7. Geboren om het leven te vieren.

Op mijn adoptiepapieren staat genoteerd dat 16 maart 1976 mijn geboortedag is. Vandaag 45 jaar geleden dus. Ik heb tot een tijdje geleden de feiten op de adoptiepapieren nooit in twijfel getrokken. Het waren vaststaande feiten. Er was niet veel bekend, maar voor mij was dat kleine beetje informatie wel de waarheid waar ik uit leefde. 

Maar door dat wat er inmiddels bekend is geworden over buitenlandse adoptie; de onbetrouwbaarheid van de toentertijd verstrekte informatie, de mogelijke ontvoeringen die er bij betrokken zijn, al die informatie doet nogal wat met hoe ik nu naar het begin van mijn leven kijk. Eigenlijk voelt het alsof ik vanuit een leugen leef. Misschien was ik helemaal niet bont en blauw. Misschien heeft mijn biologische moeder me helemaal niet afgestaan. Wilde ze en was ze in staat om me liefdevol te verzorgen. Misschien ben ik niet eens geboren op 16 maart 1976 en heb ik mijn verjaardag al 45 jaar ten onrechte op 16 maart gevierd…

Wat maakt het eigenlijk uit kun je denken. What’s in a date… En inderdaad, uiteindelijk maakt het niets uit. Ik ben gewoon zo oud, of jong;) als ik me voel. Maar toch, ook al is mijn lichaam er niet ouder of jonger door geworden, in mijn denken gebeurt er van alles. Telkens als ik refereer aan mijn verjaardag, dan klinkt het in mijn hoofd als ‘mijn waarschijnlijke verjaardag’. Of als ik mijn geboortedatum noem, denk ik erbij ‘waarschijnlijke geboortedatum’. Gister vroeg iemand mij hoe oud ik zou worden. Toen zei ik: ’45’ en dacht ik er achteraan ‘waarschijnlijk’. Ik weet het gewoon niet zeker en dat maakt het raar. Ik hou gewoon niet van onzekerheid, ik hou van feiten. En dat heeft alles te maken met controle willen houden. Ik gedij goed op zekerheid, op weten waar ik aan toe ben. Ik hou niet zo van verrassingen. De controle loslaten is echt niet mijn ding. Ik heb al jong geleerd dat wanneer ik niet zelf de controle heb er maar van alles voor me geregeld wordt en dat waren vaak niet de prettigste ervaringen.

Gelukkig ben je nooit te oud om te leren en heb ik pas rond mijn veertigste geleerd dat controle loslaten wel degelijk goed voor je kan zijn. Ik heb ook ontdekt dat controle loslaten essentieel is in het leven als kind van God. Ik heb heel lang mijn best gedaan om alles in mijn leven perfect te laten verlopen. En ik kan je verzekeren dat dit echt hard werken is! Het kost zoveel energie, zoveel wikken en wegen. Je moet overal, met alle mogelijke scenario’s rekening houden. Terwijl de praktijk leert dat je als mens dit eigenijk nooit kan. Het lukt gewoon niet om alle mogelijke scenario’s te bedenken. 

Als kind van God hoeft dat ook helemaal niet, zo zijn wij als mens ook nooit bedoeld. Wij mogen ten volle genieten van het leven dat God ons wil geven en aan Hem de controle over laten. Dat scheelt een boel energie zeg!

Momenteel bestudeer ik het evangelie van Markus. In dit evangelie vraagt Jezus regelmatig aan de mensen die Hij tegenkomt: ‘Vertrouw je Mij?”. Eigenlijk doet Hij daarmee de uitnodiging om Hem te vertrouwen. Het voelde vorige week alsof Jezus het aan mij persoonlijk vroeg. Deze vraag raakt zo mijn controledrang aan. Ik wéét dat ik Jezus kan vertrouwen, maar leef ik er ook naar?

Het gevoel te leven vanuit een mogelijke leugen deed wat met mij. Er ontstond een zekere terughoudendheid. Iets waarvan ik dacht dat het waar was, zou een leugen kunnen zijn. Toch klinkt daar de vraag van Jezus: ‘Vertrouw je Mij?’. Het is voor mij tegelijk de uitnodiging: ‘Vertrouw Mij!’ Jezus, mijn Verlosser, Zoon van de Almachtige. Hij is betrouwbaar, want Hij is in Zijn grootheid in staat om alles in Zijn hand te houden. Zijn controle is perfect. Hij heeft mijn hele leven al perfect geleid. Natuurlijk was lang niet alles even leuk en had ik situaties graag anders zien verlopen. Tegelijk maakt het wie ik nu ben. En nu zit ik op het punt dat ik vanuit het diepst van mijn hart ‘Ja!’ kan antwoorden op Zijn vraag. Ik vertrouw Hem volledig en durf mijn controledrang los te laten. Ik geef me over aan Zijn liefdevolle zorg.

Vandaag, 16 maart 2021 vier ik mijn leven. Ik leef nog dankzij Zijn bescherming. Zijn hand rustte al die tijd op mij. Vandaag vier ik mijn leven omdat ik blij ben dat ik besta. Ik geloof dat ik hier met een doel ben. Ik mag zijn wie God mij laat zijn. En wanneer ik precies ter wereld kwam, of wat er dan ook maar gebeurd is in dat eerste anderhalve jaar van mijn leven maakt ten diepste niet uit. Hij kende mij al voordat Hij mij vormde in mijn moeders buik. Ik geloof dat Hij blij was toen ik geboren werd. Want ik ben Zijn prachtige schepping. 

Ik ben Zijn innig geliefde kind in wie Hij vreugde vindt.