Vandaag viert onze zoon Timon zijn eerste Vaderdag. Als moeder vind ik dat best wel een mijlpaal. Terwijl ik hierover mijmer realiseer ik me hoe door de generaties heen het vaderschap in onze families veranderd is. Eerder vandaag las ik een blog van mij terug die over Vaderdag ging (blog 17). Over hoeveel moeite ik toen nog had met het feit dat God mijn Vader is. Omdat ik zo’n slecht voorbeeld als aardse vader heb gehad. Nu, vijf jaar later zie ik hoe God geheeld en hersteld heeft.
Allereerst in de relatie met mijn aardse vader. Vergeving heeft plaatsgevonden. En tegenwoordig heb ik een relatie met mijn aardse vader waarbij wederzijds respect en liefde de boventoon voert. De relatie tussen Timon en Rombout heeft ook zeer moeilijke periodes gekend. Er was zoveel veroordeling, boosheid en onmacht. Als moeder heb ik getwijfeld of het ooit goed zou komen, ik hield me vast aan Gods goedheid en trouw voor ons gezin. En God heeft me niet beschaamd. Uiteraard niet. Ook hier heeft vergeving plaatsgevonden. En voert liefde, respect én humor de boventoon.
Na Rombouts wedergeboorte is er in ons gezin nogal al wat veranderd. Maar ook in mijn hart heeft God een helend werk gedaan. In blog 56 lees je hier meer over, hoe ik van weesgeest overstapte naar het kindschap en ik vol overgave de Here God eindelijk Abba, mijn papa durfde en kon noemen.
Oh wat ben ik God dankbaar dat Hij mij ook dit stuk van Zijn karakter heeft laten zien. Als aardse ouders kunnen we zo vaak en zo makkelijk tekortschieten en missen we hierdoor wat onze kinderen ten diepste nodig hebben. Godzijdank, God mijn Vader schiet nooit tekort. Sterker nog, bij Hem is er overvloed. Dankzij het offer en het bloed van Jezus mag ik altijd als kind bij de Vader op schoot klimmen. Hij wijst mij nooit af. Hij veroordeelt niet. Zijn roep klinkt altijd. ‘Kom tevoorschijn Mijn geliefde kind!’
Wanneer ik terugdenk aan Timon als peuter en hoe hij met zijn Quetzalcoatlus (spreek uit als Kwetzalkoatlus) door de winkelpaden heen rende, dan krijg ik weer een dikke smile op mijn gezicht. Aan willekeurige volwassenen vertelde hij wat de spanwijdte van zo’n beest was en wanneer hij leefde… Ik zie nog voor me hoe hij met zijn gezellige kletspraatjes iedere hart veroverde.
Zijn hele leven zorgde hij al trouw voor anderen. Timon was iemand die altijd het beste in een ander probeerde te zien en dat naar boven wilde halen. Nog steeds. Ik zie die liefdevolle zorg en dat trouwe van zijn karakter, opnieuw tot uiting komen in zijn vaderschap. Altijd zorgzaam, het beste voor zijn zoontje willen en (bijna) nooit te moe om te spelen.
Deze week vieren we ook de eerste verjaardag van zijn zoon, onze kleinzoon. Ook weer zo’n mijlpaal. Moeilijk meer voor te stellen dat we een leven hadden voor Mika;). Ik vind het prachtig om te zien hoe mijn zoon is gegroeid in zijn vaderschap. Het verrast me en tegelijk ook niet. En dat is eigenlijk wel hoe het bij God als Vader ook zo vaak gaat.
Als kind van de allerhoogste en perfecte Vader kan ik altijd bij Hem terecht. Hij zorgt, Hij troost en Hij tilt mij boven mijn omstandigheden uit. Hij is zo goed en laat mij keer op keer van Zijn liefde weten. Dat verrast me regelmatig en tegelijk ook niet. Want ik weet dat God betrouwbaar is.
Hoewel ik Vaderdag altijd wat ongemakkelijk heb gevonden, ervaar ik nu een vreugde over het vaderschap. Zowel die van het aardse vaderschap bij Rombout en Timon, als ook de hemelse Vaderschap van God mijn Vader. Ik geloof dat deze nieuwe generatie in onze bloedlijn bevrijd is van onderdrukking en liefdeloosheid. God heeft hersteld en alles ten goede gekeerd. God heeft ons getrokken uit de macht van de duisternis en overgezet in het Koninkrijk van de Zoon van Zijn liefde. En dat merken we, ook in ons gezin.
Lieve Papa, dank U wel voor herstel. Dank U wel voor Uw Vaderliefde voor ons. Bevrijd en zegen ieder weeskind. Zodat steeds meer mensen van harte ‘Abba Vader’ tegen U kunnen zeggen.
Het Boetje 