kunnen zien. Niet iets om bang van te worden, maar wel iets om je te realiseren. 

Wanneer je besluit je hierin te verdiepen, wanneer je wilt groeien, besef dan dat met meer geestelijk (in)zicht, je ook meer verantwoordelijkheid krijgt. God zal je ogen en je oren openen zodat je (meer) engelen zult zien bewegen. Maar ook zul je meer van het kwaad zien, de demonen ruiken en zien hoe kwelgeesten te werk gaan. God zal je meer laten voelen van emoties, zoals Zijn liefde en mededogen, maar ook Zijn toorn en rechtvaardigheid. 

Ik wil je niet bang maken, maar wel een realistisch beeld scheppen. Dit is geen spelletje of iets om eens te proberen omdat het je wel leuk lijkt. 

Je bewegingen in de geestelijke wereld zijn serieus en hebben gevolgen. Het is nodig en brengt verantwoordelijkheden met zich mee. Ben je daartoe bereid?

Als je werkelijk hiertoe bereid bent én als je merkt dat God je hiertoe roept, doe dan de volgende activatie.

Activatie

Ga staan, sluit je ogen en begin met het bidden in klanktaal.
Sta open voor wat de Geest jou wil zeggen en wil laten zien. 

Bid met me mee.

Lieve Here God. Dank U wel dat U mij gemaakt hebt als geest in een natuurlijke jas. Ik keer mij af van de beperkingen die ik altijd heb ervaren en waardoor ik niet heb gezien en gemerkt wat er eigenlijk was. 

Heilige Geest, ik wil zijn zoals U mij heeft bedoeld. Ik wil bewegen waarvoor U mij heeft gemaakt. Opent U mijn geestelijke zintuigen zodat ik steeds beter ervaar wat U mij wil laten ervaren. 

Heer, ik ben beschikbaar, ik ben bereid.  Ik vertrouw volkomen op U. 

In Jezus naam. Amen.