6. Veilig

Onvoorwaardelijke liefde…

Het klinkt misschien heel idyllisch om vanuit een onveilige plek waar weinig ruimte was voor liefde en warme knuffels, te verhuizen naar een plek waar je overladen wordt door liefde en knuffels. Van een kindertehuis waar ik één van de velen was, naar een gezinshuis waar ik continu gezien en geliefd werd. Maar… ik denk dat we onderschatten hoe belangrijk dat eerste levensjaar is in de ontwikkeling van hechting en gevoel van veiligheid. Voor al die negatieve ervaringen moet er misschien wel een leven lang vol positieve ervaringen tegenover staan. Vooral het stuk onvoorwaardelijk is hierin echt belangrijk. En daar ging het vervolgens bij mij goed mis… 

Ik heb altijd het gevoel gehad dat er alleen van mij gehouden zou worden mits ik bepaald acceptabel gedrag vertoonde. Ook nadat ik geadopteerd was. Ik heb geleerd dankbaar te zijn dat ik überhaupt geadopteerd werd. Alles wat ik aan aandacht kreeg was eigenlijk genade. Ik leefde nog bij gratie, zonder adoptie was ik waarschijnlijk al dood geweest. Het klinkt misschien hard, ergens geloof ik niet dat mijn adoptiefouders het zo bedoeld hebben. Misschien kwam het door alle complimenten die mijn ouders kregen, omdat ze zo ‘goed waren’ om te gaan adopteren. Er was een zekere soort bewondering voor hen, adoptie werd in die tijd gezien als een goede sociale daad. Ik voelde me een soort trofee. En heb geleerd me zo te gedragen dat ik uitblonk in goed gedrag, waardoor mijn adoptiefouders nog meer complimenten kregen en bewonderd werden. 

Mijn nieuwe thuis was dus op een hele andere manier onveilig. Ergens in mij sluimerde altijd de angst om toch weer teruggestuurd te worden. Het was natuurlijk niet reëel, maar dat zijn de meeste (kinder)angsten niet toch?!

Veilig…

Zeker als christen werd het voor mij hierdoor zo moeilijk om te voelen wat er bedoeld werd met ‘me veilig weten onder Gods vleugels’. Wanneer de basisbehoefte veiligheid niet goed ontwikkeld is, kan je Gods veiligheid zo moeilijk ‘pakken’. Terwijl, net als in het gewone leven dat gevoel zo belangrijk is. Wanneer jij je als mens onveilig voelt, doet dit wat met je psyche én met je lichaam. Dat eerste weet iedereen eigenlijk wel, maar de lichamelijke gevolgen worden denk ik behoorlijk onderschat. Doordat je continu alert bent maak je standaard het stresshormoon aan, er ontstaat een tekort aan verschillende vitaminen en mineralen die je lichaam nodig hebben om goed te functioneren. Doordat ik continu in die ‘ik voel me onveilig’ modus zat, vroeg dit veel van mijn lichaam; teveel. Wanneer een kind aldoor onder die druk leeft kost het leven zoveel energie. En dat terwijl normaal gesproken het menselijk lichaam juist in die jonge jaren een soort reserve opbouwt. Als het goed is leer je als kind emoties herkennen en door ze goed te verwerken wordt er een basis gelegd voor je leven als volwassene. 

Vanwege mijn eerste twee levensjaren en alles wat daarin al mis gegaan is begon ik al met een achterstand. Door latere gebeurtenissen werd dat er niet beter op. En in plaats van reserves op te bouwen, teerde ik steeds meer op mijn reserves in. 

Veilig bij mijn Vader!

Toen ik rond mijn veertigste in een zware burn out terecht kwam als gevolg van PTSS, ontdekte ik pas hoe ver ik heen was. Mijn lijf hield er letterlijk mee op: ik was volledig door mijn reserves heen. Er is een periode geweest dat ik niks anders meer kon dan alleen maar op bed liggen. Mijn lijf was uitgeput, ik was opgebrand. Op één van die hopeloze dagen schreeuwde ik het in gedachten uit naar God: ‘Hoe dan, waarom en hoe nu verder God? Als U mijn Vader bent, waarom zorgt U dan niet voor mij? Ik wil me veilig voelen, waarom die angst, waar bent U??’ Eerlijk, voor mijzelf hoefde het leven niet meer. De onveiligheid die ik voelde en de angst die daarbij vrij kwam, was verstikkend. Op dat moment, in die diepe duisternis hoorde ik Gods stem die zei: ‘Jij bent Mijn geliefde dochter, Ik ben bij je. Bij Mij ben je veilig.’ Op dat moment voelde ik als het ware een zware donzige deken over me heen vallen en voelde ik me voor het eerst bewust veilig en geborgen bij Hem. Ik kon schuilen in Zijn schaduw in de wetenschap dat Hij mij beschermen zou. Vanaf dat moment durf ik en kan ik vluchten naar die veilige plek wanneer ik overvallen word door paniek omdat er ergens iets in mij getriggerd wordt. Eindelijk weet ik wat het is om ‘me veilig te weten onder Gods vleugels’.