Laatst vertelde mijn adoptiefvader mij over het moment dat ik hem voor het eerst ‘papa’ noemde. Dat dit echt een vreugdevol moment voor hem was, alsof ik hem eindelijk echt zag als mijn vader. Ik was een late prater, ik was stil, zweeg liefst zo veel mogelijk. En nog steeds ben ik iemand die primaContinue reading “5. Onvoorwaardelijke Vaderliefde”
Author Archives: Henriëtte Boetje
4. Cultuurshock, letterlijk en figuurlijk.
Als ik bedenk hoeveel verschillende gebeurtenissen in mijn eerste twee levensjaar hebben plaatsgevonden, bewonder ik de weerbaarheid van mijn kleine kind zijn. Het heeft overleefd! Het levende bewijs zit hier nu achter de laptop haar verhaal te typen. Ik heb geen herinneringen aan die tijd, maar ik vraag me echt af hoe ik mijn emigratieContinue reading “4. Cultuurshock, letterlijk en figuurlijk.”
3. Liefde is geven
Hoe zou het zijn geweest, dat eerste jaar in het kindertehuis? Ik hoop echt voor het kleine kind in mij dat ik in elk geval een paar liefdevolle knuffels heb mogen ontvangen van een verzorger of van wie dan ook. Ik merk dat mijn hart huilt wanneer ik bedenk dat die kans klein is… InContinue reading “3. Liefde is geven”
2. Waardevol, of niet!?
Huilen heeft weinig zin. En dan heb ik het over emotioneel huilen. Dat is een conclusie die ik mezelf heb aangeleerd. Het verandert niets aan de situatie, het geeft geen oplossing voor je hongerprobleem of gevoel van onveiligheid. Als volwassene kan ik dat zeggen en is dat gebaseerd op ervaringen. Maar als baby wist ikContinue reading “2. Waardevol, of niet!?”
1. Niet gewenst, maar toch innig geliefd.
Men vond mij als baby, voor het kindertehuis. Ik was bont en blauw… Te vondeling gelegd. Dit zijn de eerste twee feiten die over mij bekend zijn. Ze staan opgeschreven in de papieren die ik mee kreeg toen ik geadopteerd werd. De vraag is natuurlijk in dit geval of die papieren überhaupt wel naar waarheidContinue reading “1. Niet gewenst, maar toch innig geliefd.”
Het Boetje 