Afgelopen week heb ik een verslag gelezen van de organisatie Wereldkinderen geschreven in samenwerking met de Universiteit van Leiden. In hun project Historie & Roots hebben zij onderzoek gedaan naar adopties uit Indonesië in de periode van 1973-1984. Wat me ontzettend raakte in hun verslag is de beschrijvingen van de omstandigheden van de, meestal jonge,Continue reading “33. Schrijnende dankbaarheid”
Author Archives: Henriëtte Boetje
32. Boos
Afgelopen nachten lag ik in een diep dal van boosheid, pijn en verdriet. Ik lag daar Godzijdank niet alleen maar voelde Gods onzichtbare armen continu om me heen. Dat maakte dat ik me ondanks al die emoties toch continu veilig voelde. Enkele dagen geleden kwam ik tot ontdekking dat mijn kindertijd niet goed is verlopen.Continue reading “32. Boos”
31 DNA kit (3)
Vorige week schoot het weer door mijn hoofd, ik heb nog steeds die DNA kit liggen. Zou het nu een goede tijd zijn om daar iets mee te doen? Toen ik ’s avonds in bed lag en in een nieuw boek begon bleek het boek te gaan over een zelfde DNA kit en de zoektochtContinue reading “31 DNA kit (3)”
30. Verbindingsmoe
Geen idee of het een woord is, maar momenteel heb ik hier best last van. Ik ben moe van verbinding. Ik hoor het te pas en te onpas. Velen praten hierover en veel mensen vragen zich af hoe ze nu in deze tijd nog verbinding met elkaar kunnen maken. Op anderhalve meter afstand, met mondkapje,Continue reading “30. Verbindingsmoe”
29. Verlatingsangst
Soms, zomaar ineens komt de verlatingsangst weer omhoog. Achteloos, onverwachts en kneiterhard overvalt het me. Zomaar uit het niets raakt het me volkomen en haalt het me hard onderuit. Ik raak er compleet van in de war en moet me echt bedenken wat er dan eigenlijk gebeurt. Vroeger leefde ik vanuit die angst. Er isContinue reading “29. Verlatingsangst”
28. DNA kit (2)
Naast me op tafel ligt de DNA kit. Inmiddels uit het plastic, dat wel… Dichterbij dan dat lijkt het nog niet te gaan komen. Ik voel een grote aarzeling en een dikke knoop in mijn buik wanneer ik er alleen al aan denk. Hoewel mijn brein weet dat het goed is om te doen, neemtContinue reading “28. DNA kit (2)”
27. Gevonden!
Ergens ten vondeling gelegd worden betekent niet per definitie afgewezen te worden. Langzaamaan valt dat kwartje en ga ik echt geloven in die uitspraak. Tegelijk voelt die wetenschap erg eenzaam en tegenstrijdig. Wanneer je het beeld van een doos met een baby’tje erin bij jezelf oproept gaat er een eenzaamheid van uit wat je niemandContinue reading “27. Gevonden!”
26. Dankbaar
Vandaag vieren we in veel christelijke gemeentes ‘dankdag’. Van oorsprong een moment om stil te staan bij het slagen van de oogst en God hiervoor te danken. Van huis uit heb ik geleerd dankbaar te moeten zijn. Dankbaar in alles. Er werd altijd geprobeerd naar het positieve van een situatie te kijken. Was ik gevallen,Continue reading “26. Dankbaar”
25. Een DNA kit
Zojuist heb ik een DNA kit besteld. Hiermee ben ik in staat om mijn DNA op te sturen naar een DNA bank waar geboorte moeders hun DNA hebben ingeleverd in de hoop dat er een match gevonden wordt. Even voor de duidelijkheid, het is de hoop van die geboortemoeders, niet de mijne. En hoewel ikContinue reading “25. Een DNA kit”
24. Breinbrekers
Heel regelmatig zou ik mijn brein even willen uitzetten. Gewoon een knopje wat de verbinding met wat dan ook verbreekt. Geen input, geen output, gewoon stil… Alleen zijn. Niet nadenken over waarom ik hier ben of hoe ik hier ben en wat ik hier überhaupt doe. Geen gedachten over ontstaan, ontwikkeling en de invloed vanContinue reading “24. Breinbrekers”
