Ik heb een hekel aan ‘moeten’ shoppen. ‘Moeten’ omdat je een kadootje moet hebben, of omdat je echt nieuwe kleren moet. Ik hou gewoon niet van die drukte in de stad. Er zijn zoveel mensen, elke winkel heeft zijn eigen stampmuziek, er zijn zoveel geuren, zoveel kleuren. Het voelt voor mij als een explosie van alles en dat is mij al gauw teveel.
Als ik om wat voor reden dan ook, toch de stad in moet dan heb ik dat goed voorbereid. Van nature hou ik al vaak overzicht, maar op zo’n moment hou ik me er ook echt aan vast. Ik ga met een doel voor ogen. Ik probeer altijd zoveel mogelijk in één snelle ronde te doen. Ik bedenk van te voren wat de handigste route is, welke winkel ik het beste het eerste kan doen, wat de hoogste slagingskans heeft etc. Ik heb mijn oortjes in met mijn muziek. Zo probeer ik me zoveel mogelijk af te sluiten en zie eigenlijk weinig om me heen.
Laatst, op een natte, koude en sombere dag liep dat anders.
Die dag liep sowieso al totaal anders dan verwacht. Wat eigenlijk een drukke dag zou worden waarbij ik veel onderweg zou zijn, werd een dag waarop ik besloot thuis te blijven en verder niets moest doen. Ik voelde me vervelend, sacherijnig, moe en ja het was dé vervelendste dag van de maand. Hierdoor werd de toch al natte, koude en sombere dag net iets natter, kouder en somberder. Mijn ochtend was lang en saai, ik had nergens zin in. Ik heb een beetje huishouden gedaan, beetje gelezen en vooral op de bank gehangen. Ik voelde me vrij nutteloos en vroeg me af hoe dat nou zo komt. Wat maakt dat mijn gevoel van zinvol bezig zijn, bepaald wordt door wat ik doe. Ik hou van gericht bezig zijn. In mijn hoofd heb ik ontelbare to do lijstjes. Als ik daar wat van af kan vinken, voelt dat goed. Meestal voel ik me aan het eind van de dag tevreden, omdat ik gedaan heb wat ik wilde doen.
Die dag besloot mijn man rond het middaguur de boodschappen te gaan doen. Omdat er ook nog een aantal dozen met spullen naar de kringloop gebracht moest worden ging hij met de auto en omdat ik me zo verveelde vroeg hij me mee. Aangezien ik toch nog een lange lege middag voor de boeg had besloot ik ‘gezellig’ mee te gaan.
Ik zeg ‘gezellig’, maar zoals gezegd heb ik een hekel aan het doen van boodschappen. Ik ben gezegend met een man die het prima vindt om te doen, dus ik kom nauwelijks in een supermarkt.
Die keer dat ik met mijn man mee boodschappen ging doen, had ik geen ander doel dan tijdverdrijven. Ik heb geen route uitgestippeld, geen lijstje gemaakt. Ik kon gewoon de auto instappen, meerijden en uitstappen toen we bij het winkelcentrum waren.
In het overdekte gedeelte van het winkelcentrum stond een straatkrant verkoper. Mijn man zag hem en vroeg of wij nog wat eten voor hem mee konden nemen. Na het boodschappen doen gaven we hem zijn bolletje en blikje drinken en we raakten met hem aan de praat. Het werd een bijzondere ontmoeting met deze broeder. We hadden een mooi gesprek en konden elkaar tot zegen zijn. Hij liet zijn licht schijnen in mijn sombere dag. En andersom denk ik ook.
Je begrijpt dat ik het vanuit mezelf niet gewend ben om met mensen te praten tijdens het boodschappen doen. Ik heb dan echt geen oog voor de mensen om me heen. Ik ga op zo’n moment makkelijk mee in het jachtige bestaan van alledag. Zeker wanneer mijn doel is dat ik mijn lijstje af moet werken. En dat terwijl ik van nature eigenlijk juist heel rustig ben. Het klinkt allemaal wat tegenstrijdig en terwijl ik dit typ botst het wat in mijn hoofd. Ik hou van rust en overzicht. Wanneer ik geen rust heb, maar meegezogen word in de drukte dan heb ik het gevoel dat ik het overzicht zelfs nodig heb, het wordt mijn houvast om niet overspoeld en overprikkeld te raken.
Op die dag liet God me twee dingen zien. Allereerst dat ik niet perse iets hoef te presteren om van betekenis te zijn. Ik mocht daar op dat moment in die drukte een stukje rust brengen en tot zegen zijn voor die ander. Die ander die ik op elk willekeurig moment hoogstwaarschijnlijk voorbij was gelopen, zonder hem gezien te hebben. Het maakt niet uit hoe lang mijn lijstje is en hoeveel ik daarvan aan het eind van de dag heb afgestreept. Dat wat ik doe bepaalt niet wie ik ben of hoeveel ik van betekenis ben voor God.
Op die dag, op dat moment liet God me ook zien hoe ik met open ogen door het leven mag gaan. Ook in de drukte wil Hij me van rustpunten voorzien. Hij daagt me uit om met aandacht voor mijn omgeving door het leven te gaan. Ik kan mezelf willen beschermen omdat ik bang ben voor overprikkeling of wat dan ook. Maar dat kan het gevolg hebben dat ik dingen mis die God voor me heeft klaargelegd. Mooie ontmoetingen of bijzondere contacten. Ik mag God vertrouwen dat Hij mij tegen de overprikkeling beschermt, omdat ik onder Zijn bescherming sta. Ik mag leven in vrijheid, niet vanuit de angst dat er misschien iets gaat gebeuren. Ik hoef mijzelf niet krampachtig te beschermen en mijn houvast of redding te zoeken door zelf plannetjes te bedenken.
Ik mag leven, ik mag genieten, ik mag gaan en ontdekken wat God me wil geven.
Ik leef, ik geniet en ik ontdek steeds meer wat God mij overvloedig geeft.
Het Boetje 