Afgelopen zondag tijdens onze samenkomst startten we de ochtend met een kleine activatie. We kregen de uitnodiging om in tweetallen met elkaar te delen wat het meest intense moment van je leven was. Dit hoefde niet per se met God te maken te hebben.
Direct kwam er iets in mij op wat ik nog maar met weinig mensen gedeeld heb. Terwijl we tweetallen vormden vroeg ik God nog, hoezo dat moment? Waarop God antwoordde ‘deel over Mijn aandeel daarin. Dit is wat Ik voor al mijn kinderen verlang’!
Ik geloof dat dit ook is waarom God wil dat ik het hier en nu deel.
Zoals de meesten wel weten ben ik opgegroeid in een onveilige gezinssituatie. Er was veel onbegrip, ruzie, geschreeuw en regelmatig ontaardde dat in geweld. Ik heb denk ik het meest last gehad van de continue dreiging dat er altijd iets ergs kon gebeuren. Ik ontwikkelde een levenshouding waar ik altijd alert en gespannen af zat te wachten tot er ergens iets explodeerde. Men dacht vroeger dat ik rustig en bedachtzaam was. Ten diepste was ik alert, angstig en altijd op het ergste voorbereid. Ik hield me rustig om niks uit te lokken. Uiteindelijk ontving ik het label van Post Traumatische Stres Stoornis, waar nog best goed mee te leven was. Tot ik als gevolg hiervan in een burn out raakte.
Hoe dan ook, toen ik een jaar of 8 was en ik boven was, werd ik geroepen door mijn vader. Ik weet niet meer welk dagdeel dit was, ik weet wel dat ik boven op mijn kamer was omdat mijn ouders beneden weer eens ruzie maakten. Slaande ruzie met veel geschreeuw. Toen werd ik geroepen. Ik stond vrijwel direct boven aan de trap. Ik wist wel beter dan mijn vader te lang te laten wachten…
Onderaan de trap stond mijn vader met een mes in zijn handen en hij hield mijn moeder vast. Terwijl hij riep ‘kijk hoe ik jullie moeder ga vermoorden’, riep mijn moeder continu ‘ga naar je kamer’. Dat was de situatie die mij nachtmerries heeft opgeleverd, maar waar ik nu in alle rust over kan delen. Omdat ik weet dat dit niet het eindpunt was.
Terwijl ik dit typ springen de tranen in mijn ogen. Niet omdat ik het pijnlijk of heftig vind om deze herinnering op te halen. Maar omdat ik weet dat er zoveel kinderen zijn die dit soort situaties regelmatig meemaken. Bovendien zijn er ook veel volwassenen die te kampen hebben met dit soort traumatische herinneringen. Ik geloof dat dit roof van de vijand is en ik voel de verbolgenheid en de woede van de Heer hierover. Zo heeft God gezinnen nooit bedoeld, thuis zou geen plek van onheil, wanorde en onrust moeten zijn.
Naast Gods woede over dit onrecht, ervaar ik ook hoop. Omdat ik weet dat God recht maakt daar waar onrecht lijkt te heersen. Hij zorgt voor vrede en orde daar waar het tegenovergestelde plaatsvindt. Hij herstelt volkomen door het bloed van Jezus. Jezus deed dat in mijn leven, in mijn herinneringen. Hij genas mijn angst en mijn kapotte gevoelens heeft Hij geheeld, toen Hij voor mij aan het kruis hing en de losprijs betaalde. Hierdoor kan ik nu in alle vrijheid en volkomen geheeld leven.
Jarenlang heb ik gepraat over de dingen van vroeger, ik heb verschillende therapieën en EMDR gehad voor deze traumatische ervaring(en). Het hielp een beetje. Het hielp me omgaan met wat ik had meegemaakt. Het haalde de scherpe kantjes af van de intense momenten. Maar, ik voelde me nooit echt veilig of volkomen ontspannen.
Tot ik anderhalf jaar geleden een week verbleef in Glasgow, als onderdeel van de opleiding Raising Prophets die ik in die tijd volgde. Één van de sessies ging over innerlijke heling. Vanuit Gods woord ontvingen we onderwijs over de kracht, de noodzaak en de mogelijkheid van volkomen innerlijk geheeld zijn.
Aan het eind van die sessie werden we uitgenodigd om aan God te vragen op welk gebied of van welke traumatische gebeurtenis Hij ons wilde helen. Ik vroeg God waar Hij me op dat moment van zou willen genezen. En direct moest ik aan de hierboven beschreven situatie denken. Tijdens de sessie werden we uitgenodigd om in gedachten naar het moment dat God aanwees te gaan. En op dat moment ervoer ik dat Jezus Zelf mij bij de hand pakte en mij beloofde dat Hij de hele tijd bij me zou zijn. En daar in die zaal met 180 andere studenten stond ik zomaar ineens weer bovenaan de trap en hoorde ik mijn ouders schreeuwen.
En ja, dat was eng, maar deze keer had ik Jezus vast. En terwijl iedereen in zijn eigen bubbel was, werden we uitgenodigd om aan God te vragen waar Hij op dat moment was. Dus ik keek Jezus in de ogen en vroeg aan Hem ‘Waar was U Heer?’ En Hij wees me die plek aan. En in gedachten liep mijn kleine ik naar die plek toe en kroop ik bij Jezus op schoot en huilde en huilde. Ik huilde van opluchting want daar op Zijn schoot voelde ik me voor het eerst volkomen veilig.
Ik geloof dat ik daar op de vloer in die zaal in Glasgow voor het eerst echt ontspannen gezeten heb. Mijn Jezus is echt mijn Heiland, mijn Verlosser, mijn Heler. Jezus is mijn veiligheid. Altijd.
Halleluja. Alle eer en glorie aan God!
Het Boetje 