‘Wil jij je door God laten verrassen?’ Deze vraag hoorde ik afgelopen weekend iemand stellen en hij kwam bij mij binnen.
Eerlijk gezegd hou ik niet zo van verrassingen. Ik ben in mijn leven teveel verrast, maar dan op een negatieve manier. Verrassingen maken me onzeker, de onvoorspelbaarheid ervan zorgen bij mij niet voor een positieve verwachting.
Vroeger was het altijd een verrassing hoe mijn vader thuiskwam uit zijn werk. Aan zijn manier van het huis binnen komen kon ik al enigszins horen welk humeur hij had. Aan de manier waarop hij de deur dicht deed, of de sleutels aan de kant legde kon ik afleiden hoe hij zou gaan reageren op wat ik zou gaan doen. Die verwachting bepaalde wat ik hem bijvoorbeeld zou kunnen vertellen. Ondanks dat ik leerde anticiperen op hoe hij reageerde, kon het toch altijd weer een verrassing zijn hoe hij daadwerkelijk reageerde. De enkele keer dat ik positief verrast was werd toch vaak na verloop van tijd afgestraft door alsnog een negatieve reactie te krijgen.
Opgroeien met een manisch depressieve moeder heeft er ook voor gezorgd dat ik regelmatig op een negatieve manier verrast werd. Het was lange tijd een verrassing hoe ik de boel thuis aan zou treffen als ik uit school kwam. Stond de thee klaar, dan wist ik dat mijn moeder een goede dag had gehad. Was het aanrecht een chaos, stonden de kastdeurtjes open, dan kon ik met behoorlijke zekerheid verwachten dat mijn moeder inmiddels uitgeput op bed lag en mocht ik puinruimen.
Zelf hou ik er dus niet van om verrast te worden, omdat de verrassingen die ik heb meegemaakt niet zo positief waren. Toch hou ik ervan om anderen te verrassen. Ik heb meerdere verrassingsverjaardagsfeestjes georganiseerd voor lieve mensen in mijn omgeving. Elke keer weer een succes en dan geniet ik ook echt van de verraste gezichten. Ik hou ervan om mensen te laten merken hoe geliefd ze zijn en verras de ander graag met een kaartje of bloemetje. Misschien probeer ik hiermee te compenseren wat de lading van het woord verrassen eigenlijk bij mij oproept.
Op mijn afgelopen verjaardag zei manlief dat de maaltijd anders zou gaan dan ik in gedachten had. Ik moest op een bepaalde tijd klaar zijn en me laten verrassen. Eerlijk mijn hartslag vloog omhoog. En hoewel ik met een stoere blik deed alsof ik me overgaf voelde het alles behalve relaxed. Dat zette me aan het denken. Wat werd er hier getriggerd?
Lange tijd heb ik het nodig gehad om zelf de controle op elk gebied in mijn leven te hebben. Mede omdat ik de mensen om me heen niet echt kon vertrouwen. In de basis zouden ouders een stabiel en betrouwbaar voorbeeld voor hun kinderen moeten zijn. Ik heb dat nooit echt gekend, sterker nog; ík heb thuis jaren die stabiele en betrouwbare factor moeten zijn. Dat begon al op veel te jonge leeftijd.
Verrassingen en vertrouwen hebben dus wat mij betreft heel veel met elkaar te maken. En toen ik me dat realiseerde viel er bij mij een kwartje. Het onbetrouwbare van mijn ouders zorgde ook voor onbetrouwbare verrassingen. Mijn ouders hebben mij nooit moedwillig een verrassend leven bezorgd, daar ben ik van overtuigd. Maar de verrassing die manlief voor mij gepland had, daar zit een stabiel en betrouwbaar hart achter. Dat was wat ik me ineens realiseerde en waardoor ik werkelijk in de relaxe stand kon gaan zitten. Ik realiseerde me dat ik een verrassing aankan wanneer ik de persoon erachter kan vertrouwen.
Zo werkt het ook met God. Toen ik afgelopen weekend de vraag kreeg ‘wil jij je door God laten verrassen?’ Klonk daar allereerst de vraag ‘durf ik me door God te laten verrassen?’ Ik wilde het namelijk heel graag, maar durfde ik het ook? Bijzonder hoe ik dan eerder die week hier al in mocht oefenen en ontdekt had dat dit voor mij zo samenhangt met door wie ik me laat verrassen.
Dus, om op de eerste vraag van deze blog antwoord te geven; Ja, door God wil ik me laten verrassen. Omdat ik Hem vertrouw. Ik weet dat ik Hem kan vertrouwen, Hij zegt in Zijn woord dat Hij een goede toekomst voor mij heeft. Dan kan het niet anders dat een leven met Hem vol mooie verrassingen zal zijn. Daar durf ik wel op te vertrouwen.
Bovendien heeft Hij mij in het verleden nog nooit teleurgesteld. Hij was en is en zal zijn betrouwbaar! Hij is een goede God. Altijd!
Het Boetje 