Vandaag viert onze zoon Timon zijn eerste Vaderdag. Als moeder vind ik dat best wel een mijlpaal. Terwijl ik hierover mijmer realiseer ik me hoe door de generaties heen het vaderschap in onze families veranderd is. Eerder vandaag las ik een blog van mij terug die over Vaderdag ging (blog 17). Over hoeveel moeite ik toen nog had met het feit dat God mijn Vader is. Omdat ik zo’n slecht voorbeeld als aardse vader heb gehad. Nu, vijf jaar later zie ik hoe God geheeld en hersteld heeft.

Allereerst in de relatie met mijn aardse vader. Vergeving heeft plaatsgevonden. En tegenwoordig heb ik een relatie met mijn aardse vader waarbij wederzijds respect en liefde de boventoon voert. De relatie tussen Timon en Rombout heeft ook zeer moeilijke periodes gekend. Er was zoveel veroordeling, boosheid en onmacht. Als moeder heb ik getwijfeld of het ooit goed zou komen, ik hield me vast aan Gods goedheid en trouw voor ons gezin. En God heeft me niet beschaamd. Uiteraard niet. Ook hier heeft vergeving plaatsgevonden. En voert liefde, respect én humor de boventoon.

Na Rombouts wedergeboorte is er in ons gezin nogal al wat veranderd. Maar ook in mijn hart heeft God een helend werk gedaan. In blog 56 lees je hier meer over, hoe ik van weesgeest overstapte naar het kindschap en ik vol overgave de Here God eindelijk Abba, mijn papa durfde en kon noemen.

Oh wat ben ik God dankbaar dat Hij mij ook dit stuk van Zijn karakter heeft laten zien. Als aardse ouders kunnen we zo vaak en zo makkelijk tekortschieten en missen we hierdoor wat onze kinderen ten diepste nodig hebben. Godzijdank, God mijn Vader schiet nooit tekort. Sterker nog, bij Hem is er overvloed. Dankzij het offer en het bloed van Jezus mag ik altijd als kind bij de Vader op schoot klimmen. Hij wijst mij nooit af. Hij veroordeelt niet. Zijn roep klinkt altijd. ‘Kom tevoorschijn Mijn geliefde kind!’

Wanneer ik terugdenk aan Timon als peuter en hoe hij met zijn Quetzalcoatlus (spreek uit als Kwetzalkoatlus) door de winkelpaden heen rende, dan krijg ik weer een dikke smile op mijn gezicht. Aan willekeurige volwassenen vertelde hij wat de spanwijdte van zo’n beest was en wanneer hij leefde… Ik zie nog voor me hoe hij met zijn gezellige kletspraatjes iedere hart veroverde.

Zijn hele leven zorgde hij al trouw voor anderen. Timon was iemand die altijd het beste in een ander probeerde te zien en dat naar boven wilde halen. Nog steeds. Ik zie die liefdevolle zorg en dat trouwe van zijn karakter, opnieuw tot uiting komen in zijn vaderschap. Altijd zorgzaam, het beste voor zijn zoontje willen en (bijna) nooit te moe om te spelen.

Deze week vieren we ook de eerste verjaardag van zijn zoon, onze kleinzoon. Ook weer zo’n mijlpaal. Moeilijk meer voor te stellen dat we een leven hadden voor Mika;). Ik vind het prachtig om te zien hoe mijn zoon is gegroeid in zijn vaderschap. Het verrast me en tegelijk ook niet. En dat is eigenlijk wel hoe het bij God als Vader ook zo vaak gaat.

Als kind van de allerhoogste en perfecte Vader kan ik altijd bij Hem terecht. Hij zorgt, Hij troost en Hij tilt mij boven mijn omstandigheden uit. Hij is zo goed en laat mij keer op keer van Zijn liefde weten. Dat verrast me regelmatig en tegelijk ook niet. Want ik weet dat God betrouwbaar is.

Hoewel ik Vaderdag altijd wat ongemakkelijk heb gevonden, ervaar ik nu een vreugde over het vaderschap. Zowel die van het aardse vaderschap bij Rombout en Timon, als ook de hemelse Vaderschap van God mijn Vader. Ik geloof dat deze nieuwe generatie in onze bloedlijn bevrijd is van onderdrukking en liefdeloosheid. God heeft hersteld en alles ten goede gekeerd. God heeft ons getrokken uit de macht van de duisternis en overgezet in het Koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde. En dat merken we, ook in ons gezin.

Lieve Papa, dank U wel voor herstel. Dank U wel voor Uw Vaderliefde voor ons. Bevrijd en zegen ieder weeskind. Zodat steeds meer mensen van harte ‘Abba Vader’ tegen U kunnen zeggen.

Terwijl de workshop van Gery waarover ik in mijn vorige blog schreef voortduurde, was ik in mijn eigen bubbel met God. Terwijl ik zo met God in gesprek was stroomde mijn hart over van dankbaarheid. Het leven wat ik nu leid met God is goed, ik geniet er elk moment van. Ook als het spannend is, buiten mijn comfortzone is of als ik in discussie ben met God. Ik geniet ervan omdat ik weet dat God mij nooit zal teleurstellen. Zijn liefde voor mij is onderdeel van Zijn verbondstrouw. Een verbond waarvan God besloot om met mij aan te gaan. Hij was het die mij riep, mij uitkoos en voor mij koos. Al voordat Hij mij maakte in mijn moeders schoot, had Hij Zijn plan voor mij al klaarliggen. Vanuit dat vertrouwen in mij, kan ik Hem dus ook volkomen vertrouwen. Dat maakt dat ik in vertrouwen durf te zeggen ‘zend mij’. In gehoorzaamheid wil ik gaan en doen wat God van mij vraagt.

Anyway, tijdens die bubbel was ik bezig letters uit te zoeken voor mijn schilderij. Want ook al vind ik schilderen leuk, ik ben en blijf een schrijver. Dus woorden stromen uit mijn binnenste naar buiten. De woorden, de zin ‘vraag Mij’ was vanaf het begin duidelijk. En ineens sprak God ook heel duidelijk ‘Ik vraag jou’. En daar kwam het…

Eerlijk gezegd schrok ik, het was een bevestiging van waar God al eerder over sprak, maar waar ik voor mijn gevoel nog lang niet klaar voor ben. En toen kwam het mooiste, God sprak verder. Ik mag gaan wanneer ik er klaar voor ben. Tegelijk beloofde Hij mij, opnieuw, dat Hij me niet zal dwingen, maar dat we dit proces gewoon samen gaan doorlopen.

Wat een genade en trouw toch weer, ik hou ervan hoe de Heer te werk gaat. Hij ziet mijn hart, Hij zuivert het, Hij schuurt en maakt me klaar. Wanneer ik me beschikbaar stel, wanneer ik gehoorzaam wil zijn dan hoef ik dat niet op eigen kracht te doen. Dan kan ik dat niet eens op eigen kracht doen. Wat God van mij vraagt, dat kan ik. Hij heeft vertrouwen in mij.

Vaak ontbreekt het ons aan zelfvertrouwen, dan sputteren we tegen net als Mozes. Of we zien niet wat God in ons ziet en richten ons (teveel) op het negatieve, net als Gideon deed. Zelf kon ik me vaak verliezen in de onmogelijkheden en zag ik veel te vaak grote beren op de weg. Ik had al gefaald voordat ik überhaupt begonnen was.

Tot het moment dat ik leerde wat het ‘Lech Acharai’ van Jezus toen Hij zijn discipelen riep om Zijn discipel te worden betekende. Jezus zei hiermee ten diepste: ‘Volg Mij, Ik kies jou om Mij te volgen omdat Ik geloof dat jij dat kan. Ik heb vertrouwen in jou’.

Zo werkt dat dus bij God. Hij vraagt mij, Hij vraagt jou omdat Hij weet dat wij kunnen doen wat Hij vraagt. Toen dat echt landde in mijn hart besloot ik om niet langer te zoeken of te verlangen naar vertrouwen in mijzelf. Maar naar het vertrouwen dat God in mij heeft. Ik wil datzelfde vertrouwen, hetzelfde geloof van God. Regelmatig lezen we dat ook in de Bijbel. De vertaling spreekt vaak over ‘het geloof in God’. Maar de grondtekst spreekt dan eigenlijk ‘heb het geloof van God’.

Het gaat niet om mijn geloof, in mijzelf, in de ander, in Gods woord. Het gaat om Gods geloof. Gods geloof dat door Zijn Geest in mij kwam op het moment dat ik wedergeboren werd. Dat is het geloof dat ervoor zorgt dat ik bergen kan verzetten. Dat is het geloof dat ervoor zorgt dat ik alles kan doen wat God van me vraagt. Dat is het geloof dat mij erop doet vertrouwen dat ik zal slagen in de plannen die God voor mij heeft voorbereid. Dat is het geloof wat mij rust en vrede geeft.

Voor welk soort geloof ga jij? Op wie of wat stel jij je vertrouwen? Misschien mag het besef van het geloof van God in jou nog even groeien. Misschien mag je eerst wat twijfels overboord gooien. Of misschien moet je eerst nog wel het geloof van God in jou ontvangen.

Ik nodig je uit om aan de voeten van de Vader te gaan zitten. Zoek Zijn aangezicht, vraag Hem hoe Hij naar je kijkt, wat Hij in je ziet en ga van daaruit verder.

Wees gezegend met Gods zicht, Zijn geloof en Zijn vertrouwen in jou. dit gaat jou een heleboel rust en vrede geven.

Steeds weer raak ik onder de indruk van Gods genade en trouw aan mij.

Eerder deze maand had ik een teambuilding weekend met mijn team van Love God Greatly Nederlands. Wat een feestje was dat. Samen zijn als familie, zussen in de Heer die ik eigenlijk nauwelijks echt kende. Alleen via digitale meetings en het resultaat van het werk wat we achter onze schermen doen.

Tijdens dat weekend hadden we ook een profetische schilder-workshop met Gery van KunstKnipoog. Door de jaren heen heb ik mede door Gery’s manier van werken ontdekt dat mijn kunstwerken niet hoeven te voldoen aan de verwachtingen waarvan ik denk dat de mensen om me heen die hebben (als je begrijpt wat ik bedoel). Maar bij deze kunstwerken gaat het vooral om mijn proces met God op dat moment. Het profetische deel ervan is altijd dat het me richting geeft, verder helpt in mijn wandelen met de Heer. Wanneer ik God laat spreken op dat moment dan spreekt Hij tot mij door mijn bezig zijn. Soms is het direct duidelijk, soms suddert het door de maanden erna nog wat na en begrijp ik een tijd later pas wat God er precies doorheen wilde zeggen.

Terwijl we met de workshop bezig waren hoorde ik heel duidelijk Gods stem die herhaaldelijk zei ‘vraag Mij’. En telkens gaf ik God als tegenvraag ‘wat moet ik vragen Heer? Wat bedoelt U hiermee?’ Maar dan kwam opnieuw de opmerking ‘vraag Mij’. Dus ik raakte een beetje gefrustreerd…

Tot ik me realiseerde dat mijn brein knetterhard bezig was, terwijl de bedoeling van de workshop juist was om verbinding met Gods hart te maken. Én ik realiseerde me dat ik God alles mag vragen wat ik zelf wil vragen. Niet omdat God of iemand anders vindt dat ik het moet vragen.

Dus daar op dat moment stelde ik God de vraag wat ik mocht doen zodat ik ten volle kon pakken wat God mij door de workshop heen wilde geven.

‘Ga uit je hoofd en vertrouw Mij’ klonk het in mijn hoofd. En opgelucht gaf ik mij ter plekke over. Want dat kon ik.

Ja, ik denk veel na. Ja, ik hou van leren, bestuderen, nieuwe dingen ontdekken, nieuwe verbindingen leggen, oorzaak en gevolg uitzoeken. Voorheen kon ik mezelf verliezen in nieuwe onderwerpen, nieuwe wetenschappelijke ontdekkingen, nieuwe methodes of wat ik dan maar voor interessants in boeken, tijdschriften of op het nieuws tegenkwam. Afgelopen jaren heeft God me laten zien dat ik daardoorheen ten diepste vertrouw op mijn intelligentie, mijn brein en de wetenschap. In plaats van op Hem.

Ik ben blij en dankbaar dat ik dingen snel begrijp, dat ik makkelijk leer, nieuwsgierig en kritisch ben. Ik geloof ook dat God mij zo gemaakt heeft. Dus dat dit goed is. Maar ik heb wel geleerd dat dit niet is wat maakt wie ik ben. Net zoals mijn emoties en mijn gevoel niet mijn manier van leven moet bepalen, zo moet ik ook mijn brein en mijn intellect niet laten bepalen welke stap ik vervolgens zet.

God en wat Zijn woord zegt moet over mijn levenswandel heersen. Wanneer God zegt ‘vraag Mij’ betekent dat voor mij dat ik Hem altijd mag vragen wat Hij met mijn leven wil en dat ik dan mag gaan. Sterker nog, als ik als kind van God in de door Hem voorbereidde paden wil wandelen dan moet ik Hem wel vragen stellen, want dan heb ik het juist nodig om Zijn plannen te weten. Zodat ik weet welke stappen ik moet gaan zetten.

Afgelopen jaar heb ik steeds meer geleerd om mee te bewegen met Gods Geest. Dat kan spannend zijn en al is het vooral een prachtig avontuur. Onder leiding en met de begeleiding van Gods Geest leer ik steeds beter om in het moment te doen, te spreken en te gaan wat God op dat moment wil.

Ik geloof dat hier een sleutel in zit voor hoe we in de toekomst moeten gaan leven. Met moeten bedoel ik eigenlijk dat het niet anders kan. Ons leven leiden vanuit God en door God en in gehoorzaamheid aan God zal ervoor zorgen dat we ons leven hier kunnen leiden. De toekomst gaat er voor ons christelijke nederlanders niet makkelijker op worden. Maar dat hoeft ons geen angst aan te jagen. Want, God is genadig en trouw. Hij geeft ons tijd om Hem Zijn stem te leren verstaan. Hij geeft ons tijd om Hem te leren volgen.

God Zelf geeft ons hemelse strategieën. De vraag is, kunnen wij ze ontvangen en durven we ernaar te leven?

Ik wil ze ontvangen, ik wil dit durven. Jij ook? Bid dan met me mee.

Sluit je ogen, focus je op God. Open je handen en open je hart.

Heer, dank U wel voor deze genadetijd. Dank U wel dat U geen God bent die ons maar wat laat ronddwalen, als schapen zonder herder. U blijft trouw aan mij. Dank U Heilige Geest voor Uw leiding, voor Uw stem, voor Uw strategieën. Open mijn geestelijk zicht en mijn geestelijke oren, zodat ik kan ontvangen wat U me wil geven. Ik wil in gehoorzaamheid aan U leven. Alleen aan U.

In Jezus naam. Amen.

Regelmatig vraag ik aan de Heer om inzichten over de kerk, Zijn bruid. Ik geloof dat God Zijn kerk bedoeld heeft als heilig, rein en puur. Dat is Zijn verlangen voor ons als kerk.

Regelmatig laat God me de plannen van de vijand zien. Hoe de vijand stelselmatig probeert om de Bruid van Christus bij  Gods reinheid en heiligheid vandaan te houden. Vervolgens geeft God één of meerdere strategieën hoe Hij wil dat we hiermee omgaan. Waar mogen we ons van bekeren en hoe kunnen we anders kerk zijn. Dit is de manier hoe God werkt, mede door Zijn profeten heen. Ik zie dit ook bij andere profetische bedieningen gebeuren. Dit is krachtig, ik zie hierin hoe God het profetische in samenwerking met het apostolische aan het herstellen is. 

De Bijbel zegt in Efeze 2:19 dat wij medeburgers van de heiligen én huisgenoten van God zijn. Dít is de kerk, samen zijn we de bruid. Vervolgens lezen we in vers 20 dat deze kerk gebouwd is op het fundament van de apostelen en profeten waarvan Jezus Zelf de hoeksteen is. We lezen dit in het Nieuwe Testament. Het is belangrijk om dit te beseffen.

We hebben het dus over profeten die zich laten leiden door de Geest in hen. De Heilige Geest Zelf spreekt in ons en tot ons. Dit kan gebeuren door Gods eigen geschreven woord, door beelden, door dromen of bijvoorbeeld door anderen heen. Zoals ik al eerder geschreven heb, zijn we ook hierover rentmeesters. Met alles wat we ontvangen van de Geest, mogen we ook terug naar de Geest. Terug naar God met de vraag wat we ermee moeten. Wat wil God ons door dit beeld, door deze droom heen zeggen. Wat brengt Hij hiermee onder onze aandacht. Én, hoe mogen we hiermee omgaan? Welke stappen mogen we vervolgens zetten? Voor het zetten van die stappen komt de apostel om de hoek kijken. Dit is waarom er in Efeze staat dat de kerk gebouwd is op apostelen en profeten. Niet omdat zij het belangrijkste zijn, maar omdat zij als eerste aan de bak moeten. Kort gezegd: de profeet ontvangt hemelse visie en strategieën, waar de apostel vervolgens mee aan de slag gaat. Hierbij kan het gaan om restauratie, herbouw of nieuwbouw.

Hier valt natuurlijk nog veel meer over te zeggen, maar waar ik eigenlijk naar toe wil is een woord dat ik vorige week van de Heer ontving over de kerk. 

De Heer liet me namelijk zien wat Zijn diepere bedoeling is van de kerk in Nederland. De kerk zou een leiderspositie in moeten nemen in waarheid en recht. De kerk behoort vanuit Bijbelse waarden en normen de Nederlandse maatschappij te beïnvloeden. 

Maar, sprak de Heer, de kerk in Nederland laat zich afleiden en beheersen door een geest van jaloezie en afgunst die zich uit in een voortdurende concurrentiestrijd. Jullie verliezen tijd en zicht door met elkaar te discussiëren over regeltjes en over wat de ander allemaal wel of niet goed doet. In plaats van elkaar op te bouwen, elkaar te dienen, lijkt het wel alsof jullie de ander willen afbreken, te gronde richten zodat je eigen podium groter wordt. We richten onze aandacht op elkaar en op onze eigen (bouw)plannen maar verliezen daardoor onze aandacht voor God en voor wat Hij door de kerk heen wil doen.

Hierbij voelde ik de verbolgenheid van de Heer, want Hij is een jaloers God. Hij wil dat onze aandacht en focus alleen op Hem is. Niet omdat Hij daar beter van wordt, maar omdat Hij weet dat dit beter is voor ons. Beter voor Nederland. Vanuit Zijn liefde voor ons roept Hij ons op om ons te bekeren. We moeten ons afkeren van onszelf. Als kerken en bedieningen moeten we ons afkeren van onze eigen koninkrijkjes. We moeten ons richten op Gods Koninkrijk. Terug naar het ontzag en vrees voor de Heer. 

In plaats van onszelf gevangen te zetten door zelfbedachte plannen en een visie proberen uit te leven waar we enorm druk mee zijn, mogen we in alle vrijheid aan de voeten van Jezus gaan zitten en hemelse visie en bouwplannen ontvangen. Zo kunnen we wandelen in de goede werken die God voor ons heeft voorbereid. Dit geldt voor ons persoonlijk én voor de kerk. 

Proclamatie gebed:

Ik spreek vrijheid uit over de kerk. Bekering van de geest van afgunst en jaloezie die heerst in kerkelijke gemeenschappen onderling. Deze zorgt voor een negatieve concurrentiestrijd en is een strategie van de vijand om verdeeldheid te veroorzaken.

Ik spreek eenheid uit, nieuwe samenwerkingsverbanden waarbij God de focus is. Bouwen vanuit ontzag en vrees voor de Heer. Samenwerkingen die zich richten op de bouw van Gods Koninkrijk in plaats van eigen koninkrijkjes. 

Heilige Geest, raak onze harten aan. Bouw Uw kerk en richt Uw bruid weer op. Was ons schoon met Uw liefde en laat Uw levend water stromen vanuit ons binnenste.

Het is al een tijdje geleden dat ik mijn laatste blog hier deelde. Eerlijk gezegd wist ik het ook niet zo goed meer. Hoe moest ik verder, welke kant wilde God opgaan met deze serie? Afgelopen anderhalve maand ben ik ook gewoon druk geweest met van alles, waardoor in rust zitten om te ontvangen wat ik mag schrijven niet lukte. Althans, ik heb het geen prioriteit gegeven. 

Afgelopen week heb ik die rust weer vaker gepakt. Ook bij God aangegeven dat ik weer beschikbaar ben, dat het mijn verlangen is om gehoorzaam te zijn om te doen wat Hij me geeft te doen. Direct nodigde Hij me uit om te schrijven over de recente bekering van onze zoon en zijn vriendin. En hoewel ik geloof dat dit tot zegen en inzicht voor velen gaat zijn, is het niet iets waarover ik uit mezelf zou gaan schrijven. 

In januari moedigde God me aan om weer meer voor onze kinderen te gaan bidden. Dit zou een jaar van veranderingen en doorbraak worden. Op meerdere vlakken in ons leven. Ook in de levens van onze kinderen.

Onze jongste zoon en zijn vriendin wonen samen met hun zoontje sinds de zomer bij ons in huis. Dat is heerlijk, we hebben het echt goed als gezin en onze kleinzoon zo vaak te kunnen knuffelen is natuurlijk een vette zegen. Beide hadden tot op dat moment nog niet hun leven aan Jezus gegeven. We hebben het er wel over gehad, maar God sprak telkens dat we alleen maar hoefden te getuigen, ons leven met Hem mochten delen en wanneer ze vragen hadden, konden wij die beantwoorden.

We hebben met name gesprekken gehad over demonen en bevrijding, we zijn daar altijd open en eerlijk over geweest. Maar ook andere topics over geloof konden we met hen bespreken. 

Elke dinsdagavond komen we als huisgemeente bij elkaar in onze woonkamer. Op één van die avonden, terwijl wij net zouden afsluiten, stormde onze zoon de kamer binnen. Hij zei ‘pap, wil je komen, ik heb je nu nodig’. Uiteraard kwamen wij allebei. We hoorden de paniek in zijn stem. In de gang werd al direct duidelijk dat het niet goed ging. Rombout vroeg meteen wat hij gebruikt had. Het bleek 3M te zijn. Een designerdrug waarvan we al wisten dat hij het met regelmaat gebruikt had. Maar nu had hij een ‘slechte trip’ en belandde in een psychose. In het natuurlijke gezien dan. Wij realiseerde ons direct dat de demonen in hem behoorlijk manifesteerden. Ze lieten hem dingen zien en stemmen horen die er niet waren. Ze gaven hem gedachten die niet van hem waren en totaal onlogisch leken. Ze lieten hem schuld en diepe angst voelen. Kortom, het was echt heftig. 

Laat me eerlijk zijn, ik heb inmiddels best wat ervaring en ontmoetingen met demonen gehad. Maar dit zien bij je eigen kinderen is toch wel van een heel ander niveau. En tegelijk ook niet. Ten diepste komt het telkens op hetzelfde neer; het ding moet er gewoon uit. Zo simpel als wat.

Die avond was heftig. Onze zoon heeft zelf afstand gedaan van heel wat dingen. Hij heeft de demonen er zelf uitgekickt. Maar hij wilde zijn leven nog niet aan Jezus geven, niet in deze state of mind, niet onder invloed. Zijn vriendin daarentegen wel. Tijdens de gesprekken zei ze tussen neus en lippen dat zij wel voor Jezus koos. Zij wilde de angst en onrust niet meer. Bij ons in de keuken gaf ze haar leven aan Jezus en direct veranderde haar gelaat. Een uurtje later mochten we haar dopen in onze badkamer. Wat een feest. 

Terwijl wij bij haar de verandering zagen, zag onze zoon ook die verandering. Hij had helaas alleen nog steeds waanideeën. Het duister bij hem werd nog heftiger. Hij durfde en kon zijn vriendin niet eens meer aankijken. In plaats van haar, zag hij telkens andere enge beelden. Hierdoor werd hij angstig als hij naar haar keek. Van die angst werd hij weer bang en kroop hij achter mij weg. Die avond was zowel het licht als het duister zo duidelijk tegelijkertijd aanwezig. 

Nu ik dit zo opnieuw beleef, ervaar ik weer de kracht van Jezus. Hij was zo duidelijk aanwezig, in de keuken en in ons. Die avond ervoeren we letterlijk dat het Licht altijd overwint. Onze zoon wilde en kon die avond bij niemand anders zijn dan bij Rombout of mij. Wij waren de enigen die niet van gelaat veranderden. Wij waren licht, rust en vrede. Precies dat wat Jezus voor ons wil zijn. 

Mijn moederhart brak keer op keer wanneer ik mijn zoon hoorde vragen of ik de stemmen echt niet hoorde, of ik de duistere hoofden echt niet zag, of ik niet bang was… En al die keren dat hij zijn spijt uitte over wat hij ons aandeed op dat moment. 

Tegelijk voelde ik zoveel innerlijke vrede en kracht. Het was de Geest die mij liet zien wat ik moest zien. Ja, ik zag de beelden ook, maar ze joegen mij geen angst aan. De vijand zit onder mijn voeten en dat ervoer ik die avond heel duidelijk. Keer op keer gaf ik dat ook terug aan mijn zoon. 

Achteraf ben ik God zo dankbaar dat Hij afgelopen jaren mijn geestelijke zintuigen weer heeft geopend. Omdat ik weet dat de vijand verslagen is en hij geen enkel recht meer heeft, durf ik hem recht in de ogen te kijken. Ik weet dat hij dan Jezus ziet en elk kwaad moet wijken. 

Die nacht was zwaar. Onze zoon was zo angstig dat hij niet alleen durfde te slapen, dus ging Rombout met hem op de gebedskamer liggen. Ondertussen sliepen wij vrouwen ook op één kamer. 

Die ochtend erna was alles gelukkig een stuk beter. Onze zoon had een paar uurtjes geslapen en werd uitgeput wakker maar zonder waanbeelden. Alleen de herinneringen aan die beelden waren nog aanwezig. Tot halverwege de dag de angst toch weer toesloeg. Dat was het moment dat ook hij er echt wel klaar mee was. Ook hij gaf die dag zijn leven aan Jezus. 

We hadden het bad van de avond ervoor nog laten staan en nog diezelfde middag mochten we hem dopen. Hij liet zijn oude leven en al de bijbehorende zooi achter. Een hele nieuwe zoon stond op uit dat watergraf. 

Wow, wat een feest. Ik ben nog steeds zo onder de indruk hoe God alles liet meewerken ten goede. 

Dit alles is natuurlijk een prachtige getuigenis. Dat alleen al is het waard om te delen. Laat het een aanmoediging zijn om voor je ongelovige geliefden te blijven bidden. 

Laat het daarnaast ook een aanmoediging zijn om je geestelijke zintuigen serieus te nemen. Wanneer je beseft dat God de mens bedacht en geschapen heeft als geest met een ziel en lichaam, zul je ook beseffen dat wij mensen dus ook geestelijke zintuigen hebben. Wanneer deze geestelijke zintuigen zich steeds beter ontwikkelen, zul je hierdoor met nog meer kracht, wijsheid en inzicht kunnen bouwen in Gods Koninkrijk. Door een duidelijker zicht in het geestelijke merk je makkelijker wat de vijand aan het doen is.

En terwijl we beter zicht hebben op wat er gebeurt, kunnen wij door ons te richten op Koning Jezus het verschil maken. Wij kunnen gerichter het duister aanspreken en zo leven en vrijheid uitdelen. 

Laten we met zijn allen hiervoor gaan. De wereld heeft ons nodig!

Een tijdje geleden nodigde God me uit om weer eens bij Hem langs te komen in de tuin. Het was tijdens een moment dat ik eindelijk weer eens in alle rust bij de Heer aan Zijn voeten zat. Ook voor mij is ‘druk zijn’ blijkbaar een valkuil. Overigens gaat het goed hoor, ik heb de gedachten van Christus, dus ook Zijn rust en vrede. Toch betekent dit niet automatisch dat ik in mijn ziel altijd rust en vrede ervaar. Ook ik moet de keuze maken om mijn ziel te laten herstellen van bijvoorbeeld conflicten of intense situaties. Het is voor mij een bewuste keuze om dan bij Jezus te zijn. Bij Jezus zijn is namelijk de allerfijnste plek. 

Vroeger al was dit mijn ‘vluchtplek’ terwijl mijn ouders ruzie maakten en ik het lawaai van beneden hoorde terwijl ik me boven verstopte in de kast. En hoe onveilig ik me ook voelde, daar in die kast voelde ik me veilig, niet zozeer omdat ik de kast van binnenuit op slot kon doen. Maar omdat dat de plek was waar ik Jezus zo dichtbij ervoer en Hij me meestal meenam naar de tuin. In de tuin bij Jezus wist ik mij veilig. 

Lange tijd ben ik die plek uit het oog verloren. Ik ben uitgelachen toen ik hierover vertelde en ik ben gewaarschuwd dat dit niet kon, niet eerbiedig was, onchristelijk en zondig zelfs. Tot tijdens een ministrie gebed een voor mij totaal onbekend iemand het beeld zag van mij, opgekruld in een kast en Jezus die bij mij zat. Dat herinnerde mij weer voorzichtig aan de tuin. 

Afgelopen jaren heb ik Jezus weer vele malen mogen ontmoeten juist op deze veilige, vredige plek. Hier heb ik heling ontvangen en heeft God Zijn plannen voor mijn leven met mij gedeeld. Op deze plek werd ik gezuiverd en ontving ik inzichten en openbaringen. Allemaal van Hem. 

God liet me weten dat ik dit stuk mag delen omdat Hij je wil laten weten dat Hij altijd met jou wil samen zijn. Het is niet zo dat je Zijn aangezicht pas mag zoeken op het moment dat jij een bepaalde christelijke status hebt bereikt. 

Wanneer we praten over zien en ervaren met onze geestelijke zintuigen, dan moet onze focus en ons uitgangspunt altijd God Zelf zijn. Het gaat niet om je eigen ego, het gaat niet om andermans ego, het gaat altijd om God. Wat wil Hij je laten zien, waarom wil Hij dat je dat ziet en wat wil Hij dat jij gaat doen met dat wat je ervaart?

Onze geestelijke zintuigen zijn door God Zelf gemaakt en bedacht. Vanuit Hem en onder Zijn leiding mogen we hier in oefenen. Daarom is het zo belangrijk dat je allereerst weet hoe je dicht bij God moet zijn. Je moet bekend zijn met de vrede en veiligheid om in Gods aanwezigheid te zijn. Je moet weten met een zeker weten wie je bent, wat jouw door God gegeven autoriteit is en hoe Hij naar je kijkt. Vanuit die positie kan je met kracht en overtuiging wandelen in het geestelijke. 

Ik zal je eerlijk zeggen dat ik me regelmatig overweldigd voel door wat ik ervaar in het geestelijke. Tegelijk blijf ik me er naar uitstrekken omdat ik weet dat God mij er iets mee wil laten zien. Dat ‘iets’ zie ik niet altijd direct, dat vraagt dan weer tijd aan de voeten bij de Heer. Zodat ik Zijn visie, Zijn inzicht, Zijn wijsheid kan zoeken en ontvangen. Dit is hoe je met de verantwoordelijkheid die God geeft om zou moeten gaan. 

Wanneer ik me overweldigd voel door alles wat er om me heen gebeurt, of het nou in het natuurlijke is, het geestelijke, of soms zelfs allebei, trek ik me terug in de tuin met Jezus. Voor mij is het inmiddels vrij simpel, ik doe in de geest een tuinhekje open en wandel de tuin in. Noem het een grote verbeelding of fantasie. Maar ik geloof dat ik op dat moment in de tuin met Jezus ben. Daar ben ik veilig, valt alles van me af. Jezus helpt me om alles in het juiste perspectief te zetten, Hij leert me hoe met alles om te gaan, Hij bedient me met vrede én vreugde. Dingen die ik van nature niet zo van mezelf bezit, maar door Jezus in mij juist weer wel!

Jarenlang heb ik me gek, een vreemde eend, apart en vaak niet van deze wereld gevoeld. Ik verlangde zo vaak naar de hemel, omdat ik verwachtte dat dan alles goed zou zijn. 

Jarenlang heb ik op allerlei (ongezonde) manieren geprobeerd om erbij te horen, waar dan ook maar bij. Omdat ik me altijd zo’n buitenstaander voelde.

Jarenlang ervoer ik onrust, een soort onvrede en onmacht. Ergens wist ik ‘dit kan het niet zijn’. 

Inmiddels weet ik dat het anders zit. In de tuin heeft Jezus me zoveel laten zien waardoor ik openbaringen, wijsheid en inzicht heb gekregen. Mede ook door al het onderwijs van mensen, door profetische woorden en wijsheden van mensen die God soms voor een ogenblik, soms voor langere tijd op mijn pad plaatste. 

Enkele weken geleden had ik ook weer last van een bepaalde onrust, onvrede en onmacht, ik zag en ervoer van alles van de duistere kant. Echt niet fijn. En eerlijk gezegd was ik er ook wel een beetje klaar mee. Maar door een blog van iemand anders liet God me zien dat ik stelselmatig stukjes van de door God aan mij gegeven mantel afsneed. Bepaalde verantwoordelijkheden wilde ik wel, andere liever niet. Ik wilde wel door God gebruikt worden, ik wilde wel doen wat Hij van me vroeg, maar dan wel op mijn manier. 

Zo werkt het dus niet. Ik heb me hier van moeten bekeren. Toen we hierover met een broer en zus in gesprek waren, werd ik er ook aan herinnerd dat het juk van Jezus nooit zwaar is. Jezus zegt in de Bijbel: ‘Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.’ (Mat 11:30) Het is Gods woord Die dit spreekt, dus daar houd ik me aan vast, ik kies er voor om vanuit die rust en vrede te leven. 

Ik weet nu wat ik met die gevoelens van onrust mag doen. Terug naar God met het geloof en vertrouwen dat Hij het me wel duidelijk zal maken. 

Het is mijn gebed en mijn verlangen dat ook jij, wanneer jij je steeds meer gaat bewegen in het geestelijke, dit op een verstandige en verantwoorde manier zal doen. Start in elk geval aan de voeten van Jezus en laat je karakter vormen. Om dat wat God je wilt laten zien ook aan te kunnen. 

Ik geloof dat 2026 een jaar van karaktervorming zal zijn. God wil dat Zijn kinderen standvastig in Zijn waarheid zullen blijven standhouden. Ondanks de aanvallen van de vijand blijven we staan op Jezus onze Rots. Dat kan, ten diepste is dat niet eens echt moeilijk. We mogen daarin groeien. Het vraagt alleen telkens het maken van de juiste keuze. Kiezen voor Bijbelse waarheden omdat je erkent dat dit Gods waarheden zijn en dit jouw lamp voor jouw voet is. 

Ik zegen je met Goddelijke wijsheid en hemelse openbaringen, om dit nieuwe jaar met kracht en standvastigheid in te stappen. 

Be blessed.  

Voordat we verder in de geestelijke wereld mogen duiken, liet God me zien dat het nodig is om eerst met wat dingen af te rekenen die in de weg kunnen staan om echt te kunnen zien wat God wil dat je ziet. Je steeds bewuster worden van de bovennatuurlijke dimensie is goed, nodig en mooi. Maar zoals ik al eerder zei, het brengt ook een verantwoordelijkheid met zich mee. 

Ga allereerst eens bij jezelf na of je echt geloof hebt dat de geestelijke wereld echt is. Geloof je werkelijk dat wij geest zijn en dat de geestelijke wereld zichtbaar voor jou kan worden. Sterker nog, dat jij hiervoor gemaakt bent.

Wees hierover eerlijk naar jezelf. Onderzoek je hart en vraag de Heilige Geest om openbaringen en inzicht hierover. Erken wat je werkelijk gelooft en besluit of je geloof wilt bouwen. Als je dit (nog) niet wilt, niet kan of durft of nog te veel twijfelt, is dat ook goed. Ga niets forceren, want dan wordt het zwoegen en proberen te presteren op eigen kracht. 

Wanneer je werkelijk geloof hebt voor de geestelijke wereld dan gaan we een stapje verder. 

Ga bij jezelf na waarom je in de geestelijke wereld zou willen kunnen zien. Waar gaat jouw verlangen naar uit? Wil je engelen kunnen zien omdat het je leuk, interessant en misschien wel stoer lijkt? Want wanneer jouw geestelijke ogen zich ontwikkelen en je geestelijk zicht groeit en steeds duidelijker wordt, dan zul je ook de duistere kant steeds beter kunnen zien. Niet iets om bang van te worden, maar wel iets om je te realiseren. 

Wanneer je besluit je hierin te verdiepen, wanneer je wilt groeien, besef dan dat met meer geestelijk (in)zicht, je ook meer verantwoordelijkheid krijgt. God zal je ogen en je oren openen zodat je (meer) engelen zult zien bewegen. Maar ook zul je meer van het kwaad zien, de demonen ruiken en zien hoe kwelgeesten te werk gaan. God zal je meer laten voelen van emoties, zoals Zijn liefde en mededogen, maar ook Zijn toorn en rechtvaardigheid. 

Ik wil je niet bang maken, maar wel een realistisch beeld scheppen. Dit is geen spelletje of iets om eens te proberen omdat het je wel leuk lijkt. 

Je bewegingen in de geestelijke wereld zijn serieus en hebben gevolgen. Het is nodig en brengt verantwoordelijkheden met zich mee. Ben je daartoe bereid?

Als je werkelijk hiertoe bereid bent én als je merkt dat God je hiertoe roept, doe dan de volgende activatie.

Activatie

Ga staan, sluit je ogen en begin met het bidden in klanktaal.
Sta open voor wat de Geest jou wil zeggen en wil laten zien. 

Bid met me mee.

Lieve Here God. Dank U wel dat U mij gemaakt hebt als geest in een natuurlijke jas. Ik keer mij af van de beperkingen die ik altijd heb ervaren en waardoor ik niet heb gezien en gemerkt wat er eigenlijk was. 

Heilige Geest, ik wil zijn zoals U mij heeft bedoeld. Ik wil bewegen waarvoor U mij heeft gemaakt. Opent U mijn geestelijke zintuigen zodat ik steeds beter ervaar wat U mij wil laten ervaren. 

Heer, ik ben beschikbaar, ik ben bereid.  Ik vertrouw volkomen op U. 

In Jezus naam. Amen.

In de vorige blog deelde ik mijn visioen als een teaser, om je nieuwsgierigheid op te wekken en je ogen te openen voor een andere wereld dan die je dagelijks ziet, betast, ruikt en voelt. Ik schreef: ‘Ik geloof dat we als gemeente van God, het lichaam van Jezus, moeten leren om te zien en te horen in het geestelijke’.

Ik geloof dat omdat God me dit al eerder liet weten. In onze toekomst hier op aarde zal de fysieke , wereld er echt anders uit gaan zien.  De natuurlijke wereld waarvan we zoveel dingen gewoon vinden, zal veranderen. De christenvervolging hier in het westen zal toenemen, faciliteiten waar we nu nog op rekenen, mogelijkheden om elkaar als christenen in grote groepen te ontmoeten zullen in de toekomst afnemen. Dit is niet iets waar we bang voor hoeven te worden. Ik zeg dit niet om angst bij je op te roepen. Zelf ervaar ik dat helemaal niet zo. Maar het is wel zaak om ons daar goed op voor te bereiden. Ik geloof dat dit is waarom God wil dat ik er nu over deel. 

Jouw ogen mogen opengaan voor deze geestelijke wereld. Besef dat het geen nieuwe wereld is! Deze geestelijke wereld is er altijd al, al lang voordat God onze natuurlijke wereld maakte wat beschreven staat in de eerste paar hoofdstukken van de Bijbel. Deze geestelijke wereld is net zo echt als de natuurlijke. Alleen groeien we op in de natuurlijke wereld en leren van jongs af aan hoe te kijken en te horen met onze fysieke ogen en oren. We leren fysieke pijn te voelen wanneer we vallen. Als kleine kinderen bang zijn voor de ‘monsters onder hun bed’ lachen we dat als volwassenen weg en zeggen we hen dat het er niet is. Wanneer een kind zich angstig voelt, zeggen we dat het zich niet moet aanstellen. Zo worden onze geestelijke zintuigen, waar we ook mee geboren worden, al op jonge leeftijd uitgeblust. 

Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat wanneer je kind angst ervaart over monsters onder het bed of op de kast je het moet stimuleren dat ze het blijft zien. Ik denk alleen dat we hier anders mee om moeten gaan. Leer je kind, hoe jong het ook is, autoriteit te nemen over deze situatie. Leer je kind dat Jezus en Zijn engelen altijd bij je zijn. Leer hen de ‘monsters’ weg te sturen in de naam van Jezus. Leer ze, dat wat ze zien, reëel is. Lach het niet weg. 

Nieuw zicht zorgt voor nieuw inzicht. Wanneer je geestelijke zintuigen weer zullen functioneren zoals God ze bedoeld heeft, zal er een nieuwe wereld voor je opengaan. Een bovennatuurlijke wereld die er al lang was, zal zichtbaar en merkbaar voor je worden. Wanneer je hier op de juiste manier in leert te functioneren zal het je tot zegen zijn. Het zal je helpen om de juiste stappen te zetten, je krijgt inzicht in wat en wanneer je mag bidden en hoe je het beste kan reageren op situaties waar je in terecht komt. Geestelijke strijd krijgt een heel nieuwe betekenis. 

Aan jou allereerst de vraag of je gelooft dat deze geestelijke wereld werkelijk bestaat. En of je hierin wilt ontdekken en groeien. Naast nieuw inzicht zul je ook nieuwe verantwoordelijkheden ontvangen. Ook hierover heb je rentmeesterschap, je zult verantwoordelijk moeten omgaan met je nieuwe inzichten. Het is niet iets waar je luchthartig mee om kan gaan.  Het is ook niet iets om voor jezelf te houden. Je zult dit, op termijn, in moeten zetten in het koninkrijk tot eer en glorie van God. Ik spreek expres over moeten, omdat ik geloof dat we, net als bijvoorbeeld de geestelijke gaven, hiermee om mogen gaan als gift voor de gemeente. 

Activatie:

Ik nodig je uit om je binnenkamer in te gaan. Ga hierover in gesprek met God. Vraag Hem of dit voor jou nu de tijd is om je hierin te verdiepen. Wanneer je geestelijke zintuigen weer open gaan, zal het je leven verrijken. Maar het is geen moeten en soms is er het seizoen gewoon nog niet voor. Accepteer dan ook wat God zegt, vertrouw op Zijn leiding hierin. 

Wanneer je merkt dat God je aanmoedigt om hierin te stappen, zoek dan opnieuw de stilte van je binnenkamer op. Neem een comfortabele houding in, sluit je ogen en begin met enkele minuten in klanktaal te bidden. Focus je op God, keer je af van wereldse afleiding en geef ruimte aan de Heilige Geest om Zijn werk in jou te doen. 

Stel al je zintuigen beschikbaar voor de Heer. Verwacht het van Hem, wees afhankelijk van Hem en wees altijd gericht op Hem. Erken dat er een geestelijke wereld is en dat je onder Zijn leiding die onzichtbare wereld zichtbaar wil zien. Vraag Hem jouw geestelijke zintuigen te openen omdat jij wilt groeien en zo tot zegen wilt zijn voor Zijn Koninkrijk. 

Wees gezegend.

Tijdens mijn stille tijd, terwijl ik in klanktaal aan het bidden ben, word ik ineens meegenomen naar de tijd van Jezus. Ik ben een jonge vrouw van 15, 16 jaar en ben wat met de jonge kinderen uit de buurt aan het spelen. Tot één jongetje me bij de hand pakt en trekt me mee. Hij wil me iets laten zien, ik voel de opwinding en we beginnen te rennen. Ik hoor het geklepper van onze sandalen, ik zie hoe het stof opwaait en ik voel hoe de warme wind mijn haren laat wapperen. We rennen door steegjes en gaan een huis binnen waar we naar boven klimmen, het dak op. En daar, vanaf dat platte dak, zie ik een groot plein met een menigte die steeds groter wordt. Ik hoor geroezemoes van vele stemmen. Het lijkt wel alsof het hele dorp hier aanwezig is. In het midden zie ik een man staan, ik weet 100 procent zeker dat het Jezus is. Hij is zo vol vreugde en vol vrede. Het lijkt wel of Hij iedereen ziet. Zou Hij mij ook zien? Ik sta daar verborgen op het dak, niet echt de plek waar je iemand overdag in de hitte zou verwachten. Gefascineerd blijf ik kijken. Ik zie blinden, ik zie kreupelen aan komen hobbelen, ik zie moeders met kleine kinderen. En ik voel de verwachting, niemand kan stil staan, men kijkt reikhalzend naar Jezus, iedereen probeert een glimp van Hem op te vangen. 

Ineens daalt er een stilte neer op het plein en Jezus begint te spreken. Iedereen luistert met open ogen en open oren. ‘Hoor, hoor, iedereen die luisteren wil’. En ineens kijkt Jezus omhoog, precies naar het dak waar ik sta. Hij kijkt mij aan. Hij ziet mij. Het lijkt alsof Hij tegen mij alleen spreekt. Ik hoor Zijn stem, ja ik wil naar Hem luisteren. En terwijl de beelden vervagen en ik weer terug in de woonkamer ben, hoor ik Gods stem. Hij spreekt vervolgens over wat ik mag loslaten en wat ik komende tijd mag doen. Hij geeft me richting en wijsheid. Hij onderwijst en laat me weten dat echte veiligheid alleen bij Hem te vinden is. 

Ik geloof dat we als gemeente van God, het lichaam van Jezus, moeten leren om te zien en te horen in het geestelijke. Maar dit hoort op een betrouwbare, veilige manier te gaan. Dit start altijd aan de voeten van Jezus. In intimiteit met de Heer. We hebben onze verbeelding gekregen om ons te dienen. Om in een bovennatuurlijke dimensie te kunnen zien. Als lichaam van Christus zijn we hier te lang bij weggebleven uit angst dat het te zweverig of te oneerbiedig zou zijn. 

Maar Gods woord zegt in Joël 2:28,29 ‘Daarna zal het geschieden dat Ik Mijn Geest zal uitstorten op alle vlees: uw zonen en uw dochters zullen profeteren, uw ouderen zullen dromen dromen, uw jongemannen zullen visioenen zien. Ja, zelfs op de dienaren en op de dienaressen zal Ik in die dagen Mijn Geest uitstorten.’

Dromen, visioenen én profeteren is voor ons allemaal beschikbaar, mits we de Heilige Geest hebben. De Heilige Geest leert ons zien van binnenuit. De Heilige Geest leert het ons, wijst ons hoe we hier veilig mee om kunnen gaan. 

Ik nodig je uit om aan de voeten van Jezus te gaan zitten met een verwachtingsvol hart. Geloof met een zeker weten en vertrouwen dat de Heilige Geest je zal laten zien wat nodig is voor jou. Geniet van het samenzijn en ontvang Zijn vrede, vreugde en wijsheid. 

Komende tijd zal ik je wat meer meenemen in hoe ik hiermee omga, wat ik hierover al geleerd heb. Ik hoop dat ook jij hierin wil groeien. Ik geloof namelijk dat dit allereerst voor jezelf tot zegen zal zijn én hierdoor ook weer voor Gods gemeente!

Wees gezegend!

Eerder deze maand mochten wij een Evangelisatie training en outreach hosten bij ons op de Deel. Er waren 35 bezoekers en het was een prachtige middag. We startten de middag met aanbidding. God groot maken en Hem op voorhand al danken voor de dingen die Hij die middag zou gaan doen. 

Vervolgens krachtig onderwijs over de verschillende evangelisatie-stijlen die er zijn en dat niet één verkeerd is of de beste is. Het lichaam van Christus bestaat uit vele verschillende delen, iedereen daarvan is nodig. Iedereen kan dus met zijn of haar eigen kwaliteiten op een unieke manier het Evangelie delen. Na het onderwijs zouden we allemaal als groep naar Epe rijden en daar in het centrum het goede nieuws verspreiden. 

Voor mij zou het de eerste keer zijn dat ik zo op straat zou gaan evangeliseren. Eerder had ik altijd wel wat last van schroom, maar afgelopen half jaar heeft God mijn hart wel veranderd. Tot nu toe was het er alleen nog niet van gekomen.

Eerlijk, ik had superveel zin. Ik had geen zenuwen, ik zag er naar uit. Ik had die vrijdag ervoor onze badkamer al netjes gemaakt, want ik verwachtte wel wat dopelingen. Je moet tenslotte met grote verwachtingen de straat op gaan toch!?

Tot God al tijdens het onderwijs begon te spreken. En ik dacht iets te horen wat ik liever wilde negeren. Ik snapte er niks van, de logica ervan ontging me volkomen. 

Ik kreeg het idee dat de Heer niet wilde dat ik mee zou gaan. Op dat moment heb ik mijn hart onderzocht of het echt niet iets van mijzelf was. Misschien was ik toch te bang, durfde ik niet en verschool ik me achter dat waarvan ik dacht dat het Gods stem was. Maar dit was anders. En terwijl iedereen hun spullen bij elkaar pakte en de auto’s van ons terrein wegreden, stond ik jankend op de oprit. Ik wilde zo graag mee, maar het voelde alsof ik, als ik toch in de auto was gestapt en mee was gegaan, God ongehoorzaam was. En dat wil ik in ieder geval niet. 

De rest van de middag heb ik de boel opgeruimd en de Deel vast klaargemaakt voor de volgende bijeenkomst. Ondertussen met God in gesprek. In eerste instantie ervoer ik vooral ongeloof en verontwaardiging. Hoezo zou God mij tegenhouden om te evangeliseren. Ben ik eindelijk zover dat ik wil gaan, mag het niet. Het voelde bijna onrechtvaardig en vooral volkomen onlogisch. Zo onlogisch dat ik ergens toch weer begon te denken dat het misschien toch wel mijn eigen onzekerheid was geweest die me tegen had gehouden. 

Tot ik eindelijk een beetje uitgeraasd was en God begon te spreken. Ik hou ervan hoe God spreekt. Geen enkele veroordeling, gewoon helder en duidelijk. Op dat moment liet Hij me weten dat Hij mijn gehoorzaamheid testte.

God testte op dat moment mijn gehoorzaamheid. Zoals je begrijpt, was ik daarvoor op dat moment wel geslaagd. Toch ervoer ik ook aan alles dat dit niet het enige was. In de dagen erna heb ik meer tijd met God hierover doorgebracht. Telkens als ik een filmpje of post over de outreach voorbij zag komen voelde ik een soort van teleurstelling. Zo van ‘zij waren er wel…’ Ik ervoer teleurstelling vermengd met een soort jaloersheid. Ik had daar ook bij willen zijn! En er begon wat aan me te knagen. 

Toen ik maandagochtend weer zo’n filmpje zag, hoorde ik God vragen: ‘Waarom had je daar eigenlijk bij willen zijn?’  Toen wist ik het zeker, mijn motieven om mee te doen met de outreach waren helemaal niet zuiver geweest. Ik wilde mee om erbij te zijn, om iets mee te maken, omdat ik bang was om iets prachtigs te missen. De Fear Of Missing Out was groter dan mijn verlangen om over mijn Koning Jezus te vertellen. Ik was helemaal niet meer gericht om zielen te gaan winnen. Ik wilde er gewoon bij horen. 

Eerlijk gezegd is dit een oud patroon. Vroeger al had ik super veel last van dat Fomo, waardoor ik altijd ver over mijn grenzen ging. Sinds mijn bekering heb ik me hier echt wel van afgekeerd. Ik ben een groot voorstander van altijd vragen aan God of Hij me bij een evenement, een conferentie of samenkomst wil hebben. Als ik overtuigd ben van een ‘ja’ ga ik er ook helemaal voor. Ik heb nooit meer last gehad van overprikkeling of het gevoel dat ik over mijn grenzen heen ging. Ook nu had ik dit niet. 

Maar toch, God liet me zien hoe mijn beweegredenen om mee te gaan niet Zijn beweegredenen zijn. Hij liet me op dat moment een stukje van Zijn bewogenheid voor al die verloren zielen ervaren. Hij zuiverde mijn hart. Hij brandde op dat moment mijn egoïsme, mijn verlangen om ergens bij te horen en gezien te worden weg. Daarna voelde ik me leeg en schoon. 

Ik had alleen nog één ding te doen. Ik moest het delen. 

En terwijl ik dit zo schrijf, het is zo’n blog die binnen een half uur uit mijn laptop rolt, realiseer ik me hoe belangrijk dit is voor het lichaam van Christus. Onze beweegredenen moeten zuiver zijn en met liefde voor de ander gepaard gaan. We zijn niet onderweg om maar niks te hoeven missen. We hoeven niet te hoppen van het ene christelijke festijn naar het andere omdat we anders niet gezien worden of God ons niet kan gebruiken. 

We mogen God elke keer weer vragen waar Hij ons wil hebben, hoe Hij ons wil gebruiken. Geloof dat God ons sowieso wil gebruiken, misschien is het nodig dat we eerst nog een zuiveringsproces doorgaan. 

Luister naar wat God tegen je zegt. Wees beschikbaar, wees gehoorzaam en ga alleen naar waar Hij je wil hebben. Dat kan je namelijk het beste vruchtdragen voor Zijn Koninkrijk.