72. Het rode fietsje

Deze week doe ik mee aan de klanktaalweek van Debora’s Faith Movement (DFM). Een week lang zetten we elke dag een uur apart voor de Heer om hardop in klanktaal te spreken. Voor meer informatie hierover verwijs ik je naar haar website. Anders wordt het hier een te lange blog. Vandaag zitten we op dag 4 en hoewel ik mijn laptop opende om een kort verslagje hierover te schrijven kreeg ik het sterke gevoel dat ik er een hele blog aan mag wijden. Bij deze.

Het is bijzonder om te zien dat ik de titel ‘Het rode fietsje’ al eerder deze week had bedacht. Het was al mijn plan om dit beeld wat ik een paar week geleden had ontvangen te verwerken in een blog. Toch wilde de blog niet vlotten en bleef het bij de titel. Tot vandaag. 

Zojuist heb ik mijn klanktaaltijd afgerond en ik ben er nog wiebelig en overwhelmed van. Het was zo prachtig, zo helend, zo bevrijdend en genezend. Tegelijk zo persoonlijk dat ik wel even getwijfeld heb of ik het hier moet delen. Twijfels omdat ik me afvraag wat jullie wel of niet zullen denken. Wordt het niet te zweverig, gaan jullie me geloven of denken jullie dat ik me aanstel en een te grote verbeelding heb? Terwijl die vragen bij mij opkomen moet ik ook denken aan wat ik eerder appte in een groep als reactie op een soortgelijke opmerking van iemand anders ‘Da’s het mooie en relaxte van God. Hij nodigt uit, wij mogen instappen, meebewegen en Hij zorgt voor de rest’. Dus ik beweeg mee en geef gehoor aan Zijn aanmoediging om te delen. Zodat het jou tot zegen gaat zijn. 

Ik begon vandaag mijn klanktaaltijd terwijl ik nog wat laatste bloesjes van onze zoon aan het strijken was. Ik nodigde God uit om te spreken en ik bad dat ik Zijn stem mocht horen. Direct hoorde ik in mijn hoofd de woorden ‘Vertrouw Mij. Zoals jij nu de kreukels wegstrijkt, zo strijk Ik ook al jouw kreukels glad’. 

Wat hou ik hiervan, dit soort momenten dat ik God zo duidelijk kan horen. Ik weet dat ik hier regelmatig over deel, maar eerlijk gezegd is het lang niet altijd zo duidelijk hoor. 

Terwijl ik verder bad werd ik herinnerd aan het beeld van een rood fietsje dat ik een paar week geleden voor iemand ontving. Zo’n klein fietsje waar je het fietsen mee leert. Waar je eerst met zijwieltjes fietst, later met nog maar één zijwieltje en daarna zonder! In dat beeld werd benadrukt dat het leven een leerproces is. Waarbij God de Vader continu bij je is. 

Het is net zo’n proces als wanneer je leert fietsen. Uitgaande van een gezonde opvoedsituatie.  Je aardse vader weet wanneer het tijd is om één zijwieltje van je fiets af te halen. Hij moedigt aan. Hij loopt met je mee, houdt je eerst misschien nog vast. Hij weet ook wat een veilige plek is om het fietsen te oefenen. Daarna het tweede zijwieltje eraf. Opnieuw houdt je vader je aan de achterkant vast, je voelt misschien zijn hand in je rug. Je voelt hoe hij een duwtje geeft en daarna loslaat maar nog wel meerent. En als je toch nog een keertje valt, omdat je twijfelt of bijvoorbeeld door een oneffenheid op het pad uit balans raakt, dan vangt hij je op en zet je weer rechtop. Hij moedigt je aan om het gewoon weer te proberen en hij blijft er opnieuw bij. 

Dit leerproces hangt allemaal af van of jij je vader vertrouwt in dit alles. Durf je op hem te leunen, op zijn wijsheid en zijn inzicht. Vertrouw je erop dat hij voor je zorgt?

Zo is het ook met God onze Vader. Zoals een aardse vader voor je zorgt in dit leerproces, zo wil onze hemelse Vader ook voor ons zorgen. Ik was geraakt door het beeld. En terwijl ik doorbad vroeg ik God ‘Welke kreukels wilt U bij mij nog gladstrijken?’ Opnieuw klonk daar direct Zijn stem met Zijn antwoord ‘Jouw beschadigde vertrouwen. Jouw gedachte dat jij de enige bent die het beste voor jezelf kan zorgen. Dat is een leugen, breek daarmee. Ik zorg voor jou. Ik ben jouw Vader. Vertrouw Mij volkomen’. 

Wow, deze kwam binnen. En ik riep tot God: ‘deze leugen zit zo diepgeworteld Heer. Heel mij, heel mijn gewonde hart, leer me hoe ik kan leven in volkomen vertrouwen’.‘Net zoals je nu fietst in het het vertrouwen dat je in balans blijft, zo mag je leven in het vertrouwen dat Ik je in balans houd. Laat Mij die wortel eruit trekken. Laat Mij je helpen. Geef je aan Mij over’! Klonk het in mijn hoofd.

En ineens zag ik mezelf en ik zag een soort wortel van een plant die letterlijk van top tot teen in mijn hele lichaam vast zat. Ik ging rechtop staan. En terwijl ik hardop doorbad wist ik dat ik me moest uitstrekken. Alleen zo kon God Zelf die wortel er helemaal uittrekken. Het was zo bevrijdend, alsof er ineens allemaal extra ruimte in mijn lijf was. Het is moeilijk te omschrijven, maar ik was daarna ook echt anders. Mijn hele lichaam voelde wiebelig en ik kon niet anders dan door mijn knieën en met mijn aangezicht op de grond om God alle eer te geven die Hij verdient. Wat een genade en wat een rijkdom om zo in Zijn aanwezigheid te zijn. Ik voel me schoon, opgelucht en mijn hart stroomt nu nog steeds over van vreugde en dankbaarheid. 

Ik geloof dat God elke kreukel in ons leven wil gladstrijken. Elke opgelopen verwonding, elke leugen die we ons eigen hebben gemaakt en als waarheid zijn gaan beschouwen, al het onrecht wat ons is aangedaan en waardoor we nu nog steeds gebukt door het leven gaan, God wil dat helen. Hij wil ons bevrijden. Ook dat is waar Jezus’ bloed voor heeft gevloeid. Opnieuw kom ik dan terug bij het rode fietsje. Ik geloof namelijk dat het met een reden een rood fietsje is. Het rode bloed dat reinigt, dat heelt, dat bevrijdt. Volkomen en compleet. Omdat onze God volkomen te vertrouwen is. 

Het is mijn gebed dat ook jij steeds meer en steeds volkomener God durft te vertrouwen. Dat je bevrijding zult ervaren op de plekken waar dat nodig is. Vertrouw erop dat God het je zal laten zien. Laat je vullen met Gods liefde en genade. Geef je volkomen over aan God de Vader. 

Hij is het waard en jij ook!