40. Opgeheven armpjes vol vertrouwen

Afgelopen weekeind heb ik voor de tweede keer hetzelfde schrijnende verhaal gehoord over onrecht en lijden. Tegelijk bevatte het zoveel hoop dat ik het graag deel. 

Het ging over een klein meisje in Peru, een baby’tje van nog maar 9 maand. Zij kwam op die leeftijd terecht in een kindertehuis en had bij wijze van spreken al een heel leven achter de rug. Haar moeder was een prostituee. En dit kleine meisje werd al als klein baby’tje meegenomen naar de adressen waar haar moeder heen ging om te werken, met alle gevolgen van dien. Dat kleine getraumatiseerde meisje kwam ‘gelukkig’ in een kindertehuis terecht. 

Dit kindertehuis wordt geleid door een echtpaar dat ontzettend bewogen is voor de allerkleinste misdeelden in deze wereld. Ze vangen juist die kleine verschoppelingen op om ze te kunnen overladen met liefde en aandacht die deze kleintjes verdienen en nodig hebben. Helaas is juist bij deze kleintjes al zoveel vertrouwen beschadigd. Zo ook bij het kleine meisje dat met negen maanden oud bij hen terecht kwam. Ze kon en durfde met niemand echt contact te maken, niemand mocht haar troosten of knuffelen. Ze bleef in het kindertehuis en ze bleef bakken vol met liefde en aandacht krijgen. Langzaamaan herstelde dit kleine meisje. De behoefte aan liefde en bescherming was groot. En op een gegeven moment was de ‘vader’ van het kindertehuis met de kinderen buiten aan het spelen. ‘Ons’ kleine meisje kon inmiddels lopen en ineens stak zij vol vertrouwen de beide armpjes omhoog, naar die vader. Ze wilde voor het eerst opgetild worden. 

Je begrijpt vast waarom juist dit verhaal me zo raakt. Ik herken me zo in dat kleine meisje. Ook ik ben een meisje dat waarschijnlijk al heel veel mee had gemaakt toen ik als baby’tje in een kindertehuis terecht kwam. Bont en blauw in de portiek van een kindertehuis, een verschoppeling, misschien wel letterlijk. Afgedaan door de maatschappij, een hopeloze situatie vanuit de mens gezien. 

Toch zien we de hoop die opbloeit, op die momenten dat het kleine meisje in Peru, en ik vele jaren eerder in Indonesië in een kindertehuis opgenomen werden. Wat ik inmiddels heb gelezen over ‘mijn’ kindertehuis is dat het gerund werd door zusters waarvan de harten gevuld waren met liefde en bewogenheid voor de kinderen waar zij voor mochten zorgen. Het feit dat ik geen baby meer was toen ik naar Nederland ging, kwam door de liefdevolle bescherming die men mij schonk. Ik huilde veel in het kindertehuis, de enige die mij stil kon krijgen was de directrice. Op de één of andere manier werd ik alleen bij haar echt rustig. Hierdoor wilde men mij alleen laten vliegen samen met die directrice. Het duurde een jaar voordat de directrice zelf de vlucht naar Nederland kon ondernemen. Tijdens die vlucht nam zij mij mee. 

Ik weet niet wat de bron was van de liefdevolle harten van de zusters in Indonesië. Ik weet wel Wie altijd de bron is van het verlangen naar liefde en gerechtigheid. 

De eerste keer dat ik het verhaal hoorde over dat kleine meisje uit Peru sloot ik mijn hart ervoor af vanaf het moment dat ik hoorde dat het slechts een baby’tje was. Ik kon het gevoel van herkenning en onrecht niet aan. De tweede keer wist ik dat ik het hele verhaal moest horen én laten doordringen in mijn hart en heb ik gehuild vanwege het onrecht én de wetenschap dat dit soort schrijnende verhalen in bepaalde gedeeltes van de wereld één van de velen is. En werkelijk, mijn hart breekt wanneer ik bedenk hoeveel kinderen nu nog steeds in de prostitutie terecht komen en dat dit van generatie op generatie kan overgaan. Voor velen is een leven in onrecht en lijden helaas gewoon. 

Tegelijk voel ik de hoop van de succesverhalen zoals die van dat kleine Peruaanse meisje en dat van mij. Ook op de meest donkere plekken in de wereld kan Gods licht schijnen en zorgt Zijn liefde voor een nieuw en hoopvol leven. 

Net zoals dat kleine Peruaanse meisje de aandacht vroeg van de ‘vader’ van dat kindertehuis en vol vertrouwen haar beide armpjes omhoog stak. Zo kijk ik regelmatig vol vertrouwen omhoog naar mijn hemelse Vader. Ik vraag aandacht voor alle hopeloze situaties, ver weg én dichtbij. In het vertrouwen dat Hij op die donkere plekken zal schijnen. Om daar Zijn liefde en licht te laten zien. Zodat genezing en herstel kan plaatsvinden. Zodat situaties, plekken en mensen die door de wereld opgegeven zijn weer situaties, plekken en mensen van hoop zullen worden. 

Laten we nooit de hoop verliezen of onze ogen sluiten voor het onrecht en lijden in deze wereld. Maar laten we blijven proberen om de boodschap van hoop en liefde te delen, aan ieder die dit nodig heeft. Ver weg én dichtbij. 

ps. Mocht je meer willen weten over dit kindertehuis in Peru en het werk wat ze doen ga dan naar hun site https://www.pandevida.nl/