Hoewel er nog een andere half afgemaakte blog open staat heb ik het gevoel dat God wil dat ik eerst iets anders schrijf.
Zaterdagavond was ik namelijk aanwezig op een worship event van His Voice Music. Deze keer was Gideon Blom van ‘Revival on the Streets’ uitgenodigd om te spreken en te activeren. Hij is een evangelist die met passie en hartstocht het Evangelie deelt. In de voorbereiding op deze avond bad ik bijna dagelijks voor dit event. Zaterdagochtend mocht ik uitgebreid voor Gideon bidden en kreeg ik profetische woorden voor hem persoonlijk die ik kon delen met hem vooraf aan het event. In zo’n setting als gisteravond gaat me het delen van Gods woorden voor de ander vrij gemakkelijk af. Ik zeg dit niet vanuit hoogmoed of ‘zie mij nou eens goed doen’. Want ook ik heb hierin moeten leren uitstappen. Ik begon met iemand een appje sturen omdat ik misschien wel iets heb waar de ander door bemoedigd en aangeraakt wordt. Tegenwoordig ontvang ik ook profetische woorden van de Heer die richting aangevend, sturend en schurend kunnen zijn. Zowel voor mensen persoonlijk als voor kerken of bedieningen. In de afgelopen jaren heb ik daar een heleboel kleine stapjes in mogen zetten waardoor ik me nu redelijk comfortabel beweeg in dat waar God me voor geroepen heeft.
Zaterdagavond lag de focus op het Evangelie delen aan hen die het Evangelie nog niet kennen. En eerlijk gezegd is dat nog iets wat ver buiten mijn comfortzone ligt. Ik heb me lange tijd verscholen achter het excuus dat ik het druk genoeg had. Ik mocht al genoeg doen in het Koninkrijk van God, de focus waarvoor Hij mij riep was met name op vrouwen en die dichter bij God brengen. Vrouwen die God nog niet kenden, dat was voor de evangelisten, anderen dus.
Toch merkte ik de afgelopen maanden al dat God mijn hart aan het veranderen was. Hij liet me dingen zien en dingen voelen die steeds vaker gericht waren op mensen die God nog niet kennen. Ik begin steeds meer te geloven dat God ook mij roept om het Evangelie te delen met iedereen. Maar wat ik afgelopen periode ook heb ontdekt in mijn gesprekken met niet gelovigen is dat ik tijdens die gesprekjes eigenlijk geen profetische woorden van de Heer hoor. Op een worship event zoals zaterdag lijken de woorden van God uit mij te stromen. Maar tijdens een gesprekje in de supermarkt of op een andere random plek met iemand heb ik geen flauw idee wat de Heer tegen die ander wil zeggen. Waardoor mijn bijdrage aan het gesprek al snel stopt en ik maar doorga met dat wat ik aan het doen was. Eerlijk gezegd, ontmoedigde me dat zo, dat ik al niet eens meer een gesprek aanging en het in mijn hoofd al op had gegeven. Toch bleef God Zelf me uitnodigen en ervoer ik Zijn roep om door te geven. Maar hoe dan??
Zaterdag heb ik Gideon en Esther (ook een prachtige evangeliste) gevraagd om voor me te bidden. Wanneer je naar een bepaalde zalving van de Heer verlangt, is het goed om met anderen waarvan je weet dat zij al echt wandelen in die zalving in contact te zijn. Om onder hun zalving te zijn. Zij delen dan uit van hun zalving, zonder dat hun zalving minder wordt. Impartatie wordt dat genoemd. Hun gebed was krachtig, de leugen van dat ik geen profetische woorden zou kunnen ontvangen tijdens mijn gesprekken (want die angst was een beetje ontstaan) werd ontkracht en verbroken. Ik weet dat er iets in de geest verschoven is. Het voelt alsof er nieuwe ruimte is ontstaan.
Zondagochtend tijdens mijn stille tijd was ik in het boek ‘the 40-day surrender fast’ van Celeste Owens bezig. Iemand anders attendeerde me hierop. Deze schrijfster daagt je uit om in 40 dagen tijd een proces aan te gaan waarin jij je op een bepaald vlak niet langer laat leiden door angst of terughoudendheid. Maar in plaats daarvan totale overgave aan de leiding van de Heer.
Gisterochtend sprak God duidelijk over mijn schroom rondom het delen van het Evangelie.
De Heilige Geest liet me zien dat ik leef met de leugen dat ik maar op één bepaald gebied echt actief mag leven. Als klein kind mocht ik altijd maar op één bepaalde plek in de kamer spelen. Ik ben opgevoed met de gedachte dat alleen het aanrecht mijn plek was als vrouw. Later in ons eigen gezin was alleen de opvoeding en alles rondom de kinderen mijn plek. En wat betreft geloof was alleen het profetische voor mij weggelegd. Ik weet het klinkt totaal niet logisch, en het is allemaal niet zo zwart-wit zoals ik het nu beschrijf. Maar wat God me hier liet zien was wel verhelderend. Ik ontdekte hierdoor dat ik me verschool achter een leugen. God sprak en zei me dat ik Hem overal en op elke manier mag dienen. Niet alleen in het profetische, maar ook in het onderwijzende stuk en ook om het Evangelie te delen. Waarbij ik ook mag vertrouwen op de profetische gaven die in mij zitten. God roept mij op om te gaan daar waar Hij me nodig heeft. Hij vindt mij blijkbaar geschikt, waarom zou ik mezelf dan niet geschikt vinden?
Daar waar ik als profeet al steeds comfortabeler beweeg en Gods woorden durf te spreken, wil ik ook met gemak het Evangelie delen daar waar God wil dat ik dat doe.
In Jesaja 43: 18 en 19 lees ik over hoe God een weg gaat leggen in de woestijn en rivieren in dorre landen. God liet me zien dat veel mensen dor zijn. Zij putten zichzelf uit, zijn zelf hard aan het werk om te (over)leven. Ze zijn geworden als een woestijn waar het leven woest, dor en droog is. God zei dat Hij door de woorden die ik spreken ga, verfrissing in de levens van deze mensen zal brengen. Zo zullen rivieren in dorre landen ontstaan. Het Evangelie, het goede nieuws brengt leven.
“I need to be released, I can no longer allow the hurts of the past to dictate my actions and keep me from being bold and courageous. The Lord needs me to be an ambassador of His word and if I am timid and shy I won’t be an effective witness”. (Celeste).
In de komende 40 dagen zal ik mij opnieuw overgeven aan de leiding van de Heer. Ik besluit 40 dagen te vasten, mezelf te onthouden van de timide en terughoudende houding, vooral met betrekking tot het delen van het Evangelie. Ik zal spreken en gaan zoals de Geest zegt. Ik zal gaan en spreken wanneer de Geest het zegt. Ik zal niet langer toestaan dat angst of twijfel me tegenhoudt.
Het Boetje 