54. Vondelingenkamer

Met tranen in mijn ogen zit ik hier achter mijn laptop. Ik weet dat ik moet schrijven, het helpt mij om dingen te verwerken die vaak te groots zijn aan emoties. Mijn schrijfsels zijn net zo goed tot zegen voor mij als voor jou. 

Vandaag was een dag vol emotie. Halverwege de ochtend ervoer ik al een gouden rand om deze dag, soms heb je van die dagen! Ik had een supertoffe ontmoeting met een vriendinnetje die ik al tijden niet had gezien. Wij zijn beide uit diepe onstabiele dalen omhoog geklommen. We concludeerden allebei dat we nu steady in het leven staan. Dat we weten wat we (aan)kunnen, wie we zijn en bovenal van Wie we zijn. 

Daarna naar mijn ‘kantoor’ om heerlijk te schrijven en zo een paar projectjes te kunnen afronden.  Tijdens mijn middagwandeling eindelijk de Blauwborst gespot. Een prachtig zangvogeltje die vanaf half maart ons land aandoet. Als ik hem zie is dat voor mij hét teken dat het voorjaar is begonnen! Het seizoen van nieuw leven is weer aangebroken. Ik zie het overal om me heen. En ik geniet er enorm van. Toch, een kwartiertje later zag ik een andere kant van nieuw leven. Pijnlijk, rauw en confronterend. Op dat moment brak mijn hart opnieuw in duizend stukjes… 

Na mijn ontmoeting met de Blauwborst moest ik eigenlijk nodig naar de wc. Als ik vanuit het groen net buiten de stad, naar huis wandel, kom ik langs het ziekenhuis waar ik even naar de wc kan. Super handig! Terwijl ik het ziekenhuis inloop zie ik ineens op een deur een bordje met daarop ‘Vondelingenkamer’. Ik registreer het niet direct, maar terwijl ik doorloop naar de wc bonkt mijn hart in mijn keel. En in mijn hoofd klinkt continu ‘vondeling, vondeling, vondeling…’ Wanneer ik terugloop en weer in het halletje sta waar die deur is zie ik dat het er echt staat. En mijn hart huilt. Ik weet dan nog niet precies wat er achter die deur zit. Maar alleen al dat woord zo op de deur te zien raakt me enorm. Het herinnert me eraan hoe eigen ik me dat woord heb gemaakt. Hoe ik het woord ‘vondeling’ als het ware voel. En zomaar ineens komen oude gevoelens van afwijzing, eenzaamheid, verlatenheid en geen recht van bestaan weer in me op. Met mijn hoofd weet ik dat het geen waarheid is, maar oh wat voelt het weer even als waarheid. 

Daar waar ik eerder deze dag met een dankbaar hart had geconcludeerd dat ik nu veel steadier ben dan voorheen, zak ik een halve dag later bijna door mijn knieën van pijn en verdriet. 

Thuis app ik mijn buurvrouw die in het ziekenhuis werkt en vraag haar wat zij hiervan afweet. En ze stuurt me een artikel met verwijzing naar de website van de stichting Beschermde wieg. Google ze maar eens, ze doen prachtig werk. Met hun Vondelingenkamers (er zijn er meerderen door het land verspreid) hebben ze al heel wat levens van moeder én kind gered. En dat is prachtig. 

Tegelijk is het super pijnlijk en confronterend. Het is pijnlijk omdat het blijkbaar nodig is. Te weten dat er zwangere vrouwen zijn die om wat voor redenen dan ook hun kindje af moeten staan. Ik kan me niet voorstellen hoe je dat als moeder zou kunnen. Ik zou het niet kunnen. Tegelijk vind ik het voor mezelf confronterend omdat het me herinnert aan mijn eigen vondelingschap en de impact hiervan op mijn identiteit. 

Ik kan beredeneren dat mijn geboortemoeder misschien wel de meest liefdevolle en krachtigste beslissing heeft genomen door mij op de trappen van het kindertehuis neer te leggen. Misschien mag ik juist wel blij zijn dat ze me juist daar heeft achtergelaten en niet ergens in een steegje achteraf.  Dan was ik hoogstwaarschijnlijk overleden. Ik kan er al pratend een mooi verhaal van maken. Feit blijft toch dat mijn geboortemoeder mij niet heeft gehouden. Ik ben afgestaan, weggelegd en verlaten. En omdat ik weet hoeveel impact dit kan hebben op je persoonlijke ontwikkeling breekt mijn hart voor al die baby’tjes die in een wiegje in een Vondelingenkamer hebben moeten liggen. Ook al zijn hun omstandigheden beter, toch zijn ook zij afgestaan, weggelegd en verlaten. En echt ik spreek hiermee geen veroordeling uit naar de moeders. Het is moedig om te erkennen dat je kind beter af kan zijn bij een ander. Maar hoe goed het kindje het ook gaat hebben bij een ander gezin, het gaat ook iets doen met hechting en andere issues die van invloed zijn op de identiteitsontwikkeling. 

Nu ik dit allemaal typ en erover nadenk huil ik en ervaar ik het diepe verdriet van onrecht en duisternis. Mijn hart schreeuwt omdat het allemaal zo ontzettend gemeen en oneerlijk is. Dit is niet waarom God de wereld maakte. Dit is niet wat God voor ogen had toen Hij aan het eind van de schepping zag dat ‘het goed was’. Dit is niet goed. 

En toch… ik wil niet hopeloos blijven zitten. Mijn hart schreeuwt het opnieuw uit naar God, omdat ik weet dat ik ook met dit verdriet bij Hem mag zijn. En Hij huilt met mij mee en beaamt dat het niet is zoals Hij de wereld bedoeld heeft. Al het onrecht en de pijn. Terwijl mijn tranen vloeien hoor ik Zijn troostvolle stem die zegt; ‘Dit is precies waar Mijn Zoon Jezus voor stierf. Om ook dit onrecht teniet te doen’. 

Terwijl het in mijn binnenste nog één grote warboel is ervaar ik ten diepste toch ook een innerlijke rust en vrede. Verschillende intense emoties overspoelen me, golf na golf, ondanks alles weet ik dat het vondeling zijn niet bepalend is voor mijn identiteit. Ik kies ervoor om dit weten belangrijker te vinden en mijn waarheid te laten zijn. Mijn ware identiteit wordt bepaald door mijn Hemelse Vader. Hoe Hij mij ziet en wie Hij zegt dat ik ben. En hoewel ik me nu nog wat wiebelig en warrig voel, sta ik ten diepste stevig rechtop. Omdat ik weet van Wie ik ben. Ik ben echt nog steeds verdrietig, ik geloof ook dat ik dit er even mag laten zijn. Tegelijk ben ik ook getroost en dankbaar voor het offer van mijn Jezus. Zijn bloed maakt dat ik God mijn Vader mag noemen. Door mijn Hemelse Vader ben ik opnieuw gevonden en maak ik nu voor eeuwig deel uit van Zijn huisgezin!