56. De vloek van mijn vondeling-zijn

Een vondeling zijn heeft blijkbaar ontzettend veel impact op ontzettend veel verschillende vlakken van je als persoon. Ik heb dat ervaren, maar ik heb me dat lange tijd niet gerealiseerd. Vondeling is als het ware een verborgen identiteit. Want hoewel ik al lange tijd weet dat mijn identiteit in God ligt en ik Zijn geliefde dochter ben, heb ik afgelopen tijd ook weer ontdekt hoe diep dat vondeling-zijn in mij zat. Ik heb ooit de opmerking gehoord: ‘je kan een kind uit de sloppenwijk halen, maar je haalt nooit de sloppenwijk uit het kind’. Zo werkte dat met het vondeling-zijn bij mij ook. Zoveel leugens en zoveel aanklachten in mijn hoofd zijn wanneer ik er dieper over nadenk terug te leiden naar mijn vondeling-zijn. 

Enige tijd geleden was ik op een vrouwendag van Debora’s Faith Movement. Het was een heerlijke dag, vol ontmoeting en aanmoediging. Vol ook van aanbidding en in de aanwezigheid van God zijn. Zo werden we in de ochtend uitgenodigd om een uur lang in de stilte bij God te zijn. Hoewel ik hou van conferenties omdat er altijd zoveel onderwijs aangeboden wordt, hou ik ook van in de stilte zijn. Op een conferentie een uur lang stil zijn heb ik nog niet eerder ervaren.

Tijdens het stilte moment, wat veel te snel voorbij was wat mij betreft, vroeg ik God wat Hij mij te zeggen had. En er gebeurde het volgende, ik zei:

‘Heer spreek, ik luister. Help me luisteren, echt luisteren naar Uw stem. Wat wilt U mij zeggen?’

En meteen op dat moment ervoer ik zoveel blijdschap, liefde en vertedering. Ik geloof echt dat de Heilige Geest mij dit op dat moment liet voelen. Het deed mij denken aan die eerste dagen na de bevalling wanneer je de wieg inkijkt en je pasgeboren kindje ziet liggen. Afgezien van de opluchting dat de bevalling voorbij is, is er ook zoveel blijdschap en vertedering voor je kindje. Je wilt het koesteren en voor altijd bij je houden en beschermen voor al het kwaad dat in de wereld aanwezig is. En ik realiseerde me dat dit is wat God voor mij voelt. Zoveel blijdschap, zoveel liefde.

Toen zei God: ‘Jij bent niet langer een vondeling, schud dat van je af. Gooi die vloek van je af. Breek daarmee. Laat deze vloek niet langer over je heersen. Jij bent Mijn innig geliefde dochter. Noem mij Abba, je hebt er recht toe.’ 

Dit was het punt dat ik mij realiseerde hoezeer ik onder die vloek heb geleefd. Het is net als die uitdrukking over het kind uit de sloppenwijk. Ook ik werd van vondeling, geliefde dochter van God. Toch heb ik nooit echt met het vondeling-zijn afgerekend. 

Misschien komt het raar bij je over wanneer ik het heb over ‘een vloek’. Ergens voel je wat ik bedoel, maar geloof me dat de manier waarop je over jezelf of de ander spreekt gevolgen heeft. Ik heb het in mijn eerdere blog over mijn olijfboompje ook al genoemd. Woorden hebben kracht. Door mijzelf regelmatig een vondeling te noemen heb ik een vloek over mijzelf uitgesproken. Hiermee heb ik ten diepste gezegd dat het logisch is dat ik geen ruimte mag innemen, dat ik weggezet kan worden, dat men mij niet nodig heeft, enzovoorts. En geloof me, ik heb dat niet bewust gedaan, maar het gebeurde wel. 

Terwijl ik daar op die vrouwendag in de betrekkelijke stilte zat, heb ik me afgekeerd van deze vloek. Ik heb hardop beleden dat dit niet is hoe ik wil en behoor te leven. Daar op mijn knieën in volledige overgave heb ik mijn vondelingschap afgelegd. Ik heb me afgekeerd van elke twijfel of ook ik volledig en compleet Gods geliefde dochter ben. Ik heb gebroken met de vloek en zo mijn kindschap compleet aangenomen en aanvaard. 

God vestigde hierna mijn aandacht op Galaten 4: 4-7. En ik begreep ineens echt wat God bedoelde. Mijn identiteit als kind van God ligt al jaren vast, geen twijfel hierover. Toch had ik altijd nog moeite met Abba of Pappa tegen God te zeggen. Daar zat een stukje schaamte of schroom. Ik voelde me niet vrij genoeg. 

Maar toen kon eindelijk in alle vrijheid en met zekerheid God aanroepen met Abba en Pappa. Ik heb het daar gecheckt en gecheckt. Eerst zachtjes voor me uit prevelend Pappa, Pappa. Daarna steeds harder en tijdens de aanbidding voluit. Geen greintje twijfel en schroom meer. Alleen maar vreugde! 

Het is zo’n bijzondere ervaring. Opnieuw weer meer vrijheid. Vrijheid om steeds meer te zijn en te leven zoals God mij al ziet. Te leven als kind van de Koning betekent een koninklijk leven. Ik ontdek steeds meer wat dit inhoudt, al weet ik zeker dat hierover nog genoeg te ontdekken is en in te groeien valt.

Hoe dan ook, wat zeker is en niemand mij meer af kan nemen is;  

Ik ben een Koningsdochter, kind en erfgenaam. Gods Geest is Zijn DNA in mij. Hierdoor ben ik voor altijd een Abba-zegger!

Voor nu geniet ik van deze wetenschap en kijk ik uit naar nog meer avontuurlijke ontdekkingen met de Geest.