Het is al een tijdje geleden dat ik mijn laatste blog hier deelde. Eerlijk gezegd wist ik het ook niet zo goed meer. Hoe moest ik verder, welke kant wilde God opgaan met deze serie? Afgelopen anderhalve maand ben ik ook gewoon druk geweest met van alles, waardoor in rust zitten om te ontvangen wat ik mag schrijven niet lukte. Althans, ik heb het geen prioriteit gegeven.
Afgelopen week heb ik die rust weer vaker gepakt. Ook bij God aangegeven dat ik weer beschikbaar ben, dat het mijn verlangen is om gehoorzaam te zijn om te doen wat Hij me geeft te doen. Direct nodigde Hij me uit om te schrijven over de recente bekering van onze zoon en zijn vriendin. En hoewel ik geloof dat dit tot zegen en inzicht voor velen gaat zijn, is het niet iets waarover ik uit mezelf zou gaan schrijven.
In januari moedigde God me aan om weer meer voor onze kinderen te gaan bidden. Dit zou een jaar van veranderingen en doorbraak worden. Op meerdere vlakken in ons leven. Ook in de levens van onze kinderen.
Onze jongste zoon en zijn vriendin wonen samen met hun zoontje sinds de zomer bij ons in huis. Dat is heerlijk, we hebben het echt goed als gezin en onze kleinzoon zo vaak te kunnen knuffelen is natuurlijk een vette zegen. Beide hadden tot op dat moment nog niet hun leven aan Jezus gegeven. We hebben het er wel over gehad, maar God sprak telkens dat we alleen maar hoefden te getuigen, ons leven met Hem mochten delen en wanneer ze vragen hadden, konden wij die beantwoorden.
We hebben met name gesprekken gehad over demonen en bevrijding, we zijn daar altijd open en eerlijk over geweest. Maar ook andere topics over geloof konden we met hen bespreken.
Elke dinsdagavond komen we als huisgemeente bij elkaar in onze woonkamer. Op één van die avonden, terwijl wij net zouden afsluiten, stormde onze zoon de kamer binnen. Hij zei ‘pap, wil je komen, ik heb je nu nodig’. Uiteraard kwamen wij allebei. We hoorden de paniek in zijn stem. In de gang werd al direct duidelijk dat het niet goed ging. Rombout vroeg meteen wat hij gebruikt had. Het bleek 3M te zijn. Een designerdrug waarvan we al wisten dat hij het met regelmaat gebruikt had. Maar nu had hij een ‘slechte trip’ en belandde in een psychose. In het natuurlijke gezien dan. Wij realiseerde ons direct dat de demonen in hem behoorlijk manifesteerden. Ze lieten hem dingen zien en stemmen horen die er niet waren. Ze gaven hem gedachten die niet van hem waren en totaal onlogisch leken. Ze lieten hem schuld en diepe angst voelen. Kortom, het was echt heftig.
Laat me eerlijk zijn, ik heb inmiddels best wat ervaring en ontmoetingen met demonen gehad. Maar dit zien bij je eigen kinderen is toch wel van een heel ander niveau. En tegelijk ook niet. Ten diepste komt het telkens op hetzelfde neer; het ding moet er gewoon uit. Zo simpel als wat.
Die avond was heftig. Onze zoon heeft zelf afstand gedaan van heel wat dingen. Hij heeft de demonen er zelf uitgekickt. Maar hij wilde zijn leven nog niet aan Jezus geven, niet in deze state of mind, niet onder invloed. Zijn vriendin daarentegen wel. Tijdens de gesprekken zei ze tussen neus en lippen dat zij wel voor Jezus koos. Zij wilde de angst en onrust niet meer. Bij ons in de keuken gaf ze haar leven aan Jezus en direct veranderde haar gelaat. Een uurtje later mochten we haar dopen in onze badkamer. Wat een feest.
Terwijl wij bij haar de verandering zagen, zag onze zoon ook die verandering. Hij had helaas alleen nog steeds waanideeën. Het duister bij hem werd nog heftiger. Hij durfde en kon zijn vriendin niet eens meer aankijken. In plaats van haar, zag hij telkens andere enge beelden. Hierdoor werd hij angstig als hij naar haar keek. Van die angst werd hij weer bang en kroop hij achter mij weg. Die avond was zowel het licht als het duister zo duidelijk tegelijkertijd aanwezig.
Nu ik dit zo opnieuw beleef, ervaar ik weer de kracht van Jezus. Hij was zo duidelijk aanwezig, in de keuken en in ons. Die avond ervoeren we letterlijk dat het Licht altijd overwint. Onze zoon wilde en kon die avond bij niemand anders zijn dan bij Rombout of mij. Wij waren de enigen die niet van gelaat veranderden. Wij waren licht, rust en vrede. Precies dat wat Jezus voor ons wil zijn.
Mijn moederhart brak keer op keer wanneer ik mijn zoon hoorde vragen of ik de stemmen echt niet hoorde, of ik de duistere hoofden echt niet zag, of ik niet bang was… En al die keren dat hij zijn spijt uitte over wat hij ons aandeed op dat moment.
Tegelijk voelde ik zoveel innerlijke vrede en kracht. Het was de Geest die mij liet zien wat ik moest zien. Ja, ik zag de beelden ook, maar ze joegen mij geen angst aan. De vijand zit onder mijn voeten en dat ervoer ik die avond heel duidelijk. Keer op keer gaf ik dat ook terug aan mijn zoon.
Achteraf ben ik God zo dankbaar dat Hij afgelopen jaren mijn geestelijke zintuigen weer heeft geopend. Omdat ik weet dat de vijand verslagen is en hij geen enkel recht meer heeft, durf ik hem recht in de ogen te kijken. Ik weet dat hij dan Jezus ziet en elk kwaad moet wijken.
Die nacht was zwaar. Onze zoon was zo angstig dat hij niet alleen durfde te slapen, dus ging Rombout met hem op de gebedskamer liggen. Ondertussen sliepen wij vrouwen ook op één kamer.
Die ochtend erna was alles gelukkig een stuk beter. Onze zoon had een paar uurtjes geslapen en werd uitgeput wakker maar zonder waanbeelden. Alleen de herinneringen aan die beelden waren nog aanwezig. Tot halverwege de dag de angst toch weer toesloeg. Dat was het moment dat ook hij er echt wel klaar mee was. Ook hij gaf die dag zijn leven aan Jezus.
We hadden het bad van de avond ervoor nog laten staan en nog diezelfde middag mochten we hem dopen. Hij liet zijn oude leven en al de bijbehorende zooi achter. Een hele nieuwe zoon stond op uit dat watergraf.
Wow, wat een feest. Ik ben nog steeds zo onder de indruk hoe God alles liet meewerken ten goede.
Dit alles is natuurlijk een prachtige getuigenis. Dat alleen al is het waard om te delen. Laat het een aanmoediging zijn om voor je ongelovige geliefden te blijven bidden.
Laat het daarnaast ook een aanmoediging zijn om je geestelijke zintuigen serieus te nemen. Wanneer je beseft dat God de mens bedacht en geschapen heeft als geest met een ziel en lichaam, zul je ook beseffen dat wij mensen dus ook geestelijke zintuigen hebben. Wanneer deze geestelijke zintuigen zich steeds beter ontwikkelen, zul je hierdoor met nog meer kracht, wijsheid en inzicht kunnen bouwen in Gods Koninkrijk. Door een duidelijker zicht in het geestelijke merk je makkelijker wat de vijand aan het doen is.
En terwijl we beter zicht hebben op wat er gebeurt, kunnen wij door ons te richten op Koning Jezus het verschil maken. Wij kunnen gerichter het duister aanspreken en zo leven en vrijheid uitdelen.
Laten we met zijn allen hiervoor gaan. De wereld heeft ons nodig!
Het Boetje 