De laatste tijd triggert dit woord me. Zelf heb ik het woord altijd geassocieerd met de schepping. Ik heb geleerd dat wij christenen rentmeester zijn over alles wat God gemaakt heeft. Maar, omdat ik zelf niet echt werk in de natuur ofzo, bleef voor mij het rentmeesterschap beperkt tot geen troep op straat gooien, netjes over de wandelpaden lopen en dat soort algemene handelingen. 

Tot ik begin vorig jaar een echte rentmeester ontmoette. In ons proces om hier in Heerde te kunnen gaan wonen hadden we een soort sollicitatie gesprek met de rentmeester van de Stichting Geldersch Landschap en Kasteelen, van wie de Aernt, ons huis is. De rentmeester met wie wij een gesprek hadden, vertelde me wat zijn taken zijn. Het komt neer op het beheren en goed zorgdragen voor dat wat onder je beheer valt. In zijn geval vooral landgoederen met monumentale panden. 

Rentmeester zijn over iets betekent dus dat je zorg draagt voor datgene wat jou toevertrouwd is om voor te zorgen. In de gewone wereld gaat dit vaak over vermogens van anderen, zoals landerijen, ondernemingen of huizen. In Gods wereld gaat het over wat Hij ons toevertrouwt. Zoals deze aarde waarover wij als mens zijn aangesteld om over te heersen (Gen 1:28, Rom 5:17).

Daarnaast vertrouwt God ons nog zoveel meer toe. Als je ouders bent geworden heeft God je kind(eren) toevertrouwd. Of Hij vertrouwt je een bepaalde visie, of de leiding over een gemeente of bediening toe. Het kan van alles zijn waarover God jou uitnodigt om als een goede rentmeester zorg voor te dragen. 

Afgelopen weken is me ook steeds duidelijker geworden dat we zelf rentmeester zijn over de profetieën, dromen, visioenen en beelden die we van God ontvangen. En dat dit dus best een verantwoordelijkheid is. Ik zie veel mensen om me heen die profetieën ontvangen voor anderen of van anderen. God geeft je inzichten, woorden over ZIjn hartsverlangens voor jou of voor een ander. Ik zie te veel mensen die zo’n prachtige profetie ontvangen en vervolgens niets doen met deze woorden van God. Ja, het bemoedigt hen, maar vervolgens komt zo’n profetie als het ware in de boekenkast te liggen, waar het stof ligt te vergaren en misschien zelfs langzaamaan sterft. Maar… een profetie ontvangen betekent niet automatisch dat de profetie ook uitkomt. 

Wat ik nu zeg is geen veroordeling. Alleen hoop ik dat het besef groeit dat wij ook rentmeesters zijn over deze profetieën. Ik geloof dat er veel onwetendheid is in christelijk Nederland over hoe om te gaan met de woorden die we buiten de Bijbel om van God ontvangen. Nu we door het bloed van Jezus vrij toegang hebben tot de Vader, kunnen we ook makkelijker zelf woorden van leven ontvangen. Soms ontvang je woorden waar jij je in mag koesteren omdat ze van Gods liefde en bescherming spreken. 

Maar sommige woorden zijn een soort raadsels, ze kunnen richting geven aan je leven. Ze kunnen je tot orde roepen, of uitnodigen om buiten je comfortzone te stappen. Dan kunnen ze schurend zijn, wat niet per se op dat moment fijn is om te ontvangen. 

Ik zie veel mensen om me heen die allerlei woorden, beelden en dromen ontvangen. Dat is prachtig, prijs God omdat Hij nog steeds zo direct tot ons spreekt. Maar we moeten er vervolgens wel wat mee doen. 

Het is als het ontvangen van een prachtig kado, laten we zeggen een bijzonder goed uitgerust koffiezetapparaat. Maar, allereerst moet je het uitpakken en daarna ontdekken hoe je het kan gebruiken. Als je er niks mee doet, zul je nooit genieten van dat lekkere bakkie koffie, die de beschrijving je beloofd heeft.. 

Zo is het ook met profetieën. Je moet ze uitpakken. Dit doe je door ermee terug te gaan naar de Heer. Samen met Hem in je binnenkamer ontdekken wat Hij ermee tot jou wil zeggen. Ook kan je aan een broer of zus vragen wat zijn of haar indruk van de profetie is. Soms kan het zijn dat je er nu (nog) niks mee kan. Of dat het überhaupt niet op je leven van toepassing is. Dat is oké en dan zet je het woord in je geestelijke koelkast. 

Maar het kan ook zijn dat God verder tot je spreekt, je meer helderheid geeft en je het woord steeds beter gaat begrijpen. Dan kan je er letterlijk mee aan de slag gaan. Je gaat erin wandelen. Je gaat je leven veranderen en naarmate je verder wandelt en steeds grotere stappen zet, zul je op een gegeven moment ontdekken dat het woord past in je leven. Het is waarheid geworden en je wandelt in de goede werken die de Heer heeft voorbereid. 

Het totaal, of het woord nu wel of niet past, is het goed uitoefenen van het rentmeesterschap. Je hebt van God een profetie, beeld, droom of visioen ontvangen en je hebt hiervoor zorg gedragen.  

Ik geloof echt dat dit is hoe God wil dat we met Zijn woorden omgaan. Dat wat Hij deelt met ons is omdat Hij ernaar verlangt dat wij tijd met Hem doorbrengen, intiem met Hem zijn en samen met Hem wandelen in de bestemming die Hij voor ons heeft. Natuurlijk is dat een ontdekkingstocht en kan dit een moeizame zoektocht zijn. Maar we kunnen Hem vertrouwen in alles. Als Hij iets van ons vraagt, als Hij iets tegen ons zegt, geloof dan dat het betrouwbaar woord is. En ga met Hem hierover in gesprek. Blijf niet achterover geleund in je gemakkelijke stoel zitten in de verwachting dat God wel zal zorgen dat het woord uit zal komen. Dat is geen goed rentmeesterschap. God wil met jou en met mij samenwerken. Hij wil met jou samen op avontuur.

Ik geloof dat ook dit voor velen van jullie een profetisch woord is! Ga met Hem op onderzoek uit. Ik beloof je, je zult niet bedrogen uitkomen. 

Hoewel er nog een andere half afgemaakte blog open staat heb ik het gevoel dat God wil dat ik eerst iets anders schrijf. 

Zaterdagavond was ik namelijk aanwezig op een worship event van His Voice Music. Deze keer was Gideon Blom van ‘Revival on the Streets’ uitgenodigd om te spreken en te activeren. Hij is een evangelist die met passie en hartstocht het Evangelie deelt. In de voorbereiding op deze avond bad ik bijna dagelijks voor dit event. Zaterdagochtend mocht ik uitgebreid voor Gideon bidden en kreeg ik profetische woorden voor hem persoonlijk die ik kon delen met hem vooraf aan het event. In zo’n setting als gisteravond gaat me het delen van Gods woorden voor de ander vrij gemakkelijk af. Ik zeg dit niet vanuit hoogmoed of ‘zie mij nou eens goed doen’. Want ook ik heb hierin moeten leren uitstappen. Ik begon met iemand een appje sturen omdat ik misschien wel iets heb waar de ander door bemoedigd en aangeraakt wordt. Tegenwoordig ontvang ik ook profetische woorden van de Heer die richting aangevend, sturend en schurend kunnen zijn. Zowel voor mensen persoonlijk als voor kerken of bedieningen. In de afgelopen jaren heb ik daar een heleboel kleine stapjes in mogen zetten waardoor ik me nu redelijk comfortabel beweeg in dat waar God me voor geroepen heeft. 

Zaterdagavond lag de focus op het Evangelie delen aan hen die het Evangelie nog niet kennen. En eerlijk gezegd is dat nog iets wat ver buiten mijn comfortzone ligt. Ik heb me lange tijd verscholen achter het excuus dat ik het druk genoeg had. Ik mocht al genoeg doen in het Koninkrijk van God, de focus waarvoor Hij mij riep was met name op vrouwen en die dichter bij God brengen. Vrouwen die God nog niet kenden, dat was voor de evangelisten, anderen dus. 

Toch merkte ik de afgelopen maanden al dat God mijn hart aan het veranderen was. Hij liet me dingen zien en dingen voelen die steeds vaker gericht waren op mensen die God nog niet kennen. Ik begin steeds meer te geloven dat God ook mij roept om het Evangelie te delen met iedereen. Maar wat ik afgelopen periode ook heb ontdekt in mijn gesprekken met niet gelovigen is dat ik tijdens die gesprekjes eigenlijk geen profetische woorden van de Heer hoor. Op een worship event zoals zaterdag lijken de woorden van God uit mij te stromen. Maar tijdens een gesprekje in de supermarkt of op een andere random plek met iemand heb ik geen flauw idee wat de Heer tegen die ander wil zeggen. Waardoor mijn bijdrage aan het gesprek al snel stopt en ik maar doorga met dat wat ik aan het doen was. Eerlijk gezegd, ontmoedigde me dat zo, dat ik al niet eens meer een gesprek aanging en het in mijn hoofd al op had gegeven. Toch bleef God Zelf me uitnodigen en ervoer ik Zijn roep om door te geven. Maar hoe dan?? 

Zaterdag heb ik Gideon en Esther (ook een prachtige evangeliste) gevraagd om voor me te bidden. Wanneer je naar een bepaalde zalving van de Heer verlangt, is het goed om met anderen waarvan je weet dat zij al echt wandelen in die zalving in contact te zijn. Om onder hun zalving te zijn. Zij delen dan uit van hun zalving, zonder dat hun zalving minder wordt. Impartatie wordt dat genoemd. Hun gebed was krachtig, de leugen van dat ik geen profetische woorden zou kunnen ontvangen tijdens mijn gesprekken (want die angst was een beetje ontstaan) werd ontkracht en verbroken. Ik weet dat er iets in de geest verschoven is. Het voelt alsof er nieuwe ruimte is ontstaan.

Zondagochtend tijdens mijn stille tijd was ik in het boek ‘the 40-day surrender fast’ van Celeste Owens bezig. Iemand anders attendeerde me hierop. Deze schrijfster daagt je uit om in 40 dagen tijd een proces aan te gaan waarin jij je op een bepaald vlak niet langer laat leiden door angst of terughoudendheid. Maar in plaats daarvan totale overgave aan de leiding van de Heer. 

Gisterochtend sprak God duidelijk over mijn schroom rondom het delen van het Evangelie. 

De Heilige Geest liet me zien dat ik leef met de leugen dat ik maar op één bepaald gebied echt actief mag leven. Als klein kind mocht ik altijd maar op één bepaalde plek in de kamer spelen. Ik ben opgevoed met de gedachte dat alleen het aanrecht mijn plek was als vrouw. Later in ons eigen gezin was alleen de opvoeding en alles rondom de kinderen mijn plek. En wat betreft geloof was alleen het profetische voor mij weggelegd. Ik weet het klinkt totaal niet logisch, en het is allemaal niet zo zwart-wit zoals ik het nu beschrijf. Maar wat God me hier liet zien was wel verhelderend. Ik ontdekte hierdoor dat ik me verschool achter een leugen. God sprak en zei me dat ik Hem overal en op elke manier mag dienen. Niet alleen in het profetische, maar ook in het onderwijzende stuk en ook om het Evangelie te delen. Waarbij ik ook mag vertrouwen op de profetische gaven die in mij zitten. God roept mij op om te gaan daar waar Hij me nodig heeft. Hij vindt mij blijkbaar geschikt, waarom zou ik mezelf dan niet geschikt vinden?

Daar waar ik als profeet al steeds comfortabeler beweeg en Gods woorden durf te spreken, wil ik ook met gemak het Evangelie delen daar waar God wil dat ik dat doe.  

In Jesaja 43: 18 en 19 lees ik over hoe God een weg gaat leggen in de woestijn en rivieren in dorre landen. God liet me zien dat veel mensen dor zijn. Zij putten zichzelf uit, zijn zelf hard aan het werk om te (over)leven. Ze zijn geworden als een woestijn waar het leven woest, dor en droog is. God zei dat Hij door de woorden die ik spreken ga, verfrissing in de levens van deze mensen zal brengen. Zo zullen rivieren in dorre landen ontstaan. Het Evangelie, het goede nieuws brengt leven. 

“I need to be released, I can no longer allow the hurts of the past to dictate my actions and keep me from being bold and courageous. The Lord needs me to be an ambassador of His word and if I am timid and shy I won’t be an effective witness”. (Celeste).

In de komende 40 dagen zal ik mij opnieuw overgeven aan de leiding van de Heer. Ik besluit 40 dagen te vasten, mezelf te onthouden van de timide en terughoudende houding, vooral met betrekking tot het delen van het Evangelie. Ik zal spreken en gaan zoals de Geest zegt. Ik zal gaan en spreken wanneer de Geest het zegt. Ik zal niet langer toestaan dat angst of twijfel me tegenhoudt.

Zojuist zat ik in onze gebedsstoel en was ik bij de Heer. Gewoon lekker samen zijn, zonder speciaal iets. Ik las Nehemia 4, een zus die met mij op de bres staat had me hierop geattendeerd. En ineens zag ik in mijn verbeelding allemaal witte papieren vliegtuigjes vanuit de hemel naar de aarde zweven. Een heleboel! Ze zweefden naar beneden en kwamen op verschillende plekken op verschillende momenten op de aarde terecht. Hoewel ze naar beneden zweefden, leken ze wel een doel te hebben. Telkens landden de vliegtuigjes letterlijk op iemand. En ik zag hoe de mensen verschillend met de ontvangen vliegtuigjes omgingen. Sommigen keken verstoord op, graaiden het vliegtuigje van hun hoofd en verfrommelden het tot een prop. Ze gooiden het in de prullenbak, of gewoon op de grond waar het vertrapt werd door de volgende voorbijganger. Anderen pakten het, vouwden het vliegtuigje open, lazen wat erop stond en gooiden het alsnog weg. Of iemand pakte het vliegtuigje, las wat er op stond en stopte het in de tas. Ook zag ik iemand die het vliegtuigje pakte, opende en las wat er op stond en ineens leek alles om haar heen stil te staan. Ze begon te dansen en te juichen met de handen in de lucht. Er straalde zoveel vreugde vanuit. Zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende reacties.

Toen zoomde de Heer op één iemand in, of eigenlijk meer een gelijksoortige groep mensen. Deze mensen ontvingen het vliegtuigje, lazen aandachtig wat er op stond en het leek wel alsof ze hier verder mee aan de gang gingen. Ik zag mensen letterlijk omkeren en een nieuwe weg inslaan. Mensen gingen aan een tekentafel zitten, anderen kropen achter hun laptop. Mensen verzamelden andere mensen om zich heen en gingen samen op weg. En af en toe pakte men het vliegtuigje er weer bij. Daarna ging de bedrijvigheid weer verder. Iedereen was actief en creatief op hun eigen manier. 

Ik werd steeds nieuwsgieriger naar wat er nou op die vliegtuigjes stond. Het leek wel of het ene vliegtuigje vol beschreven stond met van alles en een andere bevatte slechts twee zinnen. Dus ik vroeg de Heer: ‘wat betekenen die vliegtuigjes, wat wilt U me laten zien?’ En Hij vertelde dat op elk vliegtuigje iets anders stond. Soms waren het waarheden voor mensen die dat op dat moment nodig hadden. ‘Hierdoor worden ze herinnerd aan hoe Ik naar hen kijk’, sprak de Heer. ‘Sommigen hebben het ontvangen en kunnen nu weer in geloof verder. Zij die de vliegtuigjes niet naar waarde schatten en ze achteloos weggooiden, zij kozen nog niet voor mijn waarheid. Zij blijven het zelf proberen en zijn te druk en te op hen zelfgericht om van Mij te ontvangen’. 

De Heer sprak verder, Hij legde me uit wat de betekenis was van die mensen die ineens één en al bedrijvigheid werden, ieder op hun eigen unieke manier. ‘Op hun vliegtuigjes stonden Mijn plannen en die zijn ze gaan uitvoeren’. 

De Heer spreekt en zegt: ’Ik deel nieuwe plannen uit, nieuwe mogelijkheden, nieuwe visie. Plannen die de wereld niet zal begrijpen. Visie die ‘unusual’ zal zijn, ongewoon en buitengewoon. Buiten de wereldse kaders. Buiten natuurlijke mogelijkheden om. Maak je klaar om te ontvangen. Richt je op Mij en zuiver je hart, heilig je leven, laat Mij je focus zijn. Laat Mij je leiden, laat Mij je vullen. Kom, ga met Mij’!

Ik geloof dat dit een woord is voor velen. Voor velen van wie we het niet zullen verwachten. Velen die het zelf niet zullen verwachten. Zij met wie God al langere tijd bezig is. Zij die een periode van wachten en verwachten achter de rug hebben. Zij die al langere tijd aan de voeten van de Heer zitten, zij die geleerd hebben in de afgelopen periode om gericht te zijn op de verlangens van Gods hart. Zij met een gehoorzaam, nederig en trouw hart. God heeft hen klaar gemaakt om Zijn plannen te ontvangen. En God blijft met hen bezig, zodat ze steeds beter in Zijn plannen kunnen blijven wandelen. . 

Misschien heb jij wel een heel bijzonder idee, iets voor een nieuwe onderneming of iets waarvan je vermoedt dat iedereen het maar raar gaat vinden. Ga ermee terug naar God. Zoek Zijn aangezicht en vraag Hem of dit is wat Hij je gegeven heeft. En ga stap voor stap met Hem op weg. Vertrouw erop dat Hij deuren opent en wees niet verrast wanneer het onmogelijk lijkt. Vertrouw erop dat voor God niets onmogelijk is en wees dan ook niet verrast wanneer onverwachts de juiste deuren opengaan. Denk en verwacht het buiten de normale kaders om. Denk unusual. En stap door de open deuren de nieuwe mogelijkheden in. Bouw met de Heer mee. Wees gehoorzaam, nederig en trouw. Wandel in de goede werken die Hij al heeft voorbereid. Dat wat Hij geeft en dat wat jij ermee doet zal tot zegen zijn voor Gods koninkrijk.

Al een tijdje loop ik met de onrust rond dat ik iets ervaar maar nog niet helemaal helder heb om er duidelijke woorden aan te geven. Ik ervaar ook dat God me iets wil laten zeggen, maar ik weet niet precies wat Hij wil dat ik zeg. Soms lopen processen zo en dan is het aan mij om hier tijd met God voor te nemen, zodat ik in Zijn aanwezigheid steeds helderder krijg wat er is en waarom Hij wil dat ik spreek. Afgelopen weken ging ik dus door zo’n proces. Het mooie is dat ik de eerste drie week van het nieuwe jaar ook wat meer dan gewoon tijd besteedde om te bidden en te vasten. Dus dat kwam mooi samen. 

Hoe dan ook, het gaat over Gods rechtvaardigheid, God de Rechter. Een onderwerp dat we als christenen zo veel mogelijk uit de weg gaan. Althans ik wel. Lange tijd heb ik geleefd met de gedachte dat God met de wijsvinger omhoog vanuit de hemel naar de aarde kijkt. Dat Hij mijn komen en gaan continu in de gaten houdt, dat Hij als het ware op de loer ligt om te checken of ik iets fout doe. Het is mij met de paplepel ingegoten dat ‘ik een ellendig mens ben, van nature tot niks goeds in staat’. 

Jarenlang heb ik mijn stinkende best gedaan om God te behagen. Naast mensen-pleaser was ik ook een echte God-pleaser. Maar niet vanuit liefde voor Hem, maar vanuit een angst. Elke avond bad ik voor het slapen, mijn vergeef-me-dit-vergeef-me-dat-gebed. Ik probeerde te bedenken wat ik die dag allemaal fout had gedaan en vroeg er vergeving voor. Mijn laatste bede was altijd ‘en vergeef me dat wat ik niet meer weet en vergeef me alstublieft ook dat ik het niet meer weet’. Dan wist ik zeker dat ik alles van die dag had gedekt. 

In mijn studententijd leerde ik de liefde van Jezus kennen. Oh wat hield ik van Hem (en nog steeds natuurlijk). Hij was altijd dichtbij en de (ver)oordelende God schoof steeds meer naar de achtergrond. 

Tijdens het herstel van mijn burn-out leerde ik God als liefdevolle Vader kennen. Dit heeft mijn beeld en relatie met mijn aardse ouders ook compleet hersteld. Bij dit alles was de Heilige Geest natuurlijk ook nauw betrokken. Zijn aanwezigheid in mij en de daarbij behorende verandering mocht ik ervaren vanaf mijn doop. Het moment dat ik uit het water opstond in mijn nieuwe leven was voor mij echt wel levensveranderend. Vanaf toen leefde ik vanuit Gods rust en vrede. Een stuk aangenamer kan ik je vertellen.

Toch is liefde ook niet het enige van God. Ja, God is een liefdevolle Vader. Maar niet lieflijk. Hij is geen goedaardige, goedlachse man met een grijze baard. Daarmee doen we God echt tekort. 

God is rechtvaardig. In de psalmen lezen we dat gerechtigheid en recht fundamenten zijn van Zijn troon. God troont op gerechtigheid en recht. (psalm 89:15 en 97:2). Hier kunnen we dus niet even makkelijk aan voorbij lopen. Het is Gods fundament. Zoals Christus ons fundament is, zo is gerechtigheid en recht Zijn fundament. 

Wanneer we de visioenen lezen van de profeten in het OT en in het NT de Openbaring van Johannes, zien we hoe God altijd omringd wordt door majesteit en macht. We lezen over een troon waar bliksemstralen, donderslagen en stemmen uit voortkomen (openbaring 4:5). Dit is groots. Weg is het beeld van de goedlachse man met grijze baard. 

Dit is de Almachtige die ontzag inboezemt. Niet een God voor wie we angst hoeven te hebben. Oh nee, want door het bloed van Jezus zijn we geheiligd en mogen wij elk moment de troonzaal inwandelen. En wanneer we dat doen, zullen we Zijn heiligheid ontmoeten. 

Wanneer we het hebben over het rechtvaardige oordeel van God is dit niet dat God vanaf de troon met Zijn wijsvinger zwaait wanneer jij of ik de troonzaal binnenkomt. Integendeel. Het is God die ons wenkt en zegt dat wij dichterbij mogen komen. Hij nodigt ons uit! De bliksemstralen en donderslagen laten Gods almacht zien. Het kan niet anders dan dat wij dan vol overgave onze knieën voor Hem buigen en in aanbidding en diep ontzag neervallen. Ook wij zullen dan onze eigen kronen aan Zijn troon neerleggen. Hem erkennen als de grote Almachtige. Als Koning en Heerser van hemel en aarde en alles wat daartussen zit.

Vandaag mag ik de oproep van de Heer doen om je uit te nodigen Hem in al Zijn facetten, al Zijn karakter-eigenschappen te kennen en te erkennen. Liefde en rechtvaardigheid zijn daar slechts twee van. Laat je eigen gemaakte beeld van God los en keer terug naar Zijn Woord. God spreekt en vraagt: ‘Mag Ik, zoals Ik ben, met alles wat Ik ben, in jouw hart wonen? Net zoals jij altijd met alles wat jij bent, bij Mij mag komen. Ik kijk naar je uit!’

Omdat in november ’23 het leasecontract van onze rode Skoda Fabia zou aflopen besloten we al in juni ’23 om, onafhankelijk van elkaar, in gesprek te gaan met de Heer over wat Hij wilde dat wij zouden gaan doen voor wat betreft het leasen van een auto. Onze manier van leven als christen was in de afgelopen maanden al zo aan het veranderen, dat we ook deze stap samen met God wilden zetten. Ook het wel of geen nieuw leasecontract aangaan wilden we graag in overeenstemming met Gods wil doen. 

Onafhankelijk van elkaar hoorden we bijna precies dezelfde woorden. Dat we de auto in mochten leveren en geen nieuwe auto hoefden uit te zoeken want God had voor ons een beter plan. Onze conclusie was dat Hij zou voorzien in een auto. Dus vol vertrouwen besloten we onze leaseauto in te leveren en het daarbij te laten. Er brak een periode aan waarin we regelmatig een auto huurden of leenden. Ik heb me in al die tijd weinig druk gemaakt over vervoer. Er was altijd wel een auto beschikbaar en anders was er altijd nog openbaar vervoer. 

Maar toen brak het moment aan dat we de sleutel kregen van ons nieuwe huis én we elke dag op en neer zouden gaan om te klussen. We hadden nog steeds geen auto en ook geen zicht op een auto. God sprak in die tijd telkens ‘Ik zorg voor iets beters’. Nou ben ik iets comfortabeler met de houding ‘oké, dan zien we het wel’ dan Rombout is. Dus Rombout wilde al een auto gaan huren, maar hij kreeg sterk het gevoel dat God zei: ‘vraag die en die’ en ‘wacht tot zes uur’. Iets na zessen appte ‘die en die’ dat hij de komende vier weken een auto voor ons beschikbaar had. Een bestelbusje met veel ruimte achterin, waardoor we in die vier weken al een groot gedeelte van onze inboedel konden verhuizen. Het was onderdeel van het betere plan dat God voor ons had. 

Ondertussen hadden we nog steeds geen eigen auto. Mensen vroegen me in die tijd wel eens of ik het wachten niet zat was. Of het niet naïef was om op deze manier in afhankelijkheid te leven. Wanneer ik mensen vertelde dat wij van God een auto zouden krijgen, werd ik regelmatig glazig of ongelovig aangekeken. Men vond er wel wat van…

Die hele periode van wachten hadden we ook gewoon de mogelijkheid om opnieuw een leaseauto te bestellen. We hoefden het de baas maar te laten weten en twee week later zouden we in de auto naar keuze kunnen rondrijden. Ik zal eerlijk bekennen dat de verleiding hiervan zo af en toe om de hoek kwam kijken. We werden het wachten niet eens echt moe omdat we wisten dat God zou voorzien en keken uit naar Zijn creatieve manier van geven. Maar we werden het vragen om een auto te kunnen lenen wel moe. Zeker toen we in Heerde gingen wonen en hier nog niet veel mensen kenden waar we een auto van konden lenen werd het echt wel lastiger. Het kost aardig wat tijd om een auto in Zwolle op te halen als je er eerst op de fiets heen moet. Het begon als ‘leuren’ te voelen. 

Het is goed om het leven in afhankelijkheid te ervaren. Het is goed om te leren vragen en te ontvangen. Mooie bijkomstigheden waarin we afgelopen jaar absoluut in zijn gestretcht! Toch geloof ik niet dat dit de manier is waarop een kind van God zou moeten leven. Onze Vader is een overvloedige God, bij Hem is geen tekort. Hij doet niet aan karig of net genoeg. Dus ergens begreep ik ook niet waarom het zo lang moest duren voordat onze auto naar ons toe zou komen rollen…

Toen God ons in december ’24 duidelijk maakte dat wij ons mochten verbinden aan de School of the Supernatural van Faith Movement gingen we daar beiden vol voor. Dit betekende dat we vanaf de eerste maandag in januari een jaar lang sowieso elke maandag naar Nijkerk op en neer zouden gaan omdat de school daar plaats zou vinden. Zowel Rombout als ik hadden geen zin om een jaar lang voor elke maandagavond een auto te moeten lenen of huren. We wilden niet nog een jaar lang tijd en energie moeten stoppen in het leuren van een auto. We spraken dit ook beide uit naar God. Dat we die auto wel op korte termijn nodig hadden en dat we er dus vanuit gingen dat God zou gaan voorzien. Als ik het zo beschrijf dan kan het zeurderig, misschien zelfs dwingend overkomen. Maar besef wel dat wij in de geest wisten dat God zou voorzien. Hij had op meerdere manieren al bevestigd dat Hij een auto voor ons beschikbaar had. Alleen in het natuurlijke zagen we hem nog niet. Zelf ben ik ervan overtuigd dat het ergens in het geestelijke werd tegengehouden. 

Hoe dan ook, in onze gesprekken met God over de auto, bleef Gods stem zeggen ‘Ik zal voorzien. Die auto komt er en op tijd’. Aan deze zekerheid hielden we ons vast. En in die zekerheid regelden we dus ook geen leenauto voor maandag 6 januari, de dag dat onze Bijbelschool begon. Die hele dag bleef ik met één oog verwachtingsvol onze oprit in de gaten houden. Het zou zomaar kunnen dat onze grijze of witte auto het terrein op zou rijden. De hele dag door kwamen er auto’s langs, maar niet eentje voor ons. 

Die avond moesten we eigenlijk om half zes weg, om op tijd in Nijkerk te kunnen zijn. De tijd begon wat te dringen. Om zes uur hebben we Arnoud, de schoolleider gebeld om te zeggen dat we nog steeds aan het wachten waren. Hij moest (gelukkig) vreselijk hard lachen. En nadat we even gepraat hadden zijn we toch maar een auto voor die avond gaan regelen. Zelf had ik ook sterk het gevoel dat deze situatie echt tegenwerking van de vijand was. Om ons geloof onderuit te halen, maar ook om mij letterlijk tegen te houden om in mijn bestemming te lopen. Namelijk mijn taken als coördinator van de Bijbelschool uit te voeren. 

We konden een auto lenen van iemand uit het dorp, hallelujah! En binnen tien minuten waren we onderweg naar Nijkerk en hebben we een bijzonder mooie start van de Bijbelschool gehad. 

Die dagen erna heb ik keer op keer hardop uitgesproken dat mijn God een God is die Zich aan Zijn beloften houdt, mij nog nooit teleurgesteld heeft en dat ook nooit zal doen. Dit was namelijk ook wat God sprak in ons eerste gesprek na die maandagavond. ‘Lief kind van Mij, hou vol, heb ik jou ooit teleurgesteld?’ Hier ging zoveel liefde en rust vanuit, dat ik het ook helemaal los kon laten. Noem het naïef, wat je wilt. Ik noem het geloof. Ik weigerde bewust om op dat moment toe te geven aan twijfel, onrust of aanklacht. Ik bleef mijn focus op Jezus houden en keek uit naar Gods creatieve manier van geven. Hij had dat al vaker op andere vlakken gedaan.

Op vrijdagavond werden wij gebeld, door Arnoud, dat hij een auto voor ons had. Zij zelf hadden namelijk die dag ervoor een auto gekregen van mensen die het van God op hun hart hadden gekregen om hen te zegenen met een nieuwe auto. Nu konden zij eindelijk hun auto aan ons doorgeven. Iets wat al langere tijd op hun hart lag. Hallelujah! Gods manieren zijn inderdaad creatief. 

Momenteel rijden wij dus rond in een grijze Volvo station. Groot, veilig, een automaat mét cruise control en van allerlei andere luxe voorzien. Je kan je afvragen ‘een Volvo, was dat nou niet wat overdreven?’ Dan kom ik even terug op wat ik al eerder zei: ‘Onze Vader is een overvloedige God, bij Hem is geen tekort. Hij doet niet aan karig of net genoeg’. 

Ik voel me echt gezegend en ben dankbaar dat ik op deze manier mag groeien in mijn geloof en dat God opnieuw heeft laten zien dat Hij doet wat Hij belooft. Hij stelt nooit teleur. Het is echt genieten om weer een auto op elk moment beschikbaar te hebben. Zo konden we vanmiddag onze zoon ophalen van het station, toen de treinreis tegenzat en hij belde of wij hem konden ophalen. 

Halleluja, dank U Heer. Wat een genot om te wonen in geloof en nu ook te rijden in geloof. 

Op oudejaarsavond zat ik voor de laatste keer dat jaar in onze gebedskamer. Het was een moment van aanbidding en lofprijzing om alles wat er afgelopen jaar gebeurd is. En terwijl ik op mijn knieën lag ervoer ik dat God me uitnodigde om hogerop te komen. Hij nam me mee en in mijn verbeelding kwam ik in een prachtige kamer vol goud en glitter. De kamer had hele hoge muren en overal lagen kado’s. Prachtig ingepakt, echt zo veel! Het was er zo mooi, het was intens om daar te zijn. En ik vroeg de Heer ‘waarom ben ik hier, wat wilt U me laten zien, wat betekent dit? Waarom liggen die kado’s hier allemaal? En…’  Ik had zoveel vragen, maar terwijl ze mijn mond uitbuitelden realiseerde ik me dat ik God niet eens de tijd gaf om te antwoorden, dus ik zweeg. Ik bleef om me heen kijken en luisterde verwachtingsvol wat de Heer zou zeggen. 

De Heer liet me weten dat dit de kado’s zijn die voor mij klaarliggen. In 2025 zal ik ze allemaal uit mogen pakken! Wauw, wat een belofte. Het zijn er zoveel, groot en klein. Ik kon het einde van de kamer niet echt ontdekken. Overal waar ik keek dacht ik meer te zien verschijnen. Pure hemelse overvloed!

Even later nam de Heer me mee, we liepen verder naar een andere kamer. Hij opende de deur en ik kwam in een even schitterende kamer als daarstraks terecht, ook hier stonden kado’s, maar een stuk minder dan in de vorige. Toch stonden er nog best veel kado’s. En ik vroeg de Heer opnieuw ‘Heer, wat betekent dit’? De Heer vertelde me dat dit de kado’s waren die ik niet had uitgepakt. Ze lagen daar, te liggen zonder dat ze hun doel bereikt hadden. God had me zoveel meer willen geven, maar ik heb het niet aangenomen, niet uitgepakt, om wat voor reden dan ook. 

Zo, dat zette me wel even stil. Het confronteerde me, overigens zonder me aan te klagen. 

Ik realiseerde me hoeveel God mij eigenlijk had willen geven. Deze tweede kamer was nog steeds behoorlijk vol. Ik zag nog steeds overal om me heen kado’s liggen. Het voelde als allemaal gemiste kansen. 

Toch, als ik nadenk over mijn leven tot nu toe, dan ervaar ik dat ik ook zo ontzettend veel van de Heer heb ontvangen. Als je mijn levensverhaal een beetje kent, dan weet je dat het lang niet altijd mooi en voorspoedig verlopen is. Ik heb regelmatig armoede gekend. Emotioneel en financieel kwam ik eigenlijk altijd wel tekort. Het heeft lange tijd geduurd voordat ik af kon rekenen met dat tekort-denken. En nog steeds overkomt het me vaak zat. Vernieuwing van denken, met name op dit gebied is de laatste tijd een on-going-proces. En terwijl ik daar zo in die schatkamers was kreeg ik het vermoeden dat ik hier komend jaar nog verder in ga groeien. 

Ik keek met spijt om me heen. En beloofde de Heer dat ik komend jaar alles wil uitpakken wat Hij voor me heeft. Daarvoor heb ik het wel nodig dat de Heilige Geest me hierbij helpt. ‘Open mijn geestelijke ogen Heer, ik wil niks missen van wat U voor me heeft. Ik ga liever wat langzamer door het leven zodat ik de tijd kan nemen om de kado’s uit te pakken, dan dat ik door het leven ren en niet eens zie dat U me iets aanbiedt’. 

Terwijl ik de iets legere kamer weer uitliep, ik wilde nog graag even bij de schatkamer van 2025 kijken, zag ik aan de andere kant van de gang een kamer waarvan de deur dicht was. Nieuwsgierig als ik ben vroeg ik de Heer wat er achter die deur was. Misschien wel nog zo’n prachtige kamer…

De Heer opende de deur en ik zag opnieuw een kamer. Een kamer met opnieuw veel kado’s. Alleen waren dit kado’s die hun glans hadden verloren. Ze lagen er wat stoffig bij. Deze hele kamer had sowieso een wat troosteloze aanblik. Ik zag ook kado’s die al opengescheurd waren. Sommigen kapot, alsof ze er gewoon neergegooid waren. Deze keer hoefde ik de Heer niet eens te vragen wat deze kamer betekende. God sprak al voordat ik Hem iets kon vragen. Ik voelde het verdriet van de Heer toen Hij me vertelde dat dit de kado’s waren die Zijn bruid daar had lagen liggen. Zijn bruid, de kerk, pakt lang niet alle giften, de gaven van de Heer uit. Sterker nog, sommige dingen zijn gewoon weer teruggegeven. Als het ware uitgepakt en niet goed genoeg bevonden. Dat zijn de uitgepakte en slordig neergegooide kado’s die daar lagen. 

De Heer liet me zien hoe verschillende gaven uit de kerk zijn geroofd, losgelaten, uitgedoofd en weggegooid. Door de tijden heen, lang niet alles bewust en expres. 

En terwijl ik dit typ voel ik weer het verdriet en de bewogenheid van de Heer hierom. Hij wil zo graag zoveel meer voor Zijn bruid. Hij verlangt naar zuiverheid, naar rechtvaardigheid en barmhartigheid. 

Ik vraag de Heer wat we kunnen doen, hoe kunnen we die kado’s alsnog ontvangen en uitpakken. Terwijl ik het vraag weet ik het antwoord eigenlijk al. ‘Bekeer. Keer af. Kom weer terug bij Mij. Ga op de knieën, wees in Mijn Woord’, spreekt God. ‘Heb hernieuwd ontzag voor Wie Ik ben’.

Het is een oproep en uitnodiging die ik vaker van de Heer heb gehoord. Voor mijn eigen leven en nu dus ook algemener voor Gods volledige bruid. 

Deze maand zal ik gerichter tijd nemen om hierover door te bidden en te ontdekken hoe God mij hierin wil gebruiken. Want ook ik verlang ernaar om alle kado’s die God voor Zijn bruid heeft klaarliggen uit te pakken. Zijn verlangen is mijn verlangen. Ik geloof dat we als kerk nog zoveel meer kunnen betekenen voor deze wereld, voor dit land, voor onze steden en dorpen. 

Ik bid voor meer bekeringen, zowel van ongelovigen als gelovigen. En ik ben bereid te doen wat daarvoor gedaan moet worden. 

Doe je mee?!

Regelmatig deel ik hoe mijn leven met God een groot avontuur is. De dingen die ik mag doen, de stappen die ik mag zetten zijn vaak ontzettend leuk en leerzaam, maar kosten me ook vaak een (kleine) worsteling. Ze liggen vaak buiten mijn comfortzone, soms zelfs heel ver en is uitstappen hiermee super oncomfortabel. Dan vraag ik me af ‘hoezo ik, hoezo dit?’ Ik herken me in Mozes, die tegensputterde toen God hem riep om de leiderspositie in te nemen (Ex. 3). Ook ik vond van mezelf dat ik dit niet kon. Ik herken me in Saul die zich verstopte toen God hem als koning van Israël uitkoos (1 Sam. 10). Ook ik zat liever in mijn eigen bubbel dan voorop te gaan.

Ik herken me in Jeremia die het uitriep tot God dat hij niet kon spreken en te jong was toen God hem riep als profeet (Jer. 1). Ook ik vond mezelf lange tijd te jong in het geloof om namens God tot anderen te spreken. En zo kan ik best nog even doorgaan. 

Als God me iets vraagt te doen, reageer ik vaak met een ‘ja, maar’. Vervolgens komt er dan een argument waarom ik niet degene zou moeten zijn die God uitkiest voor die taak. 

Toch is mijn ervaring dat het altijd goed komt, God weet wat ik kan, omdat Hij mij volkomen kent. Hij heeft mijn bekwaamheid allang in mij gelegd om te kunnen wandelen in de goede werken die Hij voor mij heeft klaargemaakt. Steeds meer ontdek en leer ik ook om in vertrouwen te gaan doen wat God me vraagt te doen.  Inmiddels heb ik mij overigens ook bewust afgekeerd van de gedachte dat ik niet geschikt zou zijn voor dat wat God me vraagt te doen. Mijn eerste reactie zal niet meer zijn ‘ik kan dit niet’.

Deze maand december wordt meestal als de drukste maand van het jaar ervaren. Zelf heb ik dat ook jarenlang zo ervaren. Dit jaar zei God me het anders te doen. Namelijk dat ik in de rust mocht zitten aan Zijn voeten. In het begin was dat even wennen. Maar nu, met nog maar een week te gaan, vind ik het jammer dat het alweer bijna voorbij is. Mede door deze maand van minder rennen, meer thuis zijn, had ik veel meer tijd om in gesprek te zijn met God. Het is een tijd van samen nagenieten, evalueren en ook me opmaken voor het nieuwe dat eraan gaat komen. Mijn hoofd borrelt van ideeën. Over sommigen zegt God heel duidelijk dat het voor later is, sommigen zullen ook al vrijwel direct in het nieuwe jaar geboren gaan worden. 

In 2025 ga ik me in elk geval vol enthousiasme inzetten in een superleuke functie waarvan ik in eerste instantie had bedacht dat ik het daar veel te druk voor zou hebben. Maar gelukkig dacht God daar anders over. 

Een tijdje geleden kreeg ik een vacature onder ogen waar ik direct enthousiast van werd. De meeste vaardigheden die gevraagd werden, pasten in mijn straatje. Maar vanuit het natuurlijke beredeneerd leek het me niet handig om die functie te gaan doen, want het zou veel van mijn tijd vragen. Tijd die ik voor mijn gevoel niet beschikbaar heb. Ik verwacht niet dat in de toekomst ons werk hier in Heerde minder tijd zal gaan kosten. Integendeel. De nieuwe plannen zullen alleen maar meer tijd van mij vragen, wat ik helemaal oké vind! In het geval van deze superleuke functie had ik hier niet eens met God overlegd maar voor mezelf al besloten dat deze niet voor mij was. Het ging om de vacature Bijbelschool coördinator van de School of the Supernatural van Faith Movement (FM). 

Eerder dit jaar kondigde Faith Movement de start van hun parttime Bijbelschool School of the Supernatural aan. Dat klinkt natuurlijk sowieso al goed. De onderwerpen die voorbij komen klinken ook nog eens hartstikke goed. Onderwijs vanuit de Bijbel over onderwerpen waar in veel kerken niet zo veel over geleerd wordt. Ook zal er veel activatie plaatsvinden, dus het geleerde ook gelijk doen. Omdat wij betrokken zijn bij FM kreeg ik al vroeg de vacature voor Bijbelschool Coördinator onder ogen. Hoe leuk me dit dus ook leek, ik besloot direct dat dit niet handig was, omdat ons werk hier in Heerde zich alleen maar zou gaan uitbreiden. Ik dacht er geen tijd voor te gaan hebben. 

Tot Rombout na een wandeling met God, vertelde dat hij de Bijbelschool van FM wil gaan volgen. Direct zei ik vol enthousiasme ‘oh dan doe ik mee!’ Direct daarna hoorde ik ook Gods stem in mijn hoofd: ‘Die school is niet voor jou, de vacature is voor jou!’ Oh?? Opnieuw riep ik er direct een dikke ‘maar’ achteraan. Want waar haal ik de tijd dan vandaan? Gaat me dat wel lukken naast het werk dat we hier in Heerde mogen gaan doen? Terwijl ik dit bedacht, slaakte ik ook direct een zucht in mezelf. Vraagt God eens iets niet buiten mijn comfort zone, sputter ik toch weer tegen…

Ik ben vrijwel direct in de gebedskamer in alle rust met God hierover in gesprek gegaan. Heb ondertussen ook Arnoud van FM een appje gestuurd met de vraag of er al reacties op de vacature waren. Hij beschouwde dit  als een ‘open sollicitatie’, haha. 

De volgende dag toch gesolliciteerd én aangenomen. Tijdens het gesprek vertelde Arnoud ook dat hij mij in de geest al voor alle studenten had zien staan om de mededelingen te doen of iets dergelijks. Hij wist dus al dat God die functie voor mij had geschreven. Heerlijk hoe God werkt, want dit was voor mij een fijne bevestiging. 

Het mooie aan dit soort processen vind ik Gods liefde voor mij die ik hier doorheen ervaar. Ik wist al dat God mij door en door kent. Hij heeft mij gemaakt dus weet Hij wat ik leuk vind, Hij weet hoe ik van organiseren en regelen hou. Hoe tof ik het vind om te zorgen dat de dingen soepel verlopen en hoe fijn ik het vind om anderen te helpen en te kunnen dienen op een plek waarvan ik weet dat het tot eer en opbouw van Gods koninkrijk is. Het leven als discipel van Jezus is avontuurlijk. Tegelijk betekent dat niet dat er alleen maar dingen buiten de comfortzone gevraagd worden. Het betekent niet dat alle dingen die je mag doen altijd alleen maar ongemakkelijk zijn.

Het bewijst voor mij ook weer dat het altijd goed en belangrijk is om te blijven overleggen met de Heer, wat Zijn plan voor mij is. Ook als ik er al een mening over heb is het goed om dit met de Heer te bespreken. 

God is goed, altijd. Hij zorgt ervoor dat we niet moe of uitgeput raken. Dat vraagt van ons wel een diepe intimiteit met Hem. Zodat we Zijn stem herkennen, op elk moment. Anders bestaat de kans dat we zomaar iets leuks zouden missen!

Naar aanleiding van de blog ‘Get trained’ heb ik veel reacties gehad met de vraag ‘hoe dan’? En hoewel ik aan het einde van die blog enkele suggesties heb gedaan waarin jij je kan oefenen, begrijp ik het ook echt dat dit nog wat vaag is. 

Toen ik God de vraag stelde wat Hij belangrijk vindt in hoe we ons trainen, zei Hij ‘Wees in Mijn Woord’. Nou, dat klinkt als nog te doen toch? Veel christenen met mij zullen erkennen dat de Bijbel belangrijk is. Maar God sprak verder. Hij stelde de vraag of wij christenen nog wel onder het gezag van Zijn Woord willen staan. ‘Mijn Woord is geen mooie levensgids met aanbevelingen. Mijn Woord is dé waarheid. Mag Mijn Woord weer jullie leiding zijn? Mogen de woorden die in de Bijbel staan weer de kracht van het tweesnijdend zwaard hebben?’

Ik geloof dat dit vragen zijn die we ter harte moeten nemen. Voordat we de Bijbel openen en de woorden lezen, moeten we onszelf de vraag stellen hoe we de Bijbel zien. Is het werkelijk Gods betrouwbare en onfeilbare woord? De Bijbel zelf zegt dat hij door God is ingegeven (2 Tim 3:16-17). Aangezien God Zelf onfeilbaar is, zou Zijn Woord dat dan dus ook zijn, maar belijden wij dit zelf ook echt. Want als je dit belijdt, dan heeft dat nogal impact op hoe je de bijbel leest en hoe jouw leven verloopt. 

Zelf heb ik zo’n tien jaar geleden de worsteling doorgemaakt in het erkennen dat de Bijbel, de hele Bijbel Gods betrouwbare en onfeilbare Woord is. Ik wilde het zo graag eerst met mijn verstand begrijpen. Ik wilde de logica ervan snappen, ik wilde eerst vrede voelen. Op basis van al deze dingen wilde ik mijn keuze maken om voor de hele Bijbel als Gods Woord te gaan. Maar ikzelf kreeg het niet voor elkaar. Ondertussen wist ik dat ik een keuze moest maken. Veel dingen uit de Bijbel zijn met mijn menselijke verstand niet te bevatten. Ik besefte dat wanneer ik ervoor koos bepaalde stukken uit de Bijbel niet voor waar aan te nemen, de Bijbel zijn kracht zou verliezen. Dan had wat mij betreft het bestuderen van de Bijbel weinig zin. Waarom zou ik tijd besteden aan iets wat mij geen zekerheid zou geven?

Op een avond realiseerde ik me ineens dat de keuze aan mij was. Ik kon ervoor kiezen om voor de betrouwbaarheid van de Bijbel als Gods Woord te gaan. Daarmee zou ik vertrouwen op Gods woorden. En niet op mijn eigen wijsheid en inzicht. Precies wat er in Spreuken 3:5 staat. Dat was het moment dat ik mijn eigen struggles hierin kon loslaten en er toen voor koos om voor de volledige betrouwbaarheid van de Bijbel als Gods waarheid te gaan. Toen kwam de vrede en rust waar ik naar verlangde. 

Terwijl God mij vorige week de vraag stelde of wij wel onder het gezag van Zijn woord willen staan, ervoer ik ook Gods verlangen hiernaar. Hij nodigt ons uit om Hem te vertrouwen, om Zijn Woord te vertrouwen omdat we mogen weten dat Hij het beste met ons voorheeft. De leefregels die we uit Zijn Woord kunnen halen zijn er niet om ons te pesten, of om ons het leven moeilijker te maken. Zijn leefregels zijn er om ons te beschermen tegen de invloeden van de vijand. Ze zijn er om ons sterker te maken in ons geloof, zodat we zullen standhouden en de vijand zullen weerstaan zodat deze zal wegvluchten (Jakobus 4:7).

Wanneer je de keuze hebt gemaakt om het gezag van de Bijbel als Gods onfeilbare Woord te erkennen, lees en luister dan je Bijbel, zo veel als je kunt. Ook dit is een keuze. Gods Woord is in het geestelijke je voedsel van elke dag. Ik zie veel christenen om me heen die zichzelf in geestelijke opzicht uithongeren. Ze nemen genoegen met een snelle hap. Een overdenking over Gods Woord, of een korte podcast tussendoor met een filosofische boodschap. Ik zeg niet dat het verkeerd is. Maar wel dat het niet genoeg is. Je kan niet leven van af en toe een stukje witbrood. Je hebt het vaste hemelse manna nodig. Wat je hele wezen versterkt. Het is niet voor niets dat God in de Bijbel de mens zo vaak aanmoedigt om Zijn Woord continu te overdenken, te murmelen, te mediteren en te memoriseren. Met name in het oude testament kunnen we hier veel over lezen. Nu de Heilige Geest is uitgestort en in ons woont is het ons nog eens extra makkelijk gemaakt. De Heilige Geest onderwijst en helpt ons herinneren wat God zegt en gezegd heeft (Johannes 14:23-26). Hij voorziet ons van wijsheid en inzicht. Beseffen we dat wel en gebruiken we Zijn Geest ook? Het klinkt misschien wat plat, maar we mogen gewoon Gods Geest gebruiken. Net als dat ik een beroep doe op de kracht van mijn volwassen zoons om voor mij een pot groente open te draaien of een zware pan van de kookplaat naar de tafel te tillen, zo mag ik gebruik maken van de wijsheid en het inzicht van de Heilige Geest om mij de Bijbel te doen begrijpen. Laat je Bijbel lezen dan ook altijd gepaard gaan met de bede om wijsheid en inzicht. Open je hart voor dat wat God door Zijn woord tegen jou wil zeggen. Ook al lees je het vers al voor de zoveelste keer, je ogen kunnen zomaar ineens opengaan voor een diepere betekenis. God spreekt door Zijn Woord tot jou persoonlijk. Hij wil jou persoonlijk aanspreken en je laten zien welke weg je mag gaan. Wanneer jij en ik hetzelfde bijbelgedeelte lezen, zal Hij jou andere dingen laten zien dan mij. Maar altijd zal het tot opbouw van ons geloof en onze relatie met Hem zijn. Zo is God. 

Ik ben ervan overtuigd dat de tijden veranderen. Wij kunnen niet veel langer meer vertrouwen op andermans geloof. Op andermans openbaringen. God zal weliswaar blijven spreken door Zijn profeten, ook nu nog. God zal visie blijven delen aan Zijn apostelen. Maar het blijft onze eigen verantwoordelijkheid om dit alles te toetsen aan Zijn Woord. Daarvoor zullen we de Bijbel moeten kennen en dus moeten bestuderen. Gods eigen Woord zou altijd leidend moeten zijn in ons eigen leven. Het is onze eigen verantwoordelijkheid om te weten welke stappen we moeten nemen. Wat onze waarden en normen zijn en welke standpunten we mogen innemen. Ook als de wereld het tegendeel beweert. Wat vaak zo is. Maar, ook al zijn wij wel in de wereld, we zijn niet van deze wereld. Door gevoed te worden met Gods woord zullen we stevig geworteld zijn in Gods waarheid. Zo zijn we beschermd tegen de invloeden van de vijand en zullen we standhouden in welke geestelijke strijd we ons ook (gaan) bevinden. 

Afgelopen zaterdag mocht ik op een aanbiddings-event van His Voice Music, een profetische bediening binnen de aanbidding, dienen. Het was een dag waarbij aanbiddingsleiders en -teams en -schrijvers getraind en toegerust werden in hun rol als aanbidder en schrijver. 

Mij was gevraagd om als profetische wachter betrokken te zijn bij dit event. Dit betekende dat ik ook vooraf al regelmatig de tijd heb genomen om in de geest te luisteren en te kijken naar wat God met dit event wil. Ik hou hiervan. Ik hou ervan om in Gods aanwezigheid te zijn en met Hem te kijken en te ontdekken wat Hij van plan is. Hoe Hij gaat bewegen en sowieso al aan het bewegen is. Ik hou ervan om me te richten op de Heer en van Hem te horen wat Hij belangrijk vindt. 

Daarnaast houdt het profetische wachterschap ook in dat ik alert mag zijn op de geestelijke aanvallen die de vijand uitoefent. Zeker daar waar mensen in hun bediening getraind en toegerust worden, kun je verwachten dat de vijand zich ook zal gaan roeren. We moeten daar alert op zijn, zonder ons in een hoekje te laten drukken dat we dit soort events dan maar niet meer gaan organiseren. Integendeel. Daar waar we flinke tegenstand ervaren moeten we juist de hakken in het zand zetten en doorgaan met ons werk. Vaak is tegenstand juist een teken dat we met de goede dingen voor het koninkrijk bezig zijn. Want waarom zou de vijand ons tegen willen werken als ons werk geen impact zou hebben, what’s the use?!

Dus, afgelopen weken heb ik regelmatig tijd genomen om in alle rust bij de Heer te zitten en te vragen wat Hij met dit event wil. Hoe gaat dit event van betekenis zijn voor Gods koninkrijk? Hoe zal dit event tot zegen zijn voor hen die gaan komen. Terwijl ik die tijd nam, werd me al snel duidelijk dat het niet zozeer om dit ene event gaat, maar dat de aandacht mag gaan naar aanbidding an sich. Hoe zit het met de aanbidding in het algemeen in Nederland? Hoe denken wij christenen over aanbidding en hoe gaan we hiermee om in de kerken en op evenementen? 

God liet me afgelopen weken zien hoe Hij het ziet. Én Hij liet me zien hoe Hij het wíl hebben. Beide waren confronterend en tegelijk liefdevol. 

In de bijbel neemt lofprijzing en aanbidding een belangrijke plek in. God groot maken is belangrijk, zelfs noodzakelijk. Wij mensen zijn gemaakt tot eer van God. Wij zijn geschapen om God te aanbidden. God groot maken zet Gods kracht vrij. We lezen in de bijbel verschillende keren wat gejuich en gezang tot eer van God teweegbrengt. Lees maar over de inname van Jericho (Jozua 6). Ook koning Josafat behaalde de overwinning door zangers en mensen voor de Heer aan te stellen die ‘de heilige Majesteit prijzen zouden, terwijl zij voor de gewapende mannen uittrokken en zongen: Loof de HEERE, want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig! Juist op de tijd dat zij met gejuich en lofzang begonnen, legde de HEERE hinderlagen tegen de Ammonieten, Moab en de bewoners van het Seïrgebergte die op Juda waren afgekomen, en zij werden verslagen’. Lees het hele verhaal maar in 2 Kronieken 20.
Ook Paulus en Silas zongen lofliederen in de gevangenis waardoor er een enorme kracht vrij kwam met als gevolg dat de gevangenisbewaarder en zijn gezin zich bekeerden tot God (Handelingen 16).

Door me op al deze gebeurtenissen te wijzen liet God me de kracht van aanbidding zien. De kracht die wij vergeten zijn en onderschatten. Het event van afgelopen zaterdag heette ‘The sound of the Levites’. De Levieten gingen het volk voor in muziek en gezang, in lofprijzing. Met die lofprijzing brachten ze het volk bij God, in Gods aanwezigheid. God loven en prijzen brengt je bij God, dicht bij Hem. Er ontstaat vrijheid om de kracht van Zijn aanwezigheid te ervaren. Maar, dit lukt niet op de manier waarop de aanbidding tegenwoordig in veel kerken plaatsvindt. 

Ik hoorde de Heer spreken over de Levieten: ‘Het was altijd al de taak van de Levieten om hierin voorop te gaan. Om het volk te leiden in lofprijzing tot eer van Mijn naam. Die taak is niet veranderd, die zalving is niet minder groot of minder krachtig geworden. De Levieten zijn nog steeds onderdeel van Mijn volk. Hun taak is nog steeds om voorop te gaan en Mijn volk in aanbidding bij Mij te brengen’. 

Door het offer van Jezus zijn wij als heidenen nu ook ingelijfd bij het volk van God. De stammenverdeling zoals in het Oude Testament is er niet meer. Dus je hoeft geen Leviet te zijn om te aanbidden. Toch zijn er nog steeds mensen die een speciale roep en bediening op hun leven hebben om anderen in aanbidding mee te nemen naar het hart van God. Zij die voorgaan in de lofprijzing en muziek om God groot te maken. Zij, die ons ‘gewone’ mensen door lofprijzing in de aanbidding dicht bij Gods hart brengen. God liet me afgelopen week zien dat aanbidding op de bijbelse, op de goddelijke manier, in geest en waarheid door de jaren heen geroofd is. De aandacht in de kerken richtte zich steeds meer naar wat de mensen wilden zien en ervaren. De aanbidding werd een gelikte show. Mooi op elkaar aansluitende liederen, zodat je in de juiste ‘sfeer’ kwam. We hebben voorrang gegeven aan wat we dachten dat de mensen wilden, waar de mens behoefte aan had. Maar zijn daarbij vergeten wat God wil. 

God sprak en zei: ‘Ik wil de plek van lofprijzing herstellen. Omdat Ik weet wat goed voor jullie is. Jullie offers wil Ik niet, Ik wil jullie hart. Ik zit niet te wachten op een mooie show, hier in de hemel heb Ik voortdurend een mooie show van engelen die Mij aanbidden. Ik wil dat jullie je op Mij richten, bij Mij zijn, alle aandacht voor Mij. Want dat geeft leven, daarmee zegen jij jezelf met meer kracht, meer zalving, meer van Mij. Dat is wat Ik wil voor Mijn kinderen’. 

Dit raakte me zo, God zegt dit niet omdat Hij er minder van wordt dat wij Hem niet meer in geest en waarheid aanbidden. God zegt dit vanuit Zijn liefde voor ons. Hij weet dat wij het nodig hebben. Wanneer we Hem weer op de heilige, goddelijke manier aanbidden, dan zullen genezingen, bevrijdingen al plaatsvinden tijdens de aanbidding. Dan hebben we geen ministry en bevrijdingsteams meer nodig. Dan daalt Gods kracht automatisch tijdens de aanbidding neer op de plek waar we zijn. 

Ik geloof dat het tijd is dat we weer luisteren naar wat de Geest zegt over aanbidding, over welke liederen, over hoe we God groot mogen maken. Durven we onze vrees voor wat de mensen ervan vinden los te laten zodat we ons kunnen richten op God en vanuit ontzag Hem groot gaan maken. Durven we God weer de volledige regie te geven en Hem te volgen. Mee te bewegen met wat de Geest ons wil laten doen. Omdat we er simpelweg op vertrouwen dat Hij het beter weet?!

Terwijl ik mijn ogen sluit stel ik me de tempel voor. Ik hoor de Levieten vanaf de trappen bij de ingang van de tempel luid muziek maken en God loven. Ik hoor tamboerijnen en cimbalen. Ik hoor de sjofars de strijd én de overwinning aankondigen. Ik zie dat we de tempel al dansend binnen gaan. Dat plein op. Gewoon om God te ontmoeten en groot te maken! Weg met alle kaders en kijkende ogen die er wat van vinden. Alleen maar ons oog en hart op God gericht! Zodat Hij ons kan zegenen met Zijn kracht en nabijheid. Dat is de plek waar we compleet zijn, precies zoals Hij ons geschapen heeft.