8. Ontheemd

Wanneer ik in gedachten stil sta bij alles wat ik ben kwijtgeraakt bedenk ik me dat ik daarmee ook mijn eigen ik ben kwijtgeraakt. Soms krijg ik heimwee naar de persoon die ik nooit geworden ben. Ergens klinkt dat misschien raar, maar toch, soms voelt het wel zo…

Naast mijn biologische familie, met wie ik nooit bewust kennis heb gemaakt, heb ik ook mijn oorspronkelijk cultuur verloren. In beide gevallen is dat iets waar ik nooit bewust kennis mee heb gemaakt. Dus misschien klinkt het raar wanneer ik dat als verlies ervaar.

Ik heb nooit kunnen proeven, letterlijk en figuurlijk wat het is om Indonesisch te zijn, terwijl dit wel is wie mijn lichaam zegt dat ik ben. Mijn adoptiemoeder heeft me verteld dat toen ik in Nederland arriveerde, ik in eerste instantie alleen maar rijst lustte. Niks anders. Ook at ik maar kleine beetjes, meer kon mijn maag niet aan. Waarschijnlijk omdat ik het niet gewend was voldoende te eten te krijgen: ik was ondervoed. Mijn adoptiemoeder heeft mij Nederlands leren eten door me rijst te blijven geven, maar telkens met wat Nederlands voedsel erdoor geprakt. Ze begon met aardappels: rijst met een beetje aardappel erdoorheen geprakt en steeds een beetje meer aardappel in plaats van rijst erbij. Na een tijdje at ík als Indonesische echte Nederlandse aardappels en later ook allerlei ander westers eten. Zo verloor ik langzaamaan het laatste beetje wat me nog restte van mijn oorspronkelijke cultuur. Ergens denk ik, wat maakt het uit, aanpassen is goed. En inderdaad: aanpassen is goed, maar inmiddels weet ik dat het wel degelijk uit maakt. 

Mijn lichaam is Aziatisch. Aan de buitenkant is dat voor iedereen duidelijk te zien. En aan de binnenkant is dat voor mij duidelijk te merken. Dat de Aziatisch keuken heel anders is dan de Westerse is voor iedereen bekend. Eigenlijk vind ik dat ook weer het mooie aan hoe God de wereld geschapen heeft. Het is niet voor niets dat in Azië veel rijst verbouwd kan worden of dat daar de vele kruiden vandaan komen. Hoe prachtig is het dat God ieder volk bepaalde eigenschappen heeft toebedeeld. Uiteraard is ieder mens uniek, toch kan je spreken van een zelfde soort mens. We hebben het over dé Ariërs, dé Indianen of dé Aziaten en iedereen krijgt automatisch een beeld van dat volk in gedachten. Een beeld van een bepaald slag mens met bepaalde eigenschappen. Zo heeft God ons mensen geschapen. Verschillende, unieke volken met verschillende, unieke eigenschappen die precies goed gedijen op het klimaat en het voedsel waar het volk oorspronkelijk vandaan komt. Eerlijk gezegd vind ik dat bijna iets magisch en het getuigt voor mij van Gods creativiteit en Zijn zorg voor de mensen. We passen op de plek waar we horen.

Praktisch gezien heeft de verandering van klimaat en voeding grote invloed op mijn lichaam gehad. Mijn gewrichten kunnen slecht tegen dit klimaat, het is hier veel kouder en dat merk ik door de continue pijn die ik voel in mijn lichaam. Pas bij temperaturen boven de 20 graden heb ik veel minder pijn in mijn lichaam. En vanaf 30 graden kan ik me meestal weer helemaal bewegen zonder pijn. Ik geniet zo van de warme zomers!

Qua voeding kan mijn lichaam niet goed tegen gluten en lactose. Ik gedij gewoon echt beter op rijst;). Door jarenlang toch gewoon brood, melk en kaas te eten (ik wist het niet), heb ik veel van mijn energie ingeleverd.  Sinds ik geen gluten en lactose meer eet, voel ik me lichamelijk echt veel beter. Aanpassen is goed en lukt in je denken vaak wel, maar je DNA, dat gaat niet zomaar, daar gaan vele generaties overheen. 

Ik heb me altijd wat ontheemd gevoeld.

In mijn paspoort staat dat ik Nederlandse ben en in veel gevallen voel ik me ook zo. Ik ga op koopjes af. Ik kijk vaker dan dat ik ook werkelijk koop. Ik vind stamppot heerlijk en ik hou ook echt van de Nederlandse winters. 

Maar het leven in de Westerse wereld vind ik lastig. Men is veel te veel bezig met resultaat en altijd uit op winst. Ik merk dat dit vanuit de maatschappij echt belangrijk is. Men leeft actief, snel en men moet laten zien hoe geslaagd je bent in het leven. En omdat we allemaal zo gericht zijn op het resultaat, ben je ook meer gericht op wat je allemaal niet lukt. We weten veel en hebben door internet dat wat we niet weten direct tot onze beschikking. Alles kan snel en alles gaat snel.

De Indonesische wereld is van nature veel minder gehaast, men neemt het leven meer en makkelijker zoals het komt. Men is van nature relaxter. Best mogelijk dat, omdat men minder te besteden heeft, men ook minder mist, dan wanneer je een luxe leven leidt. Die manier van leven lijkt me heerlijk en soms kan ik met heimwee verlangen naar dat wat ik eigenlijk niet eens echt gekend heb.

Eerlijk gezegd heb ik datzelfde ontheemde gevoel ook wel als christen zijnde. Ik geloof dat wij mensen gemaakt zijn om in het paradijs te leven. Ik lees hiervan in de bijbel en lees hoe volmaakt God de wereld ooit geschapen heeft. Het was Zijn verlangen om met ons mensen daar in een volmaakte wereld te leven. Het was Zijn verlangen dat wij mensen altijd dicht in Zijn aanwezigheid zouden zijn. En ook al weet ik niet hoe ‘volmaakt’ voelt, toch verlang ik er naar, heb ik daar heimwee naar. De drukte in deze wereld, de volle agenda’s, de ziekten, angsten en te hoge verwachtingen maken me zo ontzettend moe en verdrietig. Het maakt dat ik met heimwee terug verlang naar het volmaakte leven. 

Gelukkig is God niet afhankelijk van een volmaakte wereld. Zijn macht staat boven alles, reikt over alles heen. Het feit dat Hij de Almachtige is, maakt dat Hij, ondanks deze gebroken wereld waarin wij leven toch heel dichtbij ons kan zijn. Net zoals Hij in het paradijs Adam en Eva elke dag opzocht, zo zoekt hij ook mij op, elke dag opnieuw. En net als dat Hij met Adam en Eva wandelde, zo wandelt Hij ook met mij. Ik verlang naar Zijn aanwezigheid. Bij Hem vind ik de rust die ik in deze wereld niet kan vinden. In Zijn aanwezigheid voel ik me niet ontheemd. Bij Hem kan ik zijn wie ik ben.

Zijn innig geliefde kind.