Deze vakantie werd ik weer geconfronteerd met het negatief denken over mijzelf.
In het sanitair-gebouw hier op de camping is een mega grote spiegel waar ik elke keer langs moet lopen als ik het sanitair binnenkom. Elke keer zie ik mezelf in volle glorie, maar dan op de negatieve manier. De dingen die ik in mijn gedachten hoorde over mezelf waren niet goed. Zo negatief, ik zou ze tegen niemand anders willen uitspreken. Die gedachten begonnen geleidelijk aan, maar kregen steeds meer ruimte in mijn denken. Tot ik ineens inzag hoe ik de gefluisterde leugens in mijzelf herhaalde. Er ontstond een negatieve denkwijze. En ik realiseerde me hoeveel en wat voor invloed dit had op mijn innerlijke rust. Het sijpelde door naar andere vlakken. Ik wilde eigenlijk niet meer op de foto, ik werd steeds kritischer naar mezelf. Het ergste was dat ik steeds minder zag hoe God mij ziet. Dat is hoe satan te werk gaat, hoe klein en onbeduidend het ook kan beginnen, na verloop van tijd gaat het invloed krijgen op andere facetten in je leven. En voor we het weten lopen we steeds verder bij God vandaan, in plaats dat we met Hem meelopen.

Vanochtend woonde ik een vakantie-samenkomst bij in een prachtig wit kerkje in het Luxemburgse Enscherange. Wim Hoddenbagh leidde de dienst en hij sprak over hoe God de modder van ons fundament wil wegspoelen. Wat mij betrof sloot het goed aan bij wat ik hierboven deelde.
Alle negatieve en verkeerde gedachten over mijzelf zorgden voor een verkeerd zelfbeeld. Dat verkeerde zelfbeeld had als een modderstroom mijn fundament overspoeld, waardoor ik het fundament van mijn identiteit niet meer goed kon zien. Ik ben Gods kind, Zijn erfgenaam en burger van Zijn koninkrijk. Dát is het fundament van mijn identiteit. En met die identiteit en Gods kracht in mij, heb ik het recht en de autoriteit om elke boze geest die mijn gedachten met leugens beïnvloedt weg te sturen.

Eerder, al voor de samenkomst van vanochtend had ik mij afgekeerd van alle leugens over mijzelf. Ik heb daar Gods waarheid voor in de plaats gezet. Ik heb alle modder met Gods woord en door het bloed van Jezus weg laten spoelen. Ik ben in vrijmoedigheid weer aan de voeten van Jezus gaan zitten en kies ervoor om niet meer in de leugens te geloven! Ik weet dat ik zonder schuldgevoel, met een oprecht hart in alle vrijheid weer bij God mag komen. Dankzij het leven en het bloed dat Jezus voor mij heeft gegeven. (Hebreeën 10: 19-22).

Misschien lijkt het negatieve denken over jezelf niet zo erg. Maar wees je ervan bewust dat dit leugens van de duivel zijn. Geef hier geen gehoor aan, ga er niet in mee. Laat Gods waarheid in je hele leven heersen, ook in de manier hoe jij naar jezelf kijkt. Jouw identiteit is in Christus.
Weet wie je bent en vooral, weet van Wíe je bent! (Citaat van Tessa van Olst).

Ps. Toen ik God van de week vroeg hoe Hij mij ziet (vraag ik wel vaker, heb ik vaker nodig blijkbaar😅 ) zag ik het beeld van mij
als bruid. Én ik zag God naar mij kijken. Vol liefde, vol vreugde. Die blik, die hou ik mezelf nu telkens voor als ik langs die spiegel loop!

Zojuist hoor ik een gebedsoproep die me ontzettend raakt. Het raakt me omdat ik, ten dele, weet hoe het is om in die positie te zitten.
Op 9-jarige leeftijd had ik al heel wat van het leven gezien. Meer dan goed voor mij was. Het was een onveilige en angstige opvoedsituatie en toen mijn ouders eindelijk uit elkaar gingen was ik opgelucht. Ik mocht bij mijn moeder blijven wonen, wat in die tijd vrij gewoon was. Vrijwel direct ontstond er een omgangsregels waardoor ik eens per twee weken een weekend lang bij mijn vader moest zijn. Dat wilde ik niet. Het ophalen en brengen was altijd letterlijk een drama. Het weekend bracht ik door in het huis waar in elke kamer wel meerdere nare herinneringen hingen. Laat ik duidelijk maken dat ikzelf nooit het slachtoffer ben geweest van letterlijk lichamelijk of seksueel geweld. Maar misschien is getuige zijn wel net zo erg…

Hoe dan ook, in die tijd kon ik nog niet officieel besluiten dat ik niet meer naar mijn vader wilde en hoewel mijn moeder van alles geprobeerd heeft om mij niet te hoeven laten gaan, was ze gebonden aan de uitspraken van de kinderrechter. Ik had ook geen goede redenen. Met ‘goede redenen’ bedoel ik dan eigenlijk redenen die erg genoeg waren.
Het was blijkbaar niet erg genoeg dat ik hele nachten wakker lag omdat ik bang was om toch zelf aangevallen te worden. Want ook al ben je zelf nooit letterlijk slachtoffer geweest, de angst om slachtoffer te worden als er niemand in de buurt is, is misschien wel net zo erg…
Het was blijkbaar ook niet erg genoeg dat ik in elke kamer daar herinneringen heb liggen waardoor ik vreselijke beelden op mijn netvlies kreeg alleen al als ik daar dat huis binnenstapte. Soms zie ik die beelden nog.

Overigens, naar mij als kind werd niet eens geluisterd. In al die tijd heeft geen enkele volwassene mij gevraagd wát ik had meegemaakt. Geen enkele volwassene vroeg naar mijn mening of hoe ik me voelde. Pas toen ik 12 jaar was, kreeg ik de mogelijkheid om mijn stem te laten horen. Tot die tijd was ik niet echt in beeld voor het rechtssysteem, ik bleef onzichtbaar aanwezig. En dat puzzelt me. Want wanneer het gaat om de veiligheid van kinderen en er instanties in het leven zijn geroepen om juist die veiligheid te waarborgen en te verdedigen, hoe kan het dan dat er niet naar het kind zelf geluisterd wordt?
Natuurlijk begrijp ik ook dat het een immense taak is voor deze medewerkers. Ik heb het over de gezinsvoogden, jeugdbescherming medewerkers, advocaten, kinderrechters. Mensen die in principe garant moeten staan voor het bedenken en begeleiden van goede plannen om de veiligheid van kinderen van alle leeftijden.
Maar mijn hart breekt als ik hoor over een kleuter die zo duidelijk aangeeft dat de situatie waar ze in zit niet veilig is, waarbij het lichamelijk zelfs zichtbaar is. Toch wordt zij gedwongen om naar die onveilige en ongezonde situatie terug te gaan.

Ik ervaar de angst van dat kleine meisje, omdat het kleine kind in mij deze angst om te gaan zo herkent. Ik ervaar ook boosheid en frustratie omdat ik als volwassene weet dat er nog veel meer van dit soort onrechtvaardige en onveilige situaties zijn geweest en nog steeds zijn.
Ik ervaar ook intens verdriet. Dit is absoluut geen onderdeel van Gods plan. Ik heb vaak zat te horen gekregen dat God mij iets wil(de) leren met de tegenslagen die Hij me liet doormaken. En ja, het geweld dat ik gezien heb, de tegenslagen die ik mee heb gemaakt, hebben me inzichten gegeven en dingen geleerd. Maar ik weiger te geloven dat ze van God kwamen, het was nooit Gods plan dat ik alles wat ik heb geleerd door deze onveilige situaties zou leren. Het waren continue plannen van de vijand om dood, verderf en angst te zaaien in mijn leven waardoor ik niet zou gaan doen wat ik nu doe.

Toen ik vroeger op behoorlijk hoog niveau volleybalde leerde ik dat, naast gewoon trainen het ook goed is om je tegenstander te kennen. Weten hoe zij het spel spelen, wat hun strategieën zijn. Kennis hebben van hun sterke én zwakke kanten. Zo bekeken we regelmatig een wedstrijd van de tegenstanders en hielden we hun scores bij. Door de tegenstander te kennen konden wij onze eigen strategie bepalen.
Zo werkt het ook in de geestelijke wereld. Door mijn tegenstander, de duivel, te kennen weet ik hoe ik moet reageren. Mijn vijand zal er alles aan doen om vrede te kunnen roven. Om verdeeldheid en angst te zaaien. Hij is ten diepste degene die zal blijven proberen om onveilige situaties te creëren. Hij is de veroorzaker van geweld, ziekte, oorlog en ander verdriet. Hij is degene die achter deze intens verdrietige situatie zit. Evenals achter al het andere onrecht en geweld achter gesloten deuren.

Hoe ik hier mee omga? Door te bidden, door mijn wapenrusting te dragen en te staan in mijn koninklijke autoriteit. Samen met anderen.

Ik heb lange tijd weggekeken. Ik was zo iemand die de confrontaties liever omzeilde door ze uit de weg te gaan en de gulden middenweg koos. Het was voor mij comfortabeler om water bij de wijn te doen, in plaats van geloof te hebben om water in wijn te veranderen.
Ik geloof dat het tijd is om op te staan. Niet alleen ik, maar met mij nog vele anderen. Regelmatig is in het verleden, ook door wildvreemden, de tekst uit Esther 4: 14 over mij uitgesproken. Ik geloofde er nooit echt in. Noem het valse bescheidenheid. Maar, inmiddels wéét ik, dat ik geboren ben voor een tijd als deze. Ik ben door de Koning Zelf opgenomen in Zijn gezin. Ook ik heb, net als Esther ‘koninklijke waardigheid’ ontvangen. Ook ik mag, net als Esther spreken en zal niet langer zwijgen of wegkijken.
Vandaag ben ik een spreekbuis voor dat kleine meisje. Het is mijn gebed dat in die situatie ingegrepen wordt en dat er duidelijke bewijzen boven water mogen komen waardoor de autoriteiten anders gaan beslissen.

Deze blog voelt als een hartenkreet. Om aandacht te vragen voor al die kinderen die gevangen zitten in onveilige situaties. Zij die onzichtbaar zijn, die geen beschermers hebben en overgeleverd zijn aan volwassenen die zich niet om hen bekommeren, maar enkel en alleen hun eigen lusten en andere geneugten najagen.

Met tranen in mijn ogen zit ik hier achter mijn laptop. Ik weet dat ik moet schrijven, het helpt mij om dingen te verwerken die vaak te groots zijn aan emoties. Mijn schrijfsels zijn net zo goed tot zegen voor mij als voor jou. 

Vandaag was een dag vol emotie. Halverwege de ochtend ervoer ik al een gouden rand om deze dag, soms heb je van die dagen! Ik had een supertoffe ontmoeting met een vriendinnetje die ik al tijden niet had gezien. Wij zijn beide uit diepe onstabiele dalen omhoog geklommen. We concludeerden allebei dat we nu steady in het leven staan. Dat we weten wat we (aan)kunnen, wie we zijn en bovenal van Wie we zijn. 

Daarna naar mijn ‘kantoor’ om heerlijk te schrijven en zo een paar projectjes te kunnen afronden.  Tijdens mijn middagwandeling eindelijk de Blauwborst gespot. Een prachtig zangvogeltje die vanaf half maart ons land aandoet. Als ik hem zie is dat voor mij hét teken dat het voorjaar is begonnen! Het seizoen van nieuw leven is weer aangebroken. Ik zie het overal om me heen. En ik geniet er enorm van. Toch, een kwartiertje later zag ik een andere kant van nieuw leven. Pijnlijk, rauw en confronterend. Op dat moment brak mijn hart opnieuw in duizend stukjes… 

Na mijn ontmoeting met de Blauwborst moest ik eigenlijk nodig naar de wc. Als ik vanuit het groen net buiten de stad, naar huis wandel, kom ik langs het ziekenhuis waar ik even naar de wc kan. Super handig! Terwijl ik het ziekenhuis inloop zie ik ineens op een deur een bordje met daarop ‘Vondelingenkamer’. Ik registreer het niet direct, maar terwijl ik doorloop naar de wc bonkt mijn hart in mijn keel. En in mijn hoofd klinkt continu ‘vondeling, vondeling, vondeling…’ Wanneer ik terugloop en weer in het halletje sta waar die deur is zie ik dat het er echt staat. En mijn hart huilt. Ik weet dan nog niet precies wat er achter die deur zit. Maar alleen al dat woord zo op de deur te zien raakt me enorm. Het herinnert me eraan hoe eigen ik me dat woord heb gemaakt. Hoe ik het woord ‘vondeling’ als het ware voel. En zomaar ineens komen oude gevoelens van afwijzing, eenzaamheid, verlatenheid en geen recht van bestaan weer in me op. Met mijn hoofd weet ik dat het geen waarheid is, maar oh wat voelt het weer even als waarheid. 

Daar waar ik eerder deze dag met een dankbaar hart had geconcludeerd dat ik nu veel steadier ben dan voorheen, zak ik een halve dag later bijna door mijn knieën van pijn en verdriet. 

Thuis app ik mijn buurvrouw die in het ziekenhuis werkt en vraag haar wat zij hiervan afweet. En ze stuurt me een artikel met verwijzing naar de website van de stichting Beschermde wieg. Google ze maar eens, ze doen prachtig werk. Met hun Vondelingenkamers (er zijn er meerderen door het land verspreid) hebben ze al heel wat levens van moeder én kind gered. En dat is prachtig. 

Tegelijk is het super pijnlijk en confronterend. Het is pijnlijk omdat het blijkbaar nodig is. Te weten dat er zwangere vrouwen zijn die om wat voor redenen dan ook hun kindje af moeten staan. Ik kan me niet voorstellen hoe je dat als moeder zou kunnen. Ik zou het niet kunnen. Tegelijk vind ik het voor mezelf confronterend omdat het me herinnert aan mijn eigen vondelingschap en de impact hiervan op mijn identiteit. 

Ik kan beredeneren dat mijn geboortemoeder misschien wel de meest liefdevolle en krachtigste beslissing heeft genomen door mij op de trappen van het kindertehuis neer te leggen. Misschien mag ik juist wel blij zijn dat ze me juist daar heeft achtergelaten en niet ergens in een steegje achteraf.  Dan was ik hoogstwaarschijnlijk overleden. Ik kan er al pratend een mooi verhaal van maken. Feit blijft toch dat mijn geboortemoeder mij niet heeft gehouden. Ik ben afgestaan, weggelegd en verlaten. En omdat ik weet hoeveel impact dit kan hebben op je persoonlijke ontwikkeling breekt mijn hart voor al die baby’tjes die in een wiegje in een Vondelingenkamer hebben moeten liggen. Ook al zijn hun omstandigheden beter, toch zijn ook zij afgestaan, weggelegd en verlaten. En echt ik spreek hiermee geen veroordeling uit naar de moeders. Het is moedig om te erkennen dat je kind beter af kan zijn bij een ander. Maar hoe goed het kindje het ook gaat hebben bij een ander gezin, het gaat ook iets doen met hechting en andere issues die van invloed zijn op de identiteitsontwikkeling. 

Nu ik dit allemaal typ en erover nadenk huil ik en ervaar ik het diepe verdriet van onrecht en duisternis. Mijn hart schreeuwt omdat het allemaal zo ontzettend gemeen en oneerlijk is. Dit is niet waarom God de wereld maakte. Dit is niet wat God voor ogen had toen Hij aan het eind van de schepping zag dat ‘het goed was’. Dit is niet goed. 

En toch… ik wil niet hopeloos blijven zitten. Mijn hart schreeuwt het opnieuw uit naar God, omdat ik weet dat ik ook met dit verdriet bij Hem mag zijn. En Hij huilt met mij mee en beaamt dat het niet is zoals Hij de wereld bedoeld heeft. Al het onrecht en de pijn. Terwijl mijn tranen vloeien hoor ik Zijn troostvolle stem die zegt; ‘Dit is precies waar Mijn Zoon Jezus voor stierf. Om ook dit onrecht teniet te doen’. 

Terwijl het in mijn binnenste nog één grote warboel is ervaar ik ten diepste toch ook een innerlijke rust en vrede. Verschillende intense emoties overspoelen me, golf na golf, ondanks alles weet ik dat het vondeling zijn niet bepalend is voor mijn identiteit. Ik kies ervoor om dit weten belangrijker te vinden en mijn waarheid te laten zijn. Mijn ware identiteit wordt bepaald door mijn Hemelse Vader. Hoe Hij mij ziet en wie Hij zegt dat ik ben. En hoewel ik me nu nog wat wiebelig en warrig voel, sta ik ten diepste stevig rechtop. Omdat ik weet van Wie ik ben. Ik ben echt nog steeds verdrietig, ik geloof ook dat ik dit er even mag laten zijn. Tegelijk ben ik ook getroost en dankbaar voor het offer van mijn Jezus. Zijn bloed maakt dat ik God mijn Vader mag noemen. Door mijn Hemelse Vader ben ik opnieuw gevonden en maak ik nu voor eeuwig deel uit van Zijn huisgezin!