Terwijl de workshop van Gery waarover ik in mijn vorige blog schreef voortduurde, was ik in mijn eigen bubbel met God. Terwijl ik zo met God in gesprek was stroomde mijn hart over van dankbaarheid. Het leven wat ik nu leid met God is goed, ik geniet er elk moment van. Ook als het spannend is, buiten mijn comfortzone is of als ik in discussie ben met God. Ik geniet ervan omdat ik weet dat God mij nooit zal teleurstellen. Zijn liefde voor mij is onderdeel van Zijn verbondstrouw. Een verbond waarvan God besloot om met mij aan te gaan. Hij was het die mij riep, mij uitkoos en voor mij koos. Al voordat Hij mij maakte in mijn moeders schoot, had Hij Zijn plan voor mij al klaarliggen. Vanuit dat vertrouwen in mij, kan ik Hem dus ook volkomen vertrouwen. Dat maakt dat ik in vertrouwen durf te zeggen ‘zend mij’. In gehoorzaamheid wil ik gaan en doen wat God van mij vraagt.
Anyway, tijdens die bubbel was ik bezig letters uit te zoeken voor mijn schilderij. Want ook al vind ik schilderen leuk, ik ben en blijf een schrijver. Dus woorden stromen uit mijn binnenste naar buiten. De woorden, de zin ‘vraag Mij’ was vanaf het begin duidelijk. En ineens sprak God ook heel duidelijk ‘Ik vraag jou’. En daar kwam het…
Eerlijk gezegd schrok ik, het was een bevestiging van waar God al eerder over sprak, maar waar ik voor mijn gevoel nog lang niet klaar voor ben. En toen kwam het mooiste, God sprak verder. Ik mag gaan wanneer ik er klaar voor ben. Tegelijk beloofde Hij mij, opnieuw, dat Hij me niet zal dwingen, maar dat we dit proces gewoon samen gaan doorlopen.
Wat een genade en trouw toch weer, ik hou ervan hoe de Heer te werk gaat. Hij ziet mijn hart, Hij zuivert het, Hij schuurt en maakt me klaar. Wanneer ik me beschikbaar stel, wanneer ik gehoorzaam wil zijn dan hoef ik dat niet op eigen kracht te doen. Dan kan ik dat niet eens op eigen kracht doen. Wat God van mij vraagt, dat kan ik. Hij heeft vertrouwen in mij.
Vaak ontbreekt het ons aan zelfvertrouwen, dan sputteren we tegen net als Mozes. Of we zien niet wat God in ons ziet en richten ons (teveel) op het negatieve, net als Gideon deed. Zelf kon ik me vaak verliezen in de onmogelijkheden en zag ik veel te vaak grote beren op de weg. Ik had al gefaald voordat ik überhaupt begonnen was.
Tot het moment dat ik leerde wat het ‘Lech Acharai’ van Jezus toen Hij zijn discipelen riep om Zijn discipel te worden betekende. Jezus zei hiermee ten diepste: ‘Volg Mij, Ik kies jou om Mij te volgen omdat Ik geloof dat jij dat kan. Ik heb vertrouwen in jou’.
Zo werkt dat dus bij God. Hij vraagt mij, Hij vraagt jou omdat Hij weet dat wij kunnen doen wat Hij vraagt. Toen dat echt landde in mijn hart besloot ik om niet langer te zoeken of te verlangen naar vertrouwen in mijzelf. Maar naar het vertrouwen dat God in mij heeft. Ik wil datzelfde vertrouwen, hetzelfde geloof van God. Regelmatig lezen we dat ook in de Bijbel. De vertaling spreekt vaak over ‘het geloof in God’. Maar de grondtekst spreekt dan eigenlijk ‘heb het geloof van God’.
Het gaat niet om mijn geloof, in mijzelf, in de ander, in Gods woord. Het gaat om Gods geloof. Gods geloof dat door Zijn Geest in mij kwam op het moment dat ik wedergeboren werd. Dat is het geloof dat ervoor zorgt dat ik bergen kan verzetten. Dat is het geloof dat ervoor zorgt dat ik alles kan doen wat God van me vraagt. Dat is het geloof dat mij erop doet vertrouwen dat ik zal slagen in de plannen die God voor mij heeft voorbereid. Dat is het geloof wat mij rust en vrede geeft.
Voor welk soort geloof ga jij? Op wie of wat stel jij je vertrouwen? Misschien mag het besef van het geloof van God in jou nog even groeien. Misschien mag je eerst wat twijfels overboord gooien. Of misschien moet je eerst nog wel het geloof van God in jou ontvangen.
Ik nodig je uit om aan de voeten van de Vader te gaan zitten. Zoek Zijn aangezicht, vraag Hem hoe Hij naar je kijkt, wat Hij in je ziet en ga van daaruit verder.
Wees gezegend met Gods zicht, Zijn geloof en Zijn vertrouwen in jou. dit gaat jou een heleboel rust en vrede geven.
Het Boetje 