70. Stap uit de rotsspleet en focus je op Mij

Opnieuw schrijf ik over de verzen uit Hooglied 2 die ik ook al in blog 68 noemde. Duifje van me, kom uit je rotsspleet! Kom uit je schuilplaats in de rots! Laat me je zien, laat mij je stem horen. Want jouw stem klinkt mij als muziek in de oren. En je bent zo mooi! (Hooglied 2: 14, BasisBijbel).

Maar nu met een andere focus. Dat is één van de mooie dingen van de Bijbel. Gods woorden kunnen meerdere en vernieuwende betekenissen hebben. Een tekst die je al jarenlang kent en met je meegaat kan zomaar ineens een totaal andere openbaring geven. Dit betekent niet automatisch dat je vorige gedachte hierover verkeerd was. God laat ons de dingen zien, precies op het goede moment. 

Ik geloof nog steeds dat God me de vorige blog liet schrijven en dat het Zijn oproep was aan een ‘bepaalde doelgroep’ om (meer) in het licht te stappen. Het licht wat Hij al laat schijnen voor hen. Ik geloof ook dat ik deze blog mag schrijven voor een andere ‘bepaalde doelgroep’. Met deze blog deel ik eigenlijk mijn eigen struggle, omdat ook ik vaak zat tot deze ‘bepaalde doelgroep’ hoor. 

Stel je hebt besloten om uit die rotsspleet te komen, je hebt de stap gezet. Je staat dus in dat licht, maar wat nu? Ik wil je allereerst eren voor het feit dat je gehoor hebt gegeven aan Gods oproep om uit het verborgene te komen. Dit geeft aan dat je ernaar verlangt om Gods wil te doen. Ook als jij er nog niks van snapt. Ook als het buiten je comfortzone is. Gods koninkrijk heeft mensen zoals jij en ik nodig. En God weet dat, Hij weet precies waar, hoe en wanneer Hij ons het beste in kan zetten. 

Maar… als je bent uitgestapt en je staat in dat licht, wat dan? 

Eerlijk gezegd vind ik het licht best fel. En terwijl ik hier zo sta, vind ik dat wat daarbuiten is vrij donker. Ik zie de dingen niet zo duidelijk om mij heen. Ik zie nog niet zo duidelijk voor me wat ik mag doen, hoe ik van betekenis kan zijn hier in dit licht. 

Begrijp me goed, dit betekent niet dat ik denk dat ik niet betekenisvol kan zijn of al ben. Iedereen is op zijn/haar eigen manier van betekenis.

Maar terwijl ik daar zo sta in die lichtbundel, vraag ik God ‘wat nu? Ik voel me zo onbekwaam, waarom ik, waarom wilt U dat ík hier sta?’ En opnieuw hoor ik de woorden uit Hooglied 2. Maar deze keer ligt de nadruk op het feit dat Gód mij wil zien. Híj wil mijn stem horen. Op dat moment ervaar ik de uitnodiging van God om gewoon bij Hém te zijn. God nodigt mij uit. Zonder veroordeling, zonder een voorwaarde. Gewoon omdat Hij mij kent, Hij alles van mij weet en Hij ernaar verlangt om met mij samen te zijn. Hij verlangt ernaar om mij te zegenen met Zijn aanwezigheid. Hij weet dat het tot zegen voor mij zal zijn om met Hem samen te zijn.

Ik zie veel mensen om mij heen prachtige dingen in Gods Koninkrijk doen. Er wordt gezaaid en er wordt geoogst. Maar… hoe weet ik of ik kan gaan zaaien of oogsten, wat mag wanneer én wat is de beste manier? Om dit te weten heb ik het nodig om dicht bij God te leven. Ik verlang ernaar om gehoor te geven aan Gods verlangens voor mijn leven. Maar waar kom ik het beste tot mijn recht en hoe deel ik dat met de wereld om mij heen?

Het grote gevaar voor elke christen is denk ik om mee te gaan in de cultuur van deze wereld. Dit willen we niet en we waarschuwen elkaar hiervoor. Op sommige vlakken is het gemakkelijk aan te wijzen. We kunnen beter niet die films of series kijken, we kunnen beter niet die boeken lezen of die plekken bezoeken. Maar bepaalde wereldse denkstructuren zijn ook onze christelijke denkwereld binnengekomen. Vaak ben ik me er niet eens van bewust en is het op een geniepige manier binnengesijpeld. Het heeft grond gevonden om te wortelen en zo een plek veroverd in mijn denken. 

Afgelopen zondag was ik hierover in gesprek met mensen in mijn huisgemeente. Na het centrale gedeelte hebben we de mooie gewoonte om in kleine groepjes uiteen te gaan en door te praten over het thema van die ochtend. We hadden het erover wat ons in de weg stond om ons meer bezig te houden met God en met Zijn Woord. Controle, mensenvrees, please-gedrag en resultaatgerichtheid kwamen naar boven. Typisch gedragingen die voortkomen uit de wereld waarin wij leven. 

Mijn eigen grote valkuil is mensenvrees, angst voor wat mensen van mij vinden, over mij zeggen. De vraag of anderen op basis van wat ik zeg of schrijf gaan bepalen hoe ze naar me kijken. Er zijn periodes dat ik die angst laat bepalen wat ik zeg of schrijf. Of beter gezegd, wat ik niet zeg of toch maar niet schrijf. Ik heb ontdekt dat dit ook vaak gepaard gaat met mezelf verschuilen in de rotsspleet. Denken dat ik veilig ben voor de blikken van de wereld, terwijl het eigenlijk schijnveiligheid is. Het is een soort vicieuze cirkel. Mijn mensenvrees krijgt de overhand waardoor ik stop met schrijven, stop met praten en me schuil hou in mijn eigen veilige bubbel.

Precies wat de vijand wil. 

Maar juist het tegenovergestelde van wat God voor mij wil.

Hij verlangt ernaar mij te zien. Hij verlangt ernaar om mij in Zijn licht te zetten omdat Hij ernaar verlangt dat ik mij in alle vrijheid durf te bewegen. Hij kijkt vol verwachting naar mij uit. Hij heeft mij met een doel geschapen en Hij is verlangend om mij te zien schijnen en schitteren terwijl ik in Zijn plan wandel en leef. 

Om zo te kunnen leven zal ik toch eerst uit die rotsspleet tevoorschijn moeten komen. God roept mij om in Zijn aanwezigheid te zijn. In Zijn aanwezigheid zal ik ook vervuld raken van Zijn aanwezigheid. Wanneer ik bij Hem ben, kan Hij Zijn hart met de mijne verbinden. Wanneer ik op Hem gericht ben kan Hij mijn gedachten met Zijn waarheid vullen. Wanneer ik bij Hem ben kan Hij mij overladen met Zijn vrede en vreugde. Wanneer ik besluit in Zijn aanwezigheid te zijn kan Hij Zijn licht laten schijnen op verkeerde denkpatronen. Hij laat mij in Zijn wijsheid zien waar ik mij van mag afkeren en laat mij nieuwe, betere manieren zien. Hij weet wat goed is voor mij. Hij weet dat ik het beste van Hem kan ontvangen wanneer ik uit de rotsspleet stap en me in Zijn aanwezigheid begeef. 

God kent mijn hart, Hij weet wat mijn angsten en mijn valkuilen zijn. Eind vorig jaar nodigde Hij mij al uit om me op Hem te focussen. Het was een uitnodiging die op verschillende manieren tot mij kwam. Met het oog op de dingen die ik dit jaar zal gaan ondernemen, begrijp ik goed waarom God mijn aandacht hierop gevestigd heeft. Het is belangrijk om continu mijn oog op Hem gericht te houden. Wanneer ik om me heen kijk laat ik me zo vaak en zo makkelijk afleiden. Dat is de manier waarop ik, vaak zonder me er echt bewust van te zijn in oude valkuilen stap. Zonder Zijn liefde, Zijn visie, Zijn waarheid én Zijn leiding bestaat het gevaar om weer in die vicieuze cirkel te belanden van angst en verstoppen. 

Dus, ik kies ervoor om gehoor te geven aan Gods verlangen om tijd met Hem door te brengen. Ik geloof dat ik in Zijn aanwezigheid, in Zijn licht het beste tot mijn recht kom. 

Ik stap uit die rotsspleet en focus me op Hem. Doe je mee?!

69. Een brief voor jou

Lief mensenkind, 

Jij bent van Mij, Ik heb jou bij je naam geroepen, Ik heb jou bestemd voor deze tijd.

Al voor de grondlegging van deze wereld was jij Mijn uitverkorene. 

Ik heb jou gemaakt om Mijn kind te zijn.

Ik liet Mijn Zoon los om jou te kunnen omarmen. 

Deze waarheid is voor jou. 

Blijf je hoop op Mij vestigen, blijf je focus op Mij gericht houden. 

Kijk niet rechts, kijk niet naar links of ergens anders om je heen. 

Kijk omhoog en weet dat Ik God ben. De Eeuwige, de grote IK BEN. 

Mijn oog rust op jou.

Laat je niet meenemen in de leugens van deze wereld. Jij hoeft niet de strijd aan te gaan om te vechten voor de beste plek. Ik heb jou al de beste plek gegeven. 

Jij hoeft er niet zelf voor te zorgen om te krijgen dat waar je recht op hebt. Alles wat van Mij is, is van jou. Daar heb jij recht op. Dat heb je al.

Ik zal voor jou herstellen wat de vijand kapot heeft gemaakt.

Ik zal teruggeven wat de vijand van jou heeft afgepakt. 

Elk wapentuig dat de vijand tegen jou probeert op te richten zal geen enkel resultaat hebben. 

Elke leugen die de vijand verzint zul je herkennen en weerleggen. 

Dit zal je kunnen doen omdat jij Mijn kind, Mijn erfgenaam bent. Mij Geest is in jou en Hij is het bewijs dat jij bij Mij hoort. 

Ik heb jou niet als slachtoffer gemaakt. Ik heb jou geschapen als overwinnaar. Jij bent gemaakt voor deze tijd. Jij past precies hier en nu in Mijn plan. 

Heb geloof in Mij, Ik heb geloof in jou.

Jij bent Mijn geliefde kind in wie Ik vreugde vind. 

God, jouw hemelse Vader

68. Kom uit de rotsspleet, stap in het licht.

Afgelopen tijd heeft God mij meerdere keren en op verschillende manieren bij deze titel bepaald. Vandaag ervaar ik heel sterk dat ik deze boodschap, deze oproep van God via mijn blog mag delen. Ik heb geen idee wie dit wanneer leest. Ik vertrouw gewoon maar op Gods manier van werken en weet zeker dát er mensen zullen zijn voor wie deze blog een bevestiging zal zijn. 

Eind oktober sprak God via het volgende beeld tot mij. Ik was in een grote donkere zaal en er was een soort podium. Ik zag verder niemand, maar ineens kwam er een licht vanuit de lucht en op het podium verscheen een lichtbundel. Zo ontstonden er meerdere lichtbundels die van boven naar beneden schenen. Nog steeds zag ik verder niemand. En ik vroeg God, wat moet dit voorstellen? Terwijl ik dit vroeg zag ik iemand uit het donker in zo’n lichtbundel stappen. Ik kan niet omschrijven hoe die iemand eruitzag, het was gewoon een menselijke gedaante. En zo kwamen er steeds meer mensen tevoorschijn, uit het duister die in de lichtbundels hun plek innamen. 

Ik hoorde God zeggen; ‘Ga in Mijn licht staan, wees niet langer bescheiden, jij bent kind van het Licht. Ik heb jou uit de duisternis in het Licht gezet. Pak die plek en spreek. Mijn stem, het is Mijn stem die jij hebt gekregen.’

Met dit beeld en met deze woorden heb ik al verschillende mensen mogen bemoedigen. Ik heb ze mogen bevestigen in hun positie en met wat ze aan het doen waren voor Gods koninkrijk. Wat een zegen en eer om zo Gods hart te mogen delen met anderen. 

Enkele weken geleden leek God specifieker te spreken over een bepaalde doelgroep. Hij had het over hen die zich in de rotsspleten verschuilen. Het woord rotsspleten kwam via verschillende mensen en profetische woorden naar voren. Wat mij bevestigde in wat ik dacht te horen. Het is niet een heel logisch woord om bij bepaald te worden. Ondanks mijn donkere huidje voel ik mij toch gewoon een oerhollandse ‘meid’. Rotsspleten ken ik eigenlijk niet. Zeker niet als plek om me in te verschuilen. Toch ervoer ik dat God letterlijk tegen mij zei; ‘Kom uit de rotsspleten, stap in hét licht’. Ik weet ook zeker dat Hij dit niet alleen tegen mij zegt, maar meer mensen hier persoonlijk toe aanmoedigt. Vandaar dat ik het deel op deze manier.

Die rotsspleten heb ik eens in de bijbel opgezocht. Ik kon me vaag herinneren dat God ergens zoiets zegt. Ik vermoedde dat het zou gaan om Zijn volk. Maar ik ontdekte iets mooiers. God spreekt hierover tegen Zijn bruid, tegen mij én tegen jou. 

Ik lees hierover in Hooglied 2: 14: Duifje van Me, kom uit de rotsspleet. Kom uit je schuilplaats in de rots! Laat me je zien, laat mij je stem horen. Want jouw stem klinkt mij als muziek in de oren. En je bent zo mooi! (Basisbijbel).

Dit hele bijbelboek is ten diepste een liefdesverhaal over de Bruidegom en Zijn bruid. Het is gesprek tussen God en hen die Hem volgen en dienen. Ik geloof dat sommige onder ons een bepaalde roeping van God hebben ervaren, maar zich de afgelopen tijd hebben verscholen in een rotsspleet. Misschien jaagt dat wat God van je vraagt je angst aan. Misschien voel jij je niet bekwaam genoeg, ben je bang voor reacties uit je omgeving. Of misschien heb je er gewoon geen zin in. Wat je reden ook mag zijn, ik geloof dat deze blog speciaal voor jou is. 

Niet omdat God je terecht wijst, omdat Hij teleurgesteld of misschien zelfs boos is. Integendeel. Lees maar hoe liefdevol God klinkt in het hele boek Hooglied. God is als een verliefde Bruidegom. Hij kijkt naar ons uit, vol vreugde en verlangen. Hij verlangt ernaar om onze stem te horen, om ons te zien. Dát is de reden waarom Hij jou en mij uitnodigt om uit de rotsspleten te stappen en onze plek in zo’n lichtbundel in te nemen. Hij houdt van Zijn creaties en ziet ons graag. Hij heeft ons gemaakt om van ons te genieten. Én Hij wil dat de wereld meegeniet. Wij hebben Zijn adem, wij hebben Zijn stem en wij hebben Zijn karakter ontvangen. Zodat de wereld God door ons heen zal zien. Wij mogen optreden namens Hem. 

Ik geloof dat iedereen op zijn of haar eigen wijze en ieder op zijn of haar eigen plek Gods licht laat zien. Juist jij, die zich schuil houdt. Ervaar en ontvang het geloof dat God in jou heeft. Als God Zelf jou uitnodigt om iets te doen wat jij misschien eigenlijk niet ziet zitten. Juist dan mag je weten dat God dit woord tegen jou spreekt. Juist door jouw onzekerheid heen, kan Hij Zijn zekerheid laten zien. Juist dan zal Hij alle eer kunnen ontvangen. God gelooft in jou en mij. Hij heeft er alle vertrouwen in dat wij juist datgene kunnen doen waar Hij ons toe roept. 

Ik moedig je aan om Hooglied 2, vanaf vers 10 eens goed door te lezen. En dan te lezen alsof God het tegen jou persoonlijk zegt? Besef dat jij Gods bruid bent. Laat Zijn stem jou tevoorschijn roepen. Verschuil je niet langer want de wereld heeft ook jouw licht nodig. 

Kom uit de rotsspleet, stap in het licht.

67. De bruid

Regelmatig heb ik het nodig om van God te horen hoe Hij naar mij kijkt, hoe Hij mij ziet en wat Hij over mij denkt. Regelmatig begin ik daarom mijn stille tijd met de vraag: Lieve Vader, hoe ziet U mij?

Inmiddels meer dan een jaar geleden kreeg ik op die vraag als antwoord: ‘jij bent Mijn bruid, heilig, rein en puur’. En op dat moment zag ik mijzelf in een witte jurk dansend door een veld vol bloemen. Allemaal vrolijke kleuren en ik in het wit. Daarna heeft God me regelmatig aan dat beeld herinnerd en de laatste paar weken komt dit beeld opnieuw regelmatig terug. In gesprekken, in visioenen en in liederen. Alsof God me ergens van wil overtuigen. Ik denk dat dit ook zo is. 

Toen ik jaren geleden met mijn lief trouwde had ik geen witte trouwjurk aan. Dat was een praktische beslissing, maar ik zag ook op tegen het hele witte. Ik voelde me verre van rein en puur in die periode, ten diepste was ik nog veel te veel beschadigd van alles wat ik in het verleden had meegemaakt. Daarnaast was ik ontzettend bang dat ik binnen het half uur een mega vlek op mijn witte jurk zou maken, wat zou betekenen dat ik die hele dag niks zou gaan eten ter voorkoming van die eventuele ramp. Ook vond ik het echt zonde van mijn geld. Geld wat ik op zich wel had, maar waarom veel geld uitgeven aan iets wat vervolgens jaren in de kast zou gaan hangen?

Nu, jaren later besef ik dat het ook allemaal te maken heeft gehad met het gevoel dat ik niet te veel moest opvallen. Het mocht niet om mij gaan, ik mocht niet te veel aandacht vragen of aandacht krijgen. Nog steeds merk ik dat deze gedachte regelmatig, in een veel mildere vorm, in me opkomt. En ik merk dat ik me hierdoor makkelijk laat tegenhouden om te doen wat ik in het Koninkrijk mag doen. 

Het beeld van een bruid is eigenlijk alles wat ik lange tijd niet heb gevoeld of beter gezegd niet heb durven voelen. Alsof ik, als weggelegd en afgewezen babytje, geen rechten meer had om op enig ander moment in de schijnwerpers te mogen staan. Alsof de start van je leven bepalend is voor hoe je verder door het leven mag gaan en hoe je op latere leeftijd als volwassene in het leven mag staan. Alsof gebeurtenissen en omstandigheden bepalen wie ik ben. Het heeft allemaal zeker invloed op mijn ontwikkeling gehad en op hoe ik nu in het leven sta. Maar het is een leugen dat het mijn identiteit bepaalt. 

Als ik nu zou gaan trouwen, zou ik (misschien) wel een witte jurk aandoen. Al was het alleen al omdat God me zo ziet. Maar ook omdat ik geloof dat ik niet langer als besmeurd en afgedankt door het leven hoef te gaan. 

Ik hoef niet langer om me heen of naar beneden te kijken in de hoop dat ik niet op zal vallen. God nodigt me uit om juist omhoog te kijken. Om alles van Hem te verwachten en te ontdekken dat hoe Hij mij ziet het allerbelangrijkste is. Wat Hij over mij zegt en hoe Hij mij ziet dat bepaalt mijn identiteit. Ik weet dat ik dit vaker zeg, maar ik zie het tegenovergestelde zo vaak om mij heen. Ook bij mede-gelovigen. Het calvinistisch gedachtegoed van ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’ en de min of meer valse bescheidenheid helpt deze wereld niet. 

Het is niet dat ik nu denk dat ik vanuit arrogantie mezelf meer in de spotlight moet gaan zetten. Als je me een beetje kent, dan weet je dat ik niet zo ben. Maar ik geloof wel dat ik, en met mij zoveel meer christenen, met meer zelfverzekerdheid mogen gaan staan op de plekken waar God ons positioneert. Ik ben Gods bruid, heilig, rein en puur. Vanuit die identiteit mag ik Zijn waarheid verkondigen. In mijn gezin, op het werk, op school, in de buurt en op elke andere plek waar God mij geplaatst heeft.

De eerste keer dat ik het beeld als zijnde Gods bruid kreeg, heb ik echt moeten wennen aan deze gedachte. Ik heb het me als het ware eigen moeten maken, door Gods woord hierover te lezen. God heeft me hier ook meerdere malen in bevestigd, voordat ik dit echt van harte kon pakken. Het heeft best een tijdje geduurd voordat ik mezelf kon zien zoals Hij me ziet.

Laatst sprak God hier weer over. Hij zei opnieuw dat ik Zijn bruid ben, ik ben heilig, rein en puur. Maar Hij zei ook dat ik de kerk ben. Samen met mijn broers en zussen ben ik de kerk van Christus. De kerk is Zijn bruid. God nodigt mij uit om op te staan, om namens Hem in de wereld te zijn. Hij zet mij in het licht, Zijn licht. Maar durf ik dat? Durf ik de plek, de positie te pakken die Hij mij gegeven heeft? Durf ik echt bevrijding en genezing te brengen namens Hem. Ben ik er klaar voor om Zijn kerk te zijn, om Zijn handen en Zijn voeten te zijn. Durf ik namens Hem te spreken en geloof ik dat ik Zijn woord en waarheid kan spreken? 

Eerlijk gezegd voel ik me daar nog lang niet klaar voor. Ik ben nog hard bezig om me te voelen als de bruid waar Jezus het over heeft. Ik heb nog steeds vernieuwing van denken nodig om in de beelden die God me gegeven heeft te kunnen wandelen. Ik ben nog vaak zat op zoek naar hoe mijn nieuwe kleding comfortabel zit. Ik weet dat het me perfect past, maar zo voelt het nog lang niet altijd. 

Toch zegt God me keer op keer ‘Kijk omhoog, zoek Mijn aangezicht en zoek anderen die Mijn aangezicht zoeken. Dien anderen dan dien je Mij. Wees in Mijn woord; Ík zal je toerusten. Jij bént al Mijn bruid, trek het kleed van de gerechtigheid aan en doe Mijn mantel om’.

Vorig jaar rond deze tijd ontving ik een beeld waarbij ik in een witte jurk de oorlog introk, ik was op een slagveld. Ik verzorgde de gewonden, ik bemoedigde, troostte, ik plakte pleisters op kapotte knieën van kleine kinderen en ik stopte de bloedingen van grotere wonden. Ik deed van alles terwijl de grond onder mij één grote bloederige modderpoel was. Hierdoor raakte mijn witte jurk natuurlijk besmeurd. En ik merkte dat ik moe werd, ik was zo hard aan het werk. Toen ik mij tegenover God beklaagde dat ik zo moe was en dat mijn witte jurk zo vies was geworden, opende God mijn ogen. Hij zei ‘kijk eens om je heen.’  Ik keek en zag andere mensen in witte besmeurde kleding. Ook zij liepen over het slagveld en zorgden voor de gewonden. Ook zij deden wat ik deed. Maar zij deden nog meer. Ik zag hen telkens naar de kant van het slagveld lopen. Toen ik daarheen liep zag ik een rivier. Mensen met besmeurde witte kleding stapten de rivier in en kwamen even later weer met schone witte kleding eruit. 

God sprak en zei; ‘laat Mij je bron zijn, vertrouw Mij, Ik ben jouw kracht en jouw sterkte. Laat Mij je elke keer opnieuw verfrissen en van nieuwe energie voorzien. Ga, vanuit Mij. Wees Mijn handen, wees Mijn stem. Dit kan je doen want jij bent in Mij en Ik ben in jou. Altijd’.

Ik geloof dat wij, als bruid van Jezus de wereld in mogen trekken om Gods eigen heling, Zijn liefde en kracht uit te delen aan ieder die dit nodig heeft. Dit kunnen we, omdat God ons zo bedoeld heeft. In mijn eentje en op eigen kracht gaat me dat niet lukken. Maar vanuit God en samen met Zijn kinderen kunnen we als een leger optreden. Ieder heeft hierin een eigen taak, een eigen door God gegeven positie. Maar voor ons allen geldt dat we Gods liefde en licht mogen verspreiden in deze wereld. 

Laten we samen in Zijn licht staan en zo samen, zij aan zij een leger vormen dat bouwt aan Gods koninkrijk. 

66. Open je ogen

Eerder deze week hadden we een gesprek met één van onze jongvolwassen kinderen. Hij had die dag gewerkt in Groningen en zag op een gegeven moment een straat met allemaal roze huizen. Dat wilde hij wel van dichterbij zien en samen met zijn collega liep hij daar doorheen, waardoor hij ontdekte dat zij door een straat liep waar prostitutie aangeboden werd. Hier was hij nog nooit echt mee in aanraking geweest en het heeft hem echt geraakt. ‘In een film of game zie je er weleens wat van, maar dit was echt’. Dit zijn echte mensen. Hoe komen ze hiertoe, willen ze dit echt? Wat gaat er in het hoofd om als je achter zo’n raam zit? 

Ik zal eerlijk zeggen dat dit prachtige kind van mij van nature wat naïef is. Veel dingen van de wereld krijgt hij niet mee. Daar heb ik als ouder ook zeker aan meegewerkt door mijn kinderen zo lang mogelijk te beschermen tegen het kwaad. Tegelijk is hij naast naïef ook erg bewogen en gevoelig. Drie prachtige eigenschappen, maar op dit soort momenten ook best lastig. We hebben doorgepraat over hoe je soms in situaties kan komen zonder er bewust voor te kiezen. We hebben het gehad over het onrecht en duister dat juist op deze plekken zo veelvuldig plaatsvindt. We hebben het ook gehad over hoeveel onrecht er ook plaatsvindt op plekken waar we het niet (willen) verwachten, bijvoorbeeld in christelijke gezinnen. We hadden echt een mooi en eerlijk gesprek. 

Ik ken mijn kind, dus ik weet natuurlijk hoe gevoelig hij is. Maar het raakte me deze keer enorm hoe diep hij over dingen na kan denken. Ik was ook echt blij te merken dat hij die bewogenheid ervoer. Er was geen afgestomptheid die wij als ervaren volwassenen al zo makkelijk hebben. Zelf bleef ik hierover nadenken. Afgezien van nagenieten van een mooi gesprek met mijn kind, was ik ook zelf opnieuw geraakt door al het leed en duister van deze wereld. 

In de maand oktober lijkt het altijd alsof de duisternis hoogtij viert. Veel etalages zijn versiert met dingen van Halloween. Doodskoppen, dreigende spinnen en zwart kom je deze maand bijna overal wel tegen. En ik weet dat veel mensen het wegzetten als tamelijk onschuldig. Maar er is echt niks onschuldigs aan. Het is duivelse duisternis met als hoogtepunt natuurlijk 31 oktober, het einde van de maand. Er zijn cijfers bekend dat in de maand oktober de meeste zelfmoorden van het jaar plaatsvinden. Er is meer geweld en mensen zijn somberder, negatiever en minder gelukkig. 

Het is niet dat ik je bang wil maken, wij als christenen mogen ons beschermd weten tegen het duister. Maar ik denk dat onze ogen meer open mogen gaan voor deze werkelijkheid. Ik denk dat we als christenen moeten beseffen dat het vieren van de oktobermaand op deze manier niet is zoals God het heeft bedoeld. Men heeft mij weleens verweten dat ik mijn kinderen te veel bescherming heb geboden tijdens hun opvoeding. Maar ik heb er vrij bewust voor gekozen om hen bepaalde dingen van de wereld pas te laten zien wanneer ik dacht dat ze daar geestelijk rijp voor zouden zijn. Ik ben blij dat mijn kinderen niet opgegroeid zijn met de gedachte dat prostitutie nou eenmaal iets is van de wereld en het daardoor gewoon zijn gaan vinden. Misschien had ik mijn kinderen meer en beter op sommige dingen kunnen voorbereiden, tegelijk ben ik nu dankbaar voor het mooie gesprek wat we hierdoor hadden. 

Soms denk ik weleens dat wij christenen te veel en te makkelijk denken ‘tja, zo gaat het nu eenmaal in deze wereld’. We lijken afgestompt te zijn voor het onrecht, waardoor we het onrecht eigenlijk niet meer zien omdat het al zo gewoon is. Ik zeg ‘we’ omdat ook ik daar last van heb. Ook ik vind het makkelijker om weg te kijken. Of te denken, ach wat maakt het uit wat ik doe, het onrecht gaat wel door. Toch durf ik met zekerheid te beweren dat het wél uitmaakt wat jij en ik doen. We kunnen namelijk wel degelijk wat doen. 

Allereerst open je ogen. Kijk niet langer weg, accepteer niet zomaar alles wat je ziet. 

Bid. Bid dat Gods licht op de duistere plekken gaat schijnen. Bid dat de duisternis zal oplichten door het liefdevolle licht van Jezus. Als God je een organisatie of een bepaalde doelgroep op je hart legt, bid hiervoor. Onderschat nooit de kracht van jouw gebed, want het gebed van een rechtvaardige vermag veel. 

Deel liefde en compassie uit. Misschien, wanneer we onze ogen hebben geopend, komen we in contact met mensen die slachtoffer zijn van onrecht. Zie hen dan echt en kijk hen aan met respect en zonder oordeel. We weten niet wat er achter iemands gedrag zit. Maar wat ik wel heb geleerd is dat er altijd redenen zijn én dat de meeste redenen te maken hebben met onrecht of beschadiging die men zelf heeft moeten ondergaan. Ook op deze manier kunnen wij ervoor zorgen dat het licht overwint. Wij zijn, doordat Jezus in ons woont, licht van de wereld. Laat ons, door liefde te delen en recht te doen, dat licht fel schijnen op duistere plekken. Daar waar duisternis overheerst kunnen wij, soms maar een glimpje, van licht en hoop laten zien. Hoe klein ook, weet dat het ertoe doet! 

Want, het licht overwint, altijd!

65. DNA kit (4)

Vorige week kreeg ik de uitslag van mijn DNA-onderzoek. Dat was verrassend en tegelijk een grote opluchting.

Er is geen directe match gevonden. Geen biologische ouders in Indonesië of biologische broers of zussen die ook geadopteerd zijn en in Nederland terecht zijn gekomen. Achteraf durf ik te bekennen dat ik over die broers of zussen nog best wat bezorgd was. De dichtstbijzijnde match is een zoon van een achterneef in de derde graad. We delen slechts 0,9% DNA. Hij woont in Indonesië. Al met al een grote opluchting, want ik hoef nu dus geen nieuwe familieleden te ontmoeten. 

Dé grote verrassing is dat ik, in tegenstelling tot wat mijn adoptiepapieren me vertellen, geen half-bloed ben. Ik heb zelfs geen enkel Nederlands bloed in mij. 

Mijn geschatte etniciteit is op basis van mijn DNA toch voor het grootste gedeelte Aziatisch. Mijn hele leven heb ik gedacht half Nederlands, half Indonesisch te zijn. Ergens maakt het natuurlijk weinig uit. De moeilijkheid voor mij zit hem in dat mijn adoptiepapieren dus echt niet betrouwbaar zijn. De grote vraag komt dan bij mij omhoog, als dit niet waar is, wat is er dan waar van alle andere gegevens? Moet ik dat gaan uitzoeken? Was ik wel bont en blauw toen ik gevonden werd? Ben ik überhaupt wel jarig op de dag dat ik het nu vier. Ik merkte dat ik, door me te richten op al dit soort vragen, me ergens toch onzeker en verdrietig begon te voelen. 

Tot God Zelf me herinnerde aan wie ik ten diepste ben; Zijn innig geliefde dochter. Uitgekozen en bedacht al voor de grondlegging van deze wereld. Het maakt ten diepste niks uit voor mijn identiteit of mijn biologische vader Nederlands was. Ook maakt het voor mijn identiteit niks uit dat mijn DNA zegt dat ik vooral Aziatisch bloed heb. 

Overigens schijnt er ook een heel klein beetje Schots DNA in mijn lichaam te zitten. Wat in ons gezin de nodige hilariteit opleverde door ons voor te stellen dat iedereen in een kilt zou gaan rondlopen!

Het was bijzonder om weer te ontdekken hoe snel en makkelijk ik me weer richtte op de dingen die ik om me heen zie en merk. In dit specifieke geval op de testuitslagen en wat ik eerder had gelezen in de adoptiepapieren. Ook ik kan in de verleiding komen om mijn situatie te laten bepalen door hoe ik mezelf zie of wie ik denk te zijn. 

Feit is, dat ongeacht mijn bloed, mijn huidskleur en wat ik allemaal al meegemaakt heb, dit niet mijn identiteit bepaalt. 

Ik focus me op boven, voor mij altijd de beste focus. Ik richt me op mijn hemelse Vader en vraag Hem opnieuw hoe Hij naar mij kijkt. Voor mij is dat het belangrijkste en daarmee laat ik Hem mijn identiteit bepalen. Hij kijkt mij aan en zegt liefdevol: ‘Jij bent Mijn innig geliefde dochter van wie Ik zielsveel hou. Jij bent heilig, rein en volmaakt in Mij.’

64. Het visioen van Eden

Een tijdje geleden nodigde God me uit om tijd met Hem door te brengen. Simpel even stil zitten, mijn ogen sluiten en me richten op Hem. Ik zeg nu wel simpel, maar ik weet uit ervaring dat dit niet per se simpel is. Ik moet er zelf ook echt even voor gaan zitten en het bewust doen. Maar na een paar drukke weken voelde ik ook dat dit nodig was. Gister ervoer ik Gods oproep om mijn tijd met Hem hier in een blog te delen. Eerlijk gezegd had ik dit stukje van mijn relatie met God liever tussen God en mij gehouden. Maar blijkbaar wil God er iets mee doen. Dus ik geef het over en geef gehoor aan Zijn oproep. Het is mijn gebed dat het tot zegen voor je zal zijn. 

Terwijl ik die middag in de tuin zat en mijn ogen sloot, ervoer ik dat God me meenam naar Zijn tuin. Naar de tuin van Eden.

Terwijl ik de tuin in liep werd ik al direct overvallen door de stilte en rust, ik ervoer de vrede door mijn hele lijf. Het is er zo mooi, een heerlijk aangename temperatuur met een zacht briesje. Een veelheid aan groen om me heen, zonder dat het overweldigend was. God kwam naast me lopen en ik begon met Hem te praten. Ik zei:

Zo fijn Heer, dat ik hier mag zijn, dat we samen zijn. Het spijt me dat ik toch weer opgehouden werd en nog zo lang op me liet wachten. Dank U voor het wachten. 

We liepen langzaam verder. Terwijl we liepen ontdekte ik dat mijn kleren langzaam veranderden, mijn tred trouwens ook. In plaats van mijn wat sjofele kleding (oud kort broekje en hemdje) wandelde ik even later in een prachtige jurk en God Zelf deed mij een prachtige hemelsblauwe mantel om. Door elk kledingstuk dat ik nu droeg was een gouden draad geweven. Die zag ik overal terugkomen. De kleren zaten heerlijk comfortabel, lekker soepel vallend en door het zachte briesje hoorde ik mijn kleren ruisen. Het voelde bijna alsof ik over de paden zweefde. 

Ik vertelde de Heer hoe ik me voelde: Heer, ik voel me zo moe. Terwijl ik juist afgelopen nachten zo goed geslapen heb. Mijn hoofd voelt zwaar en doet zeer, hoe komt dat toch?

Met wanhoop en frustratie keek ik Hem aan en Hij keek liefdevol terug en zei: Kom, laten we gewoon samen zijn. Verder lopen en genieten van bij elkaar zijn. Ik ben blij dat je er bent. Ik heb uitgekeken naar je komst. Ik ben bij je en wees jij nu maar gewoon bij Mij. 

Hij sloeg Zijn arm om me heen en we liepen samen in vredige stilte verder. Even later begon ik Hem van alles te vertellen en te vragen over verschillende situaties waar ik mee worstel: Heer, hoe mag ik omgaan met Marjanne? Wat mag ik voor haar betekenen? En ik vroeg me af of ik Eliza verder moet pushen? Hun situaties lijken best op elkaar. Maar ik weet eigenlijk niet goed hoe ik ermee om moet gaan. Ik…

Liefdevol legde God Zijn hand op mijn arm en zo legde Hij mij het zwijgen op. Ik realiseerde me ineens weer dat Hij alles al wist. Er waren geen woorden nodig. Hij begreep me…

Ondertussen had de HEER een prachtig schatkistje in Zijn handen, Hij wilde mij die geven. Maar ik vond hem eigenlijk veel te mooi voor mij en durfde het niet aan te nemen. Toch bleef God liefdevol aandringen, het was echt voor mij! Uiteindelijk pakte ik het aan. Het schatkistje was prachtig versierd met allemaal sierlijk uitgesneden taferelen aan alle vier de kanten. Er was een boom, een lam, een kroon en een tros druiven. Dat alles met gouden accenten. Het was echt prachtig. Toen ik het vasthield voelde het alsof ik niks in mijn handen had, ik voelde geen gewicht. Toch wist ik dat er een grote schat in zat, echt iets heel moois. Ik koesterde het, het voelde enorm waardevol. Ik hield het stevig vast en drukte het tegen me aan. Zo liepen we samen verder. 

Ik wilde God eigenlijk nog veel meer vragen, ik heb zoveel vragen, zoveel dingen die ik niet snap, die ik graag wil weten. Situaties die erom vragen om goed en zuiver mee om te gaan. Maar telkens wanneer ik mijn mond open wilde doen, voelde ik de druk van Gods hand op mijn arm en hoorde ik Zijn stem iets in de trant zeggen van: Heerlijk om zo samen te zijn hè? Ik ben blij dat je er bent.

En dan wees Hij me weer op iets moois en zo wandelden we een tijd samen verder. Ondertussen hield ik het schatkistje stevig vast, ik wilde het niet verliezen en nam me voor om op het juiste moment te kijken wat er in zit. Ik ervoer zo’n diepe innerlijke vrede en rust. Hier wilde ik wel altijd blijven.

Op een gegeven moment werd het wat mistig, er was nevel waardoor ik de dingen niet meer zo helder kon zien als eerst. Ik vroeg God: Heer, wat betekent dit? Hoe is deze nevel ontstaan? Wat is er gebeurd? God antwoordde en zei: Soms raakt je zicht op de dingen vertroebeld. Vaak ontstaat dit omdat je op de verkeerde dingen gericht bent. Je wilt alles begrijpen en zoekt dan de antwoorden op de verkeerde plek, in het natuurlijke. Richt je op Mij, op Mijn woord en ontvang de antwoorden vanuit Mijn Geest. Kijk met Mijn blik naar de situaties en naar de mensen. Je hebt Mijn blik in je, want je hebt Mijn Geest in je. Vertrouw op Mij in jou. Voed je met Mijn woord, Vul je met Mijn woord en vertrouw op Mijn woord. Als je dat doet, dan zal de nevel optrekken en zul je de dingen steeds helderder gaan zien.

Wauw, wat een fijn woord. Ik begreep het volkomen en vroeg me ondertussen af of dit dan een goed moment was om te kijken wat er in het schatkistje zat. Maar nee, ik wachtte nog even, misschien zou er straks een nog beter moment komen. 

Terwijl we verder wandelden zagen we een vlinder, ze was prachtig en zat de hele tijd op dezelfde plek. Ze bewoog wel met haar vleugels, maar ze vloog niet weg. We keken er een tijdje naar, toen zei God: Zie je hoe mooi ze is? Ze heeft een lange weg afgelegd om zo mooi te worden. Zie je hoe ze met haar vleugels heen en weer gaat?

Maar Heer, vroeg ik, waarom blijft ze zo lang op dezelfde plek zitten? Ze kan toch vliegen? De Heer antwoordde: Tja, deze vlinder weet niet dat ze kan vliegen. Ze heeft alle processen doorstaan en overleefd. Nu is ze prachtig, maar ze vliegt niet. Hierdoor kan ze niet doen waar ik haar ten diepste voor gemaakt heb; stuifmeel verspreiden. Zo gaat het vaak ook bij mensen. Ze maken allerlei fases door waardoor ze groeien en steeds mooier worden. Maar daarna blijven ze stil op de plek zitten waar ze al zijn. Ze gaan vervolgens niet doen waar ze ten diepste voor zijn bedoeld. Mijn liefde en licht verspreiden. Het is geen onwil, het is onwetendheid. Ik heb mensen nodig die Mij verkondigen. Mensen die Mij laten zien. Mensen die zich bewust zijn van wat ze al in zich hebben. Velen aanvaarden Mij, maar weten nog niet wat dit ten diepste betekent. Waar Ik hen mee zegen. Wat Ik in hen heb gelegd en wat ze dus al in bezit hebben.

Ik begreep wat God zei. En ik werd er wat verdrietig door. Want wat een gemis, hoe zou het zijn wanneer we dit allemaal begrepen!? Hoeveel mooier zou de wereld dan zijn. Ik keek nog eens naar die vlinder, het leek wel alsof het wel wilde vliegen, maar ergens ook niet durfde. En ik zei tegen God: Heer, ik ben toch niet als die vlinder? Ik weet wel dat Uw opstandingskracht in mij is. Ik weet wat ik kan doen, wat ik in mij heb, dat U in mij bent.

God keek me aan en vroeg me naar het schatkistje: Lieve dochter, wat zit er in het schatkistje wat Ik je net gaf? Ik keek Hem aan en moest Hem het antwoord schuldig blijven. Waarom heb je het nog niet geopend? vroeg Hij me liefdevol. En ik antwoordde en zei: Eigenlijk wacht ik op een goed moment, ik weet dat het mooi en belangrijk zal zijn wat er in zit. Ik koester het, omdat ik het van U heb gekregen. Ik wil dat echt op een moment doen dat het het waard is, zodat de inhoud echt tot zijn recht komt. 

Lieve dochter, dit is precies wat Ik bedoel. Je weet dat het belangrijk is, je hebt het al in bezit en je weet dat het van jou is. Ik heb het je gegeven, maar omdat je het schatkistje nog niet hebt opengemaakt, weet je nog steeds niet wat het precies is. Je kan er dus nog steeds niks mee doen. Je geniet er al wel een beetje van, maar nog lang niet ten volle zoals Ik het bedoeld heb.

Na deze woorden pakte Hij liefdevol het schatkistje uit mijn handen en hield het voor mij. Hij nodigde mij uit om het te openen. 

Open het en zet het vrij. Leef in de ware vrijheid en deel Mijn vrijheid met iedereen die Ik op je pad zet. Leef en geef, deel Mijn zegen, want die is er voor iedereen. Schijn Mijn licht en verspreid Mijn schat. Hou het niet voor jezelf, maar deel ervan uit. Er is voor iedereen meer dan genoeg. 

Ondertussen waren we weer bij de uitgang van de tuin gekomen en ik merkte dat het goed was om weer weg te gaan. Terwijl we afscheid namen liep ik met het geopende schatkistje in mijn handen naar buiten.

Ik wil leven, ik wil geven, ik wil Gods zegen delen met de mensen om mij heen.

Ik zal Zijn licht laten schijnen, ik zal Zijn schat verspreiden. 

(de namen die ik in deze blog heb gebruikt zijn fictief).

63. Waarmee beïnvloed jij deze wereld?

Afgelopen weken heb ik nog even doorgekauwd op de uitspraak van de vorige blog: ‘many christians are more influenced by the world, instead of being a christian who is influencing the world’. Maar dan bij het tweede gedeelte. De invloed van een christen in deze wereld. Hoe wij als christenen deze wereld beïnvloeden. En iets persoonlijker, hoe ík als christen deze wereld beïnvloed.

Dat roept bij mij verschillende vragen op. Bijvoorbeeld ‘op wie heb ik invloed?’ ‘Op wie wíl ik invloed hebben?’ En, hoe doe ik dat dan?

Iedereen heeft invloed op iemand. Ik denk dat we vaak onderschatten welke invloed je hebt op je omgeving. Jaren geleden heb ik nagedacht over hoe het toch komt dat de maatschappij zich op een bepaalde manier ontwikkelt. Hoe ontstaan er mensen die ergens bepaalde visie op hebben. En hoe kunnen we als christenen ervoor zorgen dat er meer mensen als Jezus rond gaan lopen op deze wereld. Het zijn natuurlijk vage vragen waarop een heleboel uitgebreide en verschillende antwoorden mogelijk zijn. 

Maar voor mij sprong er één ding uit, iedereen ontwikkelt een bepaalde visie, manier van leven met bepaalde waarden en normen die al hun oorsprong hebben in de kindertijd. De opvoeding, of misschien wel juist het gemis ervan. Dat wat ik heb meegemaakt heeft invloed op mij gehad waardoor ik nu op een bepaalde manier handel en reageer. Dit heeft weer invloed op met wie ik omga. 

Wat ik schrijf heeft invloed op mijn lezers, of ze het nu willen of niet. Het is goed om te beseffen dat jij en ik sowieso een bepaalde invloed hebben. Met onze invloed kunnen we onze omgeving mooier maken, of juist niet. We kunnen anderen opbouwen of afbreken. Misschien heb je het idee dat je invloed niet zo groot is, maar onderschat het nooit. Misschien kan je zelf wel een bepaalde opmerking of handeling van iemand herinneren waar je nog regelmatig aan terug denkt. 

Vanaf het moment dat ik besefte dat ik sowieso invloed heb, ben ik bewuster bezig geweest met invloed uitoefenen. Wat wil ik als kind van God, dochter van de allerhoogste Koning uitdragen. Hoe wil ik mijn stempel drukken op deze maatschappij. Nou klinkt dit alweer behoorlijk groots. Tegelijk mag ik me realiseren dat ik als volgeling van Jezus een grootse plek op deze wereld heb gekregen. Toen Jezus Zijn discipelen uitnodigde om Zijn discipelen te worden, sprak Hij hen aan  met de woorden ‘Lech Acharai’. Dit betekent niet enkel ‘volg Mij’. Ten diepste betekent het ‘volg Mij, want Ik geloof dat jij datgene kan doen wat Ik ook doe’. Van Jezus weten we dat Zijn invloed op deze wereld groot was. Én dat Zijn invloed blijvend is, van toen af tot in de eeuwigheid. Als volgeling van Jezus zou ik dus op de ‘Jezus manier’ ook invloed kunnen hebben. Hier verlang ik enorm naar, maar oh wat vind ik dit soms lastig. Het is echt makkelijk om vanaf deze plek, op mijn stoel, vanachter mijn laptop te schrijven over wat ik vind en wat ik leer. Ik geloof echt wel dat dit voor mij een goede manier is om invloed uit te oefenen. Maar om net als Jezus de wijde wereld in te trekken en het goede nieuws te verkondigen is een stuk lastiger. Hoewel ik enorm van wandelen hou is mijn ‘wijde’ wereld eigenlijk niet zo heel wijd. Hoeveel kan ik nu eigenlijk daadwerkelijk betekenen als christen in deze maatschappij? 

Soms, waneer ik om me heen kijk zie ik zoveel verderf, zoveel eenzaamheid en onheil om me heen. Dat kan me naar beneden trekken en me het gevoel geven van zinloosheid. Dan heb ik bijna niet meer de moed om te proberen invloed uit te oefenen, omdat het weinig nut lijkt te hebben. Toch is dat niet wat God zegt hoe ik in deze wereld mag staan. Dat zijn de momenten dat ik mij vastklamp aan het geloof dat Jezus in mij heeft. Zijn Lech Acharai klinkt op die momenten extra duidelijk in mijn hoofd. 

Ik heb een stem gekregen en die mag ik laten klinken. Ik heb de gave gekregen om te spelen met woorden en zinnen en dat mag ik inzetten om Gods waarheid te laten klinken. En zo heeft God me gezegend met nog allerlei andere kwaliteiten waarmee ik wat van Jezus kan laten zien. 

Ik ervaar dat ik een stukje grond heb in te nemen in Gods koninkrijk. Hij laat mij dingen doen die ik zelf niet had kunnen verzinnen. Hij doet me groeien, schaaft me regelmatig bij en zo mag ik steeds meer grondgebied innemen. Langzaamaan wordt mijn wereld steeds wijder. Precies zo wijd als God het bedoeld heeft. Langzaamaan leer ik waar en hoe ik invloed mag uitoefenen. Vanuit bijbelse principes waarbij liefde en trouw voor mij de belangrijksten zijn. In deze wereld mag ik vanuit Gods woord Zijn liefde en trouw delen aan de mensen om me heen. Dat is waar ik deze wereld mee wil beïnvloeden. Dat is ook waarvan ik geloof dat ik dat van God mag doen. 

Jezus was vaak heel duidelijk. Met Zijn woorden en met Zijn handelen. Hij heeft mij hierdoor al zoveel geleerd en ik ben nog lang niet uitgeleerd. Zijn invloed gaat mijn hele leven lang mee. 

Het is mijn verlangen dat die invloed bij mij te herkennen is en dat ik het doorgeef in de wereld om mij heen. Dat lukt me niet vanuit mijzelf. Gods Geest in mij bewerkt dat. Vaak zat weet ik van te voren niet wat ik mag schrijven, zeggen of doen. God weet het. Dat is voor mij genoeg. 

62. Wat beïnvloedt jou?

Laatst hoorde ik een spreker beweren ‘many christians are more influenced by the world, instead of being a christian who is influencing the world’. 

Die zin blijft bij me hangen, ik zit er wat op te kauwen. Het zette me echt aan het denken. Het confronteert me en ik ervaar Gods aandringen om hierover te schrijven. 

In hoeverre is dat wat deze spreker zei waarheid voor mij? Mijn eerste reactie was instemmend. Ik zie het veel om me heen. Het is iets wat ik al jaren zie en roep, dat wij christenen het zo moeilijk vinden om duidelijke, bijbelgetrouwe standpunten in te nemen. Dat we ons zo makkelijk laten meevoeren met het gedachtegoed van de wereld; dat ook wij tolerant moeten zijn, dat we voor ons eigen geluk mogen gaan. God is liefde, liefde bedekt alles, dus alles mag. 

Misschien wat kort door de bocht, maar naar mijn idee wel een kern van waarheid. Hoe sta jij, hoe sta ik in het leven? Beter gezegd, aan welke kant staan wij als kinderen van God? Wie of wat laat ik mijn waarden en normen bepalen. Op wie of wat gebaseerd neem ik mijn beslissingen?

Ik ben geneigd te zeggen ‘God’. Maar, hoe eerlijk is dat eigenlijk? 

Natuurlijk kan ik kijken naar al die andere christenen en daar een mening over hebben. Dat is weliswaar het makkelijkst, maar ik voelde echt dat mijzelf die spiegel werd voorgehouden. Waar laat ík mij door beïnvloeden?

Ik leef en leer in een wereld die op veel vlakken het tegenovergestelde zegt van wat er in de bijbel staat. Dankzij de cookies kun je op social media nog een beetje invloed hebben op dat wat je via jouw scherm binnen krijgt. Positief en negatief natuurlijk. Wat je liket, waar je langer naar blijft kijken of welke google zoekopdrachten je geeft, het heeft allemaal invloed op dat wat op jouw scherm verschijnt. Sinds ik me dat realiseer ben ik een tijd heel bewust de ‘goede’ dingen gaan aanklikken. De filmpjes waar waarheid gesproken wordt. Zo hoor en zie ik vaker waarheid in plaats van leugens. In plaats van reclames en video’s die me laten denken dat ik er perfect uit moet zien of van alles nodig heb, lees ik nu over hoe God naar mij kijkt, wat Hij over mij zegt in Zijn woord. Waarheid tegenover leugens. Waarheid die ik wil geloven, waarheid die ik me eigen wil maken. 

De verbindingen in ons brein worden als het ware weggetjes van datgene wat we horen en zien. Net als met het ontstaan van een wandelpad. Dat was eerst misschien een veld van gras en brandnetels. Iemand loopt daar eens over. Vervolgens wat meer mensen en zo trapt men het gras plat. En er ontstaat een soort paadje. Als dat paadje door steeds meer mensen gebruikt wordt, gaat het al snel een goed begaanbaar wandelpad worden. Het gras en de brandnetels slijten weg en krijgen geen kans meer om op te komen. De grond wordt hard en na een aantal jaar is het niet meer te merken dat er eerst alleen maar gras en brandnetels stonden. 

Zo kunnen er in onze hersenen nieuwe verbindingen ontstaan doordat we bijvoorbeeld een bepaalde serie kijken. In mijn jongere jaren heb ik best veel series gekeken waar overspel, geheimen, roddels, afgunst en jaloezie gewoon was. Hoewel ik wist dat die manier van leven niet in lijn met Gods woord was, keek ik er wel naar. Ik ging me niet zo gedragen als in die series, maar ik begon het wel gewoon te vinden. Zo leefde men nu eenmaal in de wereld. Dit betekende concreet voor mij dat ik echtscheiding of vreemd gaan minder erg begon te vinden. In sommige gevallen ook wel begrijpelijk. Achteraf realiseerde ik me dat ik meeging in het gedachtegoed van deze wereld dat je vooral voor je eigen geluk moet gaan. Mijn gevoel mag ik laten bepalen hoe ik handel. Ik begon te leven vanuit de houding dat ík mocht bepalen waar ik recht op had. En zo ging ik mee in de ik-gerichtheid van deze wereld.

Ook heb ik in het verleden bepaalde ziekenhuisseries gekeken. Naast de emotionele en relationele  ontwikkelingen van de hoofdpersonen vond ik ook de operaties en de informatie over ziekten en behandelingen erg interessant. Ik leerde ervan, zo hield ik mezelf voor. Onlangs kwam het derde seizoen van de serie New Amsterdam beschikbaar op Netflix. Ik begon enthousiast te kijken, tot ik halverwege de vierde aflevering me iets realiseerde… 

Ik geloof dat het lijden, sterven en de opstanding van Jezus Christus voor genezing en volkomen gezondheid heeft gezorgd. Hier in het natuurlijke zien we dat helaas nog niet volkomen, loop maar eens een ziekenhuis binnen. Maar, dat betekent niet dat het niet zo is. Ik lees daarover in de bijbel, voor mij is de bijbel Gods woord en waarheid. Dus wat daar staat geloof ik. Ik verlang ernaar om te leven vanuit dat geloof. Het geloof dat genezing en gezondheid voor ons beschikbaar is. 

Maar terwijl ik naar de aflevering zat te kijken bedacht ik me dat dit niet iets is wat mijn geloof in genezing en gezondheid doet groeien, integendeel… In plaats van dat ik steeds meer geloof dat Jezus voor genezing heeft gezorgd, ontstaat in mijn brein een paadje waar ik weer ga geloven dat de mens centraal staat. In plaats van dat mijn vertrouwen op Gods kracht groeit, groeit opnieuw mijn vertrouwen in de mens en de medische wetenschap.

Hiermee spreek ik geen oordeel uit over het gebruik van en vertrouwen in de medische wereld in het algemeen. Het gaat mij om de vraag ‘wat beïnvloedt jou?’. Een vraag die ik net zo goed aan mezelf stel. Ik heb ontdekt dat de wereld mij meer en makkelijker beïnvloedt dan me lief is. Wanneer ik het nieuws volg, me laat meeslepen met allerlei negatieve en verschrikkelijke dingen die er in de wereld gebeuren, dan kan ik daar verdrietig en somber van worden. Het kan me een hopeloos gevoel geven waardoor ik meer ga leven vanuit de gedachte dat het leven toch maar broos en moeilijk is. Dan vergeet ik wat er in de bijbel staat. Dat ik mag leven vanuit Gods volheid, vanuit Zijn gezindheid, vanuit de gedachten die Hij over mij heeft. 

Dit is wat ik bij veel christenen zie gebeuren. Precies zoals die engelse spreker zei. Wij christenen, ik dus ook, laten ons te makkelijk en te veel beïnvloeden door deze wereld. 

Na het horen van die uitspraak heb ik mezelf afgevraagd, waar laat ik mij nog te veel door beïnvloeden? Wat wil ik en waar moet ik dan voor kiezen? Als ik volkomen voor Gods woord ga, dan zal ik radicale keuzes moeten maken. Wil ik dat? Een betere vraag voor mij is ‘durf ik dat?’. 

Ik ervaar de oproep en uitnodiging van God om voor Zijn waarheid te gaan staan. Niet een beetje aarzelend maar echt rechtop met trots. Deze wereld heeft Gods waarheid zo nodig. We worden overspoeld door allerlei denkbeelden die er maar moeten mogen zijn. Het is goed om te beseffen dat lang niet alle denkbeelden goed voor ons zijn. Gods liefde en Gods waarheid zet ons compleet vrij waardoor we een leven in volheid tot ons beschikking hebben. Op elk mogelijk gebied van ons leven. Dat is toch hoopvol en prachtig?! Daar wil ik voor gaan. Leven vanuit wat er staat in Gods woord, niet een beetje, maar compleet. Ik wil mij laten beïnvloeden door God. Dat betekent dat ik me Zijn waarden en normen, Zijn waarheid en beloften eigen moet maken. En dat kan ik doen door de bijbel te bestuderen, podcasts van bijbelgetrouwe mensen te luisteren en zo zijn er nog vele andere mogelijkheden. Dat kost tijd, maar hé, als ik dan toch geen ziekenhuisseries en nieuws meer bijhoud, kan ik mooi die tijd daarvoor gebruiken. 

Vanuit die manier van leven kan ik uitdelen van Gods liefde. 

61. Luisteren én gehoorzamen.

Één van de mooiere dingen van op vakantie zijn is ‘meer tijd hebben’. Althans, zo vind ik het altijd lijken. Letterlijk zitten er, ook op de camping, nog steeds gewoon 24 uren in één dag, maar zonder alle dingen die ‘moeten’, zijn er gewoon veel meer uren beschikbaar. Meer tijd om te lezen en om stil te zijn. Meer tijd om samen op pad te zijn en lange gesprekken te voeren. Meer tijd om te genieten van het leven en vooral meer tijd om bij God te zijn. Ik heb het nodig om in Gods aanwezigheid te kunnen zijn. Samen met Hem aan de koffie te zitten. Af en toe vraagt de één wat en dan antwoordt de Ander. Dit zijn voor mij echt oplaad-momenten, waarin ik weer voel dat ik gewoon ik mag zijn. Dit zijn ook de periodes dat het me lukt om Gods stem duidelijker te verstaan. Doordat alle ruis van de wereld naar de achtergrond glijdt als het ware, krijgt Gods stem weer meer ruimte. Het is stiller in mijn hoofd en ik heb meer rust in mijn lijf waardoor ik beter kan luisteren. Ik heb dan ook altijd meer vertrouwen om met zekerheid te weten dat het werkelijk Zijn stem is die ik denk te horen en niet mijn eigen gedachte die vaak geleidt wordt door allerlei input van de wereld. 

Tijdens onze vakantie las ik een boek dat vol stond met getuigenissen over mensen die Gods stem hoorden en gehoorzaam waren aan wat Hij zei. Ik verlang ernaar hierin te groeien. Het zou zo tof zijn om zegenende profetische woorden tegen een willekeurige voorbijganger te spreken. Om zo te laten zien Wie God is, dat vind ik mooi. Tegelijk vind ik dat ook ontzettend spannend. Eerlijk gezegd denk ik met regelmaat Gods stem te horen die me tot het spreken van een woord oproept, maar vaak zeg ik dan terug: ‘nee God, dit is te lastig, dit durf ik niet.’ Dan zit ik eigenlijk niet te wachten op een eventueel gesprek bij de supermarkt, omdat ik zo snel mogelijk door moet naar mijn volgende afspraak. Toch blijft in mij het verlangen groeien om hierin te durven uitstappen en ook zo Gods woord en liefde te delen. Juist met hen die niet weten dat ze God zo nodig hebben.

Al in de eerste week van onze vakantie legde God het op mijn hart om een bloemetje voor een mevrouw te kopen die daar als vaste zomergast op de camping verblijft. We kwamen elke keer langs haar stacaravan die ze ‘Mien Huuske’ heeft genoemd wanneer we naar het sanitair liepen. Dat bloemetje kopen en geven vind ik niet zo’n probleem. Ik hou van geven! Maar de boodschap die ik van God erbij mocht geven, dat vond ik lastiger. Ook al was de boodschap prachtig en bemoedigend, daarmee moest ik wel laten weten dat het van God kwam. Wat nou als deze mevrouw God niet kende. Ik zou toch vreselijk vaag overkomen? Of misschien wilde ze helemaal niks van God weten en zou ze daarom de rest van onze vakantie stom doen. En nog meer van dat soort tegenwerpingen kwamen in mij op. Tijd was deze keer natuurlijk geen issue, maar daarnaast kon ik genoeg andere tegenwerpingen bedenken om maar niet te hoeven doen wat God me vroeg te doen. Luisteren was gelukt, met gehoorzamen had ik nog flink wat moeite. 

Ik heb er uiteindelijk 19 van onze 21 dagen durende vakantie over gedaan om dat bloemetje daadwerkelijk te kopen én te geven, samen met de bijbehorende bemoediging. Ik durfde niet. En daarbij kon ik niet elke dag zo makkelijk naar de winkel om bloemen te kopen… Slap excuus, ik weet het. Maar toen wij voor de laatste keer naar de winkel gingen, wist ik, nu moet het gebeuren. Toen ik een bos zonnebloemen zag staan wist ik ook meteen, deze moet het zijn. Een deel van wat ik tegen haar mocht zeggen ging namelijk over het feit dat deze mevrouw altijd het zonnetje in huis was.

Met een bos zonnebloemen, een bonkend hart en een continue gebed in mijn gedachten ‘geef me de juiste woorden Heer, laat me Uw woorden spreken’ liep ik even later naar Mien Huuske. Ze stond in haar voortuintje en ik zei ‘klop klop, ik mag u deze zonnebloemen geven’. Ze vroeg direct van wie? Dus ik mocht gelijk getuigen en zeggen dat de bloemen van God kwamen, omdat Hij zoveel van haar houdt. En vervolgens mocht ik vertellen hoe Hij haar ziet, hoe blij God met haar is en wat ze voor haar familie betekent. Ik mocht haar bemoedigen in haar rol als oma. Met tranen in haar ogen keek ze me aan en zei ze ‘geweldig, wat fijn’. Ze bleek God te kennen en Hem lief te hebben. Ze bevestigde de dingen die ik tegen haar had gezegd. Ze was enorm bemoedigd omdat ze altijd het gevoel heeft zomaar wat te doen. En zich best zorgen maakt om haar kleinkinderen.

Wat een opluchting was dit voor mij en wat een bemoediging. Zo fijn, God laat me groeien op een liefdevolle manier. Met Gods woorden mocht ik deze lieve mevrouw zegenen wat tegelijk weer een zegen voor mij mocht zijn. Door een bemoediging te zijn, werd ikzelf ook bemoedigd én aangemoedigd. Vaak werkt God op deze manier. Het blijft bijzonder om samen met God door het leven te gaan.

Inmiddels zijn wij terug van vakantie en ben ik weer bezig met van alles en nog wat. Het is soms een uitdaging om tijd te nemen en alleen in rust en stilte bij de Heer te zijn. Opnieuw lijkt het alsof de uren echt sneller voorbij gaan dan op de camping en ben ik weer volop bezig met time-management. Ik waak ervoor om mijn agenda mijn leven te laten leiden. Tijdens de vakantie moedigde God me ook aan om tijd met Hem in te plannen. Dus ook hier thuis in het dagelijkse ritme heb ik regelmatig een koffiedate met God. Zodat ik ook hier de tijd neem om te luisteren én de durf heb te gehoorzamen.  

Het is mijn gebed dat wij, ondanks alle ruis van de wereld om ons heen, toch Gods stem kunnen horen én gehoorzaam durven te zijn. Dit begint met te geloven dat God nog steeds persoonlijk tot ons spreekt, net zoals Hij dat al in de bijbel deed. Ik geloof dat het Gods verlangen is dat we ook op deze persoonlijke manier met Hem om kunnen gaan. Hij verlangt naar een persoonlijke relatie met een ieder van ons om ons op die manier te kunnen zegenen met Zijn waarheid en Zijn liefde. Ik bid dat in jou het verlangen ontstaat om je te durven uitstrekken naar een persoonlijke relatie met God. Zodat jij Gods persoonlijke woorden voor jou én soms ook voor die ander kan horen én kan doorgeven. Want de wereld heeft Gods waarheid, Zijn liefde en licht nodig.