20. De 80ste verjaardag.

Vandaag 4 augustus, is mijn adoptiemoeder 80 jaar geworden. Van die 80 jaar ben ik al 46 jaar haar adoptiekind. Ze houdt enorm veel van mij, dat weet ik en dat geloof ik. Ze heeft altijd gezegd dat ze zich niet kan indenken meer van een ‘eigen’ kind te kunnen houden. Lief en oprecht gesproken, toch schuurt het. Want ík ben dus niet haar eigen kind. Ik ben aangenomen, geadopteerd. Ik ben niet haar eigen vlees en bloed.

Ik ben voor mezelf blij dat zij geen eigen kinderen heeft gekregen, grote kans dat ze anders mij niet had geadopteerd. Dus echt, ik ben een bevoorrecht mens.

Toch vraag ik me regelmatig af of haar moederliefde anders zou zijn geweest wanneer ze mij werkelijk in haar buik had gedragen en zelf gebaard had. Tegelijkertijd vraag ik me regelmatig af of mijn liefde als dochter anders zou zijn geweest wanneer ik opgevoed was door mijn biologische moeder.

Wat ik nu voel voor mijn adoptie moeder heeft als basis dankbaarheid. Ik voel ook de loyaliteit van een kind voor de ouder. Maar ik realiseer me dat de liefde voor mijn adoptieouders niet onvoorwaardelijk is. En ik vraag me af of de liefde tussen eigen, biologische kinderen en ouders anders voelt. Minder gecompliceerd ofzo.

Als adoptiekind heb ik het gevoel dank verschuldigd te zijn naar mijn adoptieouders toe. Ik mag hen niet afvallen of in de steek laten. Zonder hen zou ik nu niet meer leven. Wanneer ik vroeger als puber mijn ouders ‘haatte’ dan voelde ik me daar vreselijk schuldig over. De negatieve gevoelens mochten er nooit zijn, want dan deed ik geen recht aan het feit dat zij mij ‘gered’ hebben. Ik heb nooit geschreeuwd naar mijn adoptieouders, ik heb ze nooit dingen verweten of ben boos op ze geweest. Je zou me een modelkind kunnen noemen. Inmiddels besef ik dat ik hierdoor nooit geleerd heb om mijn boosheid op een gezonde manier te uiten. Ik heb dat nooit durven doen. Ik had hier geen recht op, vond ik. Ik moest dankbaar zijn. En ik was bang. Bang om terug gestuurd te worden. Bang om niet meer geliefd te zijn en los gelaten te worden.

Dit is een stukje waar ik in mijn vriendschappen en andere relaties nog steeds wel eens last van heb. Ik durf mijn irritatie of boosheid niet zo makkelijk te uiten. Ik ben bang om daarmee de liefde van anderen te verspelen. Wanneer ik toch eens mijn stem in boosheid verhef, wacht ik gespannen de reactie van de ander af. Ik zou het ook accepteren wanneer de ander besluit niks meer van mij te willen weten.

Eerder dit jaar heb ik een bijbelstudie gedaan over vriendschap. Waardoor ik leerde dat Jezus de Enige is die onvoorwaardelijke vriendschap aanbiedt. Ik kan erop vertrouwen dat Hij alleen met Zijn onvoorwaardelijke liefde trouw aan mij blijft. Zijn trouw is niet afhankelijk van mijn liefde, mijn gedrag of mijn humeur. Hij laat mij niet gaan als ik boos ben. Hij laat mij niet los wanneer ik niet weet waar ik het zoeken moet. Hij laat mij niet liggen wanneer ik onderuit geschopt wordt door het leven.

Ik kan me nog steeds afvragen hoe het zit met de liefde van mijn adoptie- én biologische moeder. Hebben bloedbanden werkelijk invloed op de ontwikkeling van moedergevoelens?

Uiteindelijk maakt het weinig uit. Ik weet namelijk één ding zeker.

Gods liefde is onvoorwaardelijk en duurt gelukkig voor altijd!