51. Woorden van zegen

Sinds wij op vakantie zijn geweest naar Griekenland roep ik aldoor dat ik zo graag een olijfboom zou wil hebben. Olijfbomen zijn prachtig. Ze staan symbool voor leven, standvastigheid, wijsheid en betrouwbaarheid. Het volk Israël wordt in de bijbel vergelijken met een olijfboom. Ze zijn heilig en apart gezet door God Zelf. Helaas zijn de olijfbomen die wij hebben gezien natuurlijk veel te groot voor onze kleine stadstuin. Dus ik had me er bij neergelegd gewoon vaker naar Griekenland op vakantie te gaan om daar de olijfbomen te bewonderen. 

Toch kreeg ik afgelopen juli een prachtige olijfboom. Manlief had er speciaal voor mij één besteld en vlak na onze 25ste trouwdag werd hij bezorgd. Een bonsai olijfboompje. Zo lief. Een prachtige miniatuur van de grote Griekse olijfbomen. Superlief bedacht en ik vind hem echt heel mooi. Toch vraagt zo’n bonsai versie nog wel de nodige aandacht. Na een paar maand bleek dat ik het niet de aandacht gaf die het nodig had en hij verdorde. Alleen al als ik er op blies vielen zijn blaadjes er af. Vanaf toen gaf ik het echt meer aandacht, ik zocht op internet op hoe ik het moest behandelen en deed dat. Maar het hielp niet. Ik baalde en dacht ja hoor, heb ik weer. Dus toch geen groene vingers…

Tot ik op een nacht bedacht dat ik niet mee wil gaan in die negatieve gedachten. Ik geloof dat woorden kracht hebben. Met het woord ‘geloof’ bedoel ik dat ik het zeker weet. Het is niet een aarzelend denken van dat het eventueel misschien wel zo zal zijn. Het is zo en zal zo zijn.

Ik geloof in de kracht van woorden, zowel negatief als positief. In de bijbel lees ik dat ‘dood en leven in de macht van mijn tong zijn’ (Spreuken 18: 21). Als ik geloof dat de bijbel Gods woord en waarheid bevat, en dat weet ik zeker, dan mag ik ook zeker weten dat de woorden die ik spreek leven of dood kunnen betekenen. 

Die nacht stond ik te wachten tot de waterkoker klaar zou zijn voor mijn kruik en vanuit mijn ooghoek zag ik het dorre olijfboompje. Terwijl ik nadacht over de kracht van woorden herinnerde ik me een voorbeeld van iemand over twee potjes gekookte rijst. Het ene potje rijst werd elke dag vervloekt maar over de andere werd elke dag zegen uitgesproken. Het resultaat was dat de vervloekte na verloop van tijd schimmel vertoonde. De gezegende rijst bleef goed. Misschien klinkt je dit ongelofelijk in de oren, dat was bij mij in elk geval wel zo. Tegelijk is het een bewijs van hoe krachtig onze uitgesproken woorden zijn. 

Terwijl ik daarover nadacht en de verlepte olijfboom zag staan, begon ik zegen uit te spreken over de olijfboom. Ik zegende zijn takken, zijn wortels en zijn groei. En ondertussen dacht ik aan de wonderboom van Jona en hoe die in één nacht omhoog kwam. 

Ik voelde me ergens een beetje stom, ik was blij dat het nacht was en ik alleen tegen de olijfboom stond te praten. Tegelijk had ik wel een innerlijke overtuiging dat het goed was wat ik deed. 

Achteraf heb ik het niemand durven vertellen, het was wel een beetje gek. Ik hoorde de aanklacht in mijn hoofd dat het maar een stom idee was, wie gaat er nou tegen een boompje praten en het zegenen. Met de verwachting dat het weer gaat groeien. 

Toch ben ik het blijven zegenen. Niet als er anderen bij waren hoor, dat geef ik eerlijk toe. Ik sprak er af en toe een positief bemoedigend woord tegen als ik er langs liep. Ik vertelde het boompje dat ik blij was dat het er nog steeds stond. Het boompje stond voor mij symbool voor Gods kracht en heiligheid. Het herinnerde mij aan de moeite en liefde die mijn man voor mij gedaan had. Het deed me denken aan de toffe vakantie die wij als gezin in Griekenland hadden ter gelegenheid van ons 25-jarig huwelijk. Dus ik bleef het olijfboompje zegenen met allerlei goede woorden die ik hardop over hem uitsprak. 

En weet je, na een week zag ik kleine lichtgroene stipjes op de takken. In eerste instantie geloofde ik het niet echt, toch werden ze groter. Binnen twee week had mijn dorre olijfboompje weer nieuwe frisgroene blaadjes. Telkens als ik er langs loop, er mensen over vertel of er weer aan denk word ik blij en krijg ik een glimlach van oor tot oor. 

Het heeft mij bevestigd om te geloven in de kracht van woorden. Ik besef dat ik de kracht van woorden onderschat heb. Over het algemeen ben ik vrij stil van aard. Van huis uit heb ik geleerd dat het pijnlijk kan zijn om teveel te zeggen, dus nam ik het risico liever niet en hield me stil. Maar de afgelopen maanden heeft God me laten weten dat ik een stem heb gekregen om hem te gebruiken. God wil dat ik Zijn woorden spreek. Hij wil dat ik Zijn waarheid deel. Waarheid die ik uit Zijn woord, de bijbel haal. Eerlijk gezegd heeft me dat beangstigd. Gods (nieuwe) opdracht omarmde ik niet direct. Tegelijk merk ik Gods geduld hierin. Hij vormt, Hij kneed en Hij laat me groeien. Hij zet mij niet direct op een groot podium, al heb ik wel de verwachting dat ik daar ooit zal staan. Voorlopig mag ik doorgaan met het dienen van vrouwen, hen onderwijzen en delen van Gods waarheid zodat zij Gods Vaderhart steeds beter leren kennen en Zijn stem steeds beter leren verstaan. Ik realiseer me dat mijn geschreven én gesproken woorden leven kunnen geven. Dat maakt me bewust van wat ik schrijf en zeg. Daarin vertrouw ik ook op Gods leiding. Vaak zat heb ik geen flauw idee wat ik moet zeggen. Maar ik weet wel dat als ik mijn mond niet open doe er überhaupt geen woord uitkomt. Dus ik begin met mijn mond open te doen en vertrouw dan maar op Gods Geest in mij die mij Zijn waarheid laat spreken.

Hij heeft mij mijn stem gegeven en ik vertrouw erop dat Hij mij zal leren te spreken. Ik ben geboren voor een tijd als deze om woorden van zegen en nieuw leven te spreken.  

Bizar, terwijl ik deze voorgaande zinnen typ waarvan ik dacht dat dat de laatsten van deze blog waren, ontvang ik een appje van een zus in het geloof. Zij vraagt me of ik een interview wil doen. Waarin ik mag getuigen van Wie God is en wat Hij voor mij heeft gedaan. 

God laat me direct spreken!