58. Perfectionisme

Afgelopen week is mijn drang naar perfectionisme weer aangeraakt en aangewakkerd. Het duurde even voordat ik doorhad dat dit de reden was waarom ik me zo onrustig voelde deze week. Inmiddels heb ik er mee afgerekend. En heeft God me laten weten dat ik dit proces via mijn blog mag delen. 

Voor komend najaar heb ik me ingeschreven voor een Sprekers Academie. Ongeveer een jaar geleden heeft God dat op mijn hart gelegd. Vorige week mocht ik eindelijk mijn sollicitatie voor één van de tien beschikbare plekken inleveren. En dat deed wat met me. 

Ik moest iets delen met anderen waar ik op beoordeeld werd. De motivatiebrief en de motivatievlog gaan bepalend zijn of ik die plek op de Sprekers Academie zometeen de mijne mag noemen. Ik moet bewijzen dat ik geschikt genoeg ben om mee te mogen doen. Althans, zo ervoer ik het. 

Afgelopen week heb ik dus geprobeerd om mijn motivatie zo perfect mogelijk op papier te zetten. Schrijven, herschrijven en nog eens herschrijven. Ik heb tig filmpjes opgenomen want steeds was er wel iets wat naar mijn idee niet goed genoeg was. Waardoor ik voor mijn gevoel niet goed genoeg uit de verf kwam. Dit zette me wel aan het denken. Ik baalde enorm dat ik er van alles aan deed om het goed te doen. Eerlijk gezegd was het niet alleen maar moeite doen om het goed te doen, het was een allesoverheersende drive om het perfect te willen doen. Het nam steeds meer ruimte in beslag. ’s Avonds in bed bedacht ik mooie volzinnen, die ik vervolgens niet gebruikte omdat ik later alweer nieuwe mooie zinnen had verzonnen. 

Ik ben echt wel eens vaker vol van bepaalde gebeurtenissen. Of ik voel wel vaker druk en stress van dingen die ik moet doen. Maar dat is niks bij wat ik voelde bij deze sollicitatie voor de Sprekers Academie. Dit ligt overigens niet aan de Sprekers Academie zelf, maar geheel aan hoe ik ermee omging. 

Uiteraard heb ik dit besproken met manlief en wat vriendinnetjes. En ik ontdekte dat het allemaal te maken heeft met God en hoe Hij met mij omgaat. Dat staat haaks op hoe de maatschappij met mij omgaat. Of misschien is het beter verwoord wanneer ik zeg hoe ik de maatschappij met mij om laat gaan. Ik realiseer me namelijk dat ik daar zelf een groot aandeel in heb. Ik ben degene die dat toelaat.

Wanneer ik om me heen kijk zie ik wat de wereld allemaal voor moois te bieden heeft. Alles lijkt beschikbaarte zijn voor iedereen, maar… je moet er wel wat voor doen. Het kost tijd, geld en energie. Vaak gaat dat in meer of mindere mate ten koste van jezelf. We hebben ten diepste het gevoel dat we onszelf moeten bewijzen. Tegenover de ander en tegenover deze maatschappij. We moeten bewijzen dat we goed genoeg zijn. Soms leveren we een gevecht om in een bepaalde positie te komen. Dan moeten we laten zien dat we echt recht hebben op die positie of rol die de maatschappij ons aanbiedt. Vervolgens kost het ons een boel strijd om in deze positie rechtop te blijven staan. Dan moeten we blijven bewijzen dat we echt recht hebben op de verworven positie. We moeten als het ware ons grondgebied blijven verdedigen en dat kost, opnieuw, tijd, geld en energie. De vraag is; hoe lang hou je dat vol?

Ik heb zelf ontdekt dat ik dit niet lang vol hou. Ik wil niet leven in een continue strijd waarin ik het gevoel heb de beste te moeten zijn, omdat ik dan pas verdien waar ik recht op heb. Ik weiger mee te gaan in de manier van leven van deze huidige maatschappij. Ik heb ook ontdekt dat dit helemaal niet hoeft. 

Het is zoals Gods woord zegt: Ik leef wel in de wereld, maar ik ben niet van de wereld. 

Ik ben van God. Ik ben al Gods geliefde dochter. Ik ben al een Koningskind en dat maakt mij al een burger van Gods Koninkrijk. Dit betekent dat ik niet hoef te vechten voor een positie die ik al heb. Wat een heerlijkheid! In Gods ogen ben ik al perfect, ik hoef dus niet meer te streven naar perfectie. 

Ik geloof oprecht dat God me roept om een bepaalde positie in te nemen in deze wereld. Maar de positie van deze wereld is niet bepalend voor wie ik ben in Christus. Omdat ik weet dat ik van Gods eigen Koninkrijk ben, kan ik er ook op vertrouwen dat God mij zal helpen om me in die positie van de wereld te zetten. Ik hoef dat niet op eigen kracht te doen. Ik hoef de wereld niet te bewijzen dat ik er geschikt voor ben. Als God mij geschikt vindt, dan zal het gebeuren. Niet terwijl ik achterover leun (al is dat op zijn tijd ook nodig), maar het gebeurt wanneer ik de weg ga die God van mij vraagt. Wanneer ik de stappen zet waartoe Hij me uitnodigt. Daar hoorde het solliciteren naar een plek op deze Sprekers Academie ook bij. Ik heb geen spijt dat ik mijn best hiervoor heb gedaan. Ik heb wel spijt dat ik het mijn gedachten heb laten beheersen. Dat laat ik nu los en ik vertrouw erop dat God het leidt en de rest doet.